III SA/Lu 178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zlokalizowanie linii światłowodowej w pasie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu Ł. decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], zezwalającą na zlokalizowanie linii światłowodowej w pasie drogowym dróg powiatowych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: Pismem z dnia [...] marca 2013 r., A. B., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w Ł., wystąpiła do Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. o wydanie zgody i warunków technicznych na umieszczenie linii światłowodowej w pasie dróg powiatowych położonych terenie Gminy W., Gminy K. i Gminy S. na określonych we wniosku działkach. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. zezwolił skarżącej na zlokalizowanie linii światłowodowej w pasie drogowym dróg powiatowych położonych na wskazanych we wniosku działkach, określając warunki umieszczenia planowanej linii. Jednocześnie organ wskazał, że decyzja stanowi zgodę na dysponowanie pasem drogowym w celu uzyskania właściwych dokumentów określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), dalej: ustawa - Prawo budowlane, lecz nie upoważnia do prowadzenia robót w tym pasie. Ponadto zamieścił pouczenia dotyczące postępowania strony przed rozpoczęciem robót budowlanych, wynikające z art. 39 ust. 3a i art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.); dalej: u.d.p. lub ustawa o drogach publicznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), dalej: rozporządzenie. Powołując się na art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r, poz. 23 z późn. zm.), dalej: k.p.a., organ odstąpił od uzasadnienia decyzji wskazując, że uwzględnia ona w całości żądania strony. W wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu skargi organ podniósł, że zasadą, wynikającą z art. 39 ust. 1 u.d.p., jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości, bądź też mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. W drodze wyjątku, określonego w art. 39 ust. 3 u.d.p., ustawodawca stwierdził, że tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 39 ust. 3a pkt 3 ustawy o drogach publicznych, w decyzji zezwalającej na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany m.in. do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Wskazana regulacja oznacza, że każdorazowo w przypadku inwestycji polegającej na umieszczeniu w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego strona jest zobowiązana uzyskać (a właściwy organ wydać) trzy odrębne od siebie decyzje. Po pierwsze zezwolenie na lokalizację tych obiektów lub urządzeń, w którym zarządca drogi może określić warunki tej lokalizacji. Jeżeli strona akceptuje takie warunki, to występuje o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót związanych z umieszczaniem danego urządzenia lub obiektu. Następnie strona powinna wystąpić także o wydanie odrębnego zezwolenia na umieszczenie obiektu lub urządzenia infrastruktury technicznej na czas określony lub na czas nieokreślony. Organ wskazał, że kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie, określające jedynie warunki przyszłej lokalizacji linii światłowodowej, ale też uwzględniające w całości żądanie strony, jest pierwszą z tych decyzji i stanowi niejako promesę wydania w przyszłości zezwolenia na umieszczenie linii światłowodowej w pasie drogowym. Nie można tej decyzji utożsamiać z decyzją zezwalającą na umieszczenie linii w pasie drogowym. Wbrew zarzutom skarżącej organ nie odmówił jej prawa do prowadzenia robót w pasie drogowym. Kolegium nie podzieliło również zarzutów nałożenia na stronę obowiązków przedłożenia dokumentów nieprzewidzianych prawem. Korzystając z upoważnienia wynikającego z art. 39 ust. 3a u.d.p., organ I instancji wypełnił obowiązek pouczenia inwestora, do czego będzie on zobowiązany przed rozpoczęciem robót budowlanych, które to pouczenie zamieścił w punktach 10-12 decyzji. Zawarte w tej części decyzji zapisy mają charakter informacyjny, a ze sformułowanego pouczenia nie wynika, żeby na obecnym etapie postępowania zostały na stronę nałożone jakiekolwiek obowiązki. W skardze sądowej pełnomocnik A. B. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 10 § 1, art. 81, art. 10 § 1 i art. 81 w związku z art. 140 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 3a ustawy o drogach publicznych oraz art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29a oraz art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że przed wydaniem decyzji I, jak i II instancji organy nie zawiadomiły strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Ponadto zawarcie pouczenia o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych, w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji budzi wątpliwości w zakresie tego, czy pouczenie to stanowi w istocie obowiązek strony, czy jest pouczeniem informacyjnym. Zdaniem strony, zawarcie pouczenia w treści decyzji powoduje nałożenie na stronę obowiązków, mimo że strona nie jest zobowiązana do dokonania zgłoszenia budowy i przedstawienia protokołu. Na gruncie rozpoznawanej sprawy przepisy prawa nie nakładają na stronę obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowę albo wykonanie robót budowlanych, czy przedstawienia projektu budowlanego obiektu lub urządzenia. W ocenie skarżącej, organ I instancji dokonał modyfikacji wniosku, wskazując, że dotyczy on telekomunikacyjnej linii kablowej, a nie przyłączy telekomunikacyjnych, jak wyraźnie wskazano we wniosku. Tym samym organ dokonał ustaleń niezgodnych z prawdą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca lokalizacji linii światłowodowej w pasie drogowym dróg powiatowych. Problematyka związana z ochroną pasa drogowego objęta jest uregulowaniami prawnymi zawartymi w rozdziale 4 ustawy o drogach publicznych. Przepisy tej ustawy przewidują generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości lub mogłyby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (art. 39 ust. 1). Ustawa dopuszcza jednocześnie możliwość uchylenia tych zakazów na zasadach określonych w kolejnych przepisach tego artykułu. Stosownie do przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z przepisem art. 39 ust. 1a tej ustawy, zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, co oznacza, że zarządca drogi ma obowiązek wyrazić zgodę na realizację takiej inwestycji, o ile warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Bezspornie zatem lokalizowanie urządzeń i obiektów w pasie drogowym wymaga uzyskania zezwolenia, przy czym w przypadku umieszczenia w nim infrastruktury telekomunikacyjnej, zasadą jest obowiązek organu wyrażenia takiej zgody, o ile nie zachodzą okoliczności wymienione enumeratywnie w ustawie. Odmowa jego wydania może nastąpić tylko wyjątkowo, w sytuacji, gdy ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie, żadna z wymienionych okoliczności nie zaistniała, organ zgodnie z wnioskiem strony wydał zezwolenie na zlokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, określając jednocześnie w treści decyzji warunki jej umieszczenia oraz pouczenie o obowiązkach wymaganych przed rozpoczęciem robót budowlanych. Wobec uwzględnienia w całości żądania strony, stosownie do przepisu art. 107 § 4 k.p.a., organ odstąpił od uzasadnienia decyzji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestionowania przez stronę zawartego w decyzji "pouczenia" o warunkach rozpoczęcia robót budowlanych i uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu ich wykonywania. Zgodnie z art. 39 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, w decyzji, o której mowa w ust. 3 określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Z treści przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, że zarówno warunki umieszczenia urządzeń w pasie drogowym, jak i "pouczenie" inwestora o warunkach rozpoczęcia robót budowlanych, są obligatoryjnymi elementami decyzji lokalizacyjnej, z tą jedynie różnicą, że pouczenie z istoty odnosi się do kolejnych etapów procesu inwestycyjnego. Wbrew przekonaniu strony skarżącej, zamieszczenie w decyzji lokalizacyjnej pouczenia o wymogach podjęcia przez inwestora robót budowlanych związanych z usytuowaniem urządzeń w pasie drogowym, nie jest bezpodstawne. Ma ono bowiem oparcie w treści normy prawnej zawartej w art. 39 ust. 3a u.d.p. Treść pouczenia również wynika z dyspozycji tego przepisu i jest w nim ściśle określona (pkt 1–3). W zakresie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych (pkt 1), ustawa o drogach publicznych nie wskazuje konkretnych jego warunków lecz przekierowuje do przepisów ustawy - Prawo budowlane, która z kolei szczegółowo określa dalsze wymogi przewidziane, czy to dla uzyskania pozwolenia na budowę, czy też, jak w przypadku budowy telekomunikacyjnych linii kablowych – dla dokonania zgłoszenia wykonywania robót budowlanych. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów administracji, zarówno co do obowiązku zawarcia w decyzji lokalizacyjnej "pouczenia", jak też co do jego treści, czyli rodzaju dokumentów wymaganych do uzyskania kolejnych zezwoleń. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że przedmiot postępowania wyznacza treść żądania, a ta w pełni uzależniona jest od woli stron. We wniosku inicjującym postępowanie z dnia [...] marca 2013 r., strona jednoznacznie określiła rodzaj inwestycji jako budowę linii światłowodowej, wnosząc o zgodę na umieszczenie jej w pasie drogowym. Decyzja lokalizacyjna nie oznacza jednak zgody na wykonywanie prac budowlanych. Budowa telekomunikacyjnych linii kablowych, którymi są również linie światłowodowe, wymaga bowiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Wynika to wprost z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 20a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie zaś do art. 30 ust. 2 tej ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Przepisami, które mają do takich sytuacji zastosowanie, są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520, z późn. zm.), dalej: Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie do art. 27 ust. 2 pkt 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji), inwestorzy są obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami. Z definicji zawartej w art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wynika natomiast, że pod pojęciem "sieci uzbrojenia terenu" należy rozumieć wszelkiego rodzaju naziemne i podziemne przewody i urządzenia, w tym telekomunikacyjne. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie tutejszego Sądu, który rozpoznawał skargi A. B. na decyzje Wojewody L. w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru zgłoszenia budowy telekomunikacyjnych linii kablowych (por. wyroki z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 513/13, II SA/Lu 517/13 i II SA/Lu 518/13). Co więcej, w wyroku oddalającym skargę kasacyjną od pierwszego z wymienionych wyroków, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził jednoznaczny pogląd o konieczności uzgodnienia przebiegu linii telekomunikacyjnej przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji w ramach zgłoszenia wykonywania robót budowlanych. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym przedmiocie należy uznać za adekwatne także na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, dotyczącej decyzji lokalizacyjnej. Istota sporu dotyczy bowiem również kwestii "uzgodnień" przebiegu telekomunikacyjnej linii kablowej, tyle że w kontekście treści pouczenia zawartego w decyzji organu określającej warunki lokalizacji tego urządzenia w pasie drogowym. Kwestionowany przez skarżącą zakres pouczenia sprowadza się do informacji o rodzaju dokumentów, których organ będzie żądał od inwestora w procedurze wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. W punkcie 11.5 decyzji organ pierwszej instancji wymienia: kopię decyzji lokalizacyjnej lub podanie jej numeru i daty, kopię protokołu Zespołu Uzgodnień Dokumentacji, kopię pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy, harmonogram robót, dane wykonawcy i kierownika robót. Treść pouczenia na temat warunków uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, stanowi odzwierciedlenie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481). Rozporządzenie to określa konieczne elementy wniosku kierowanego do zarządcy drogi (§ 1 ust. 1-4), a ponadto, w przypadku zajęcia pasa drogowego w celu prowadzenia robót, wymienia dodatkowe dokumenty, których dołączenie przez inwestora ma charakter obligatoryjny (ust. 5) oraz takie, których dostarczenia zarządca drogi może żądać od inwestora dodatkowo (ust. 6). Należy przy tym podkreślić, że w drugim przypadku, katalog dokumentów ma charakter otwarty, co znamionuje użycie w ust. 6 określenia "w szczególności". Zestawienie treści przepisu § 1 ust. 6 powołanego rozporządzenia wykonawczego w sprawie warunków zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, z przepisem art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, określającym warunki zgłoszenia robót budowlanych, wśród których wymienia się "uzgodnienia" wymagane odrębnymi przepisami i w związku z przepisem art. 27 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nasuwa jednoznaczny wniosek, że w sytuacji ubiegania się przez inwestora o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, organ będzie uprawniony do żądania dokumentów, które zostały enumeratywnie wskazane w punkcie 11.5 zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że treść pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji ma swoje uzasadnienie w przepisach prawa, zaś organy prawidłowo i w sposób wyczerpujący poinformowały stronę o obowiązkach związanych z dalszymi etapami realizacji zadania inwestycyjnego, tj. z koniecznością dokonania zgłoszenia robót budowlanych do właściwego organu (pkt 10.1 decyzji organu I instancji), jak też warunkami uzyskania późniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem ich przeprowadzenia (pkt 11 decyzji). Za nietrafny należy uznać zarzut skargi, jakoby już w treści zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej został na stronę nałożony obowiązek przedstawienia wymienionych tam dokumentów, w tym protokołu uzgodnień. Z treści decyzji obowiązek taki nie wynika, natomiast zawarte w niej pouczenie ma charakter informacyjny i wskazuje tylko wymogi późniejszych zezwoleń, których uzyskanie jest niezbędne do wykonywania robót budowlanych w pasie drogowym. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów art. 29a w zw. z 29 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, należy wskazać, że wnosząc o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń, strona wyraźnie określiła, że przedmiotem inwestycji jest budowa linii światłowodowej i ta okoliczność stanowiła podstawę faktyczną wydanej decyzji. Tymczasem w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zmienia ten element i wywodzi, że budowa przyłączy telekomunikacyjnych nie jest objęta ani wymogiem uzyskania zezwolenia na budowę, ani jego uproszczoną formą, czyli zgłoszeniem. Argumentacja ta zmierza do zmiany zakresu sprawy administracyjnej i z tego powodu nie może być uwzględniona. Badanie zgodności z prawem decyzji administracyjnej polega na weryfikacji prawidłowości ustaleń stanu faktycznego oraz zastosowanych do tego stanu norm prawa materialnego. W tej sprawie przedmiot postępowania określony przez stronę we wniosku dotyczył budowy linii światłowodowej, a nie przyłączy telekomunikacyjnych. Na gruncie prawa budowlanego, w świetle przepisów określających warunki prowadzenia robót budowlanych (tryb zwykły lub uproszczony), nie jest sporne, że tego rodzaju roboty (zarówno budowa linii telekomunikacyjnych, jak i przyłączy) nie wymagają pozwolenia na budowę. Inne są jednak dalsze uwarunkowania prawne dla tych kategorii robót. Otóż stosownie do przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, budowa "telekomunikacyjnych linii kablowych" (art. 29 pkt 20a ustawy), wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, co pociąga za sobą określone następstwa, między innymi w postaci czynienia uzgodnień w zakresie ich usytuowania. Budowa "przyłączy telekomunikacyjnych", wymienionych w art. 29 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, nie wymaga zgłoszenia, a jedynie sporządzenia planu sytuacyjnego lub mapy jednostkowej. Zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją – przepisu art. 29a ustawy – Prawo budowlane, z uwagi na treść zawartego w niej pouczenia, należy zatem uznać za bezzasadny, bowiem nie dotyczy on zakresu przedmiotowego decyzji. Przedmiotem zawartego w niej rozstrzygnięcia jest telekomunikacyjna linia kablowa (pkt 20a), a nie przyłącze telekomunikacyjne (pkt 20). Następstwem zaś tej kwalifikacji, jest wskazany w treści pouczenia – obowiązek dokonania przez inwestora zgłoszenia jej budowy w pasie drogowym, w oparciu o przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 20a ustawy – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Należy również podkreślić, że jakkolwiek wstępnej kwalifikacji zamierzonych robót budowlanych dokonuje inwestor, to jednak przesądzenie, czy roboty te będą prowadzone na podstawie zgłoszenia, czy pozwolenia na budowę, czy też innej bardziej uproszczonej formy, należy ostatecznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Tym niemniej, w rozpoznawanej sprawie, zarzuty skargi oparte na błędnej kwalifikacji przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego przez organ wydający decyzję lokalizacyjną, nie mogły zyskać akceptacji, nie tylko z uwagi na wykazaną niekonsekwencję strony w tym zakresie, polegającą na innym określeniu przedmiotu inwestycji we wniosku o wydanie decyzji, a innym na użytek argumentów wspierających zarzuty skargi, w tym zawartych w piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, lecz przede wszystkim z powodu jednoznacznego przesądzenia kwestii konieczności zgłoszenia wykonywania robót budowlanych, w wymienionych wyżej wyrokach WSA w Lublinie. Z uwagi na przedstawione wyżej argumenty, oceny Sądu w tym zakresie nie zmienia także stanowisko skarżącej przedstawione w formie uzupełnienia załącznika do protokołu rozprawy, którym jest kopia Uchwały Zespołu Orzekającego Komisji Rozstrzygającej Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] kwietnia 2015 r. Za nieskuteczny w rozpoznawanej sprawie, należy uznać również zarzut naruszenia przez organy zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z ugruntowaną w tym zakresie linią orzecznictwa, zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II OSK 1876/13; wyrok NSA z 21 listopada 2014 r.. II OSK 1098/13; wyrok NSA z 27 marca 2015 r., I OSK 1767/13, a także wyrok WSA w Lublinie z 8 stycznia 2015 r., II SA/Lu 7/14). W takiej sytuacji, to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, LEX nr 1070853). Ponieważ skarżąca nie wykazała w jaki sposób uchybienie organu wpłynęło na wynik sprawy, ani też jakich czynności procesowych nie dokonała w następstwie niepowiadomienia jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, należało uznać brak wystarczających podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, wobec niedochowania przez organy zasady wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm).