III SA/Lu 193/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2013 r. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wystąpił do Starosty [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji T. O. do kierowania pojazdami potwierdzonych prawem jazdy kategorii A, B, C i T nr [...] wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Starostę [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że T. O. wielokrotnie naruszył przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm., dalej powoływanej także jako "P.r.d." lub "ustawa"), czego skutkiem było nałożenie w okresie od 24 sierpnia 2011 r. do 21 kwietnia 2012 r. w sumie 27 punktów. Ponadto, wniosek zawiera informację, że szkolenie jakie T. O. odbył w dniu 13 marca 2013 r., nie powoduje zmniejszenia liczby przypisanych punktów, ponieważ przed jego rozpoczęciem nastąpiło naruszenie przepisów ruchu drogowego, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu, przekroczyła 24 (§ 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488, dalej powoływanego także jako rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r.). W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. Starosta [...] wszczął postępowanie w sprawie weryfikacji uprawnień T. O. do kierowania pojazdami mechanicznymi, równocześnie informując go na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, ewentualnego złożenia wyjaśnień lub przedstawieniu dodatkowych dowodów przed wydaniem decyzji. T. O. zapoznał się z aktami sprawy i w piśmie w dniu 10 lipca 2013 r. poinformował Starostę [...], że w terminie 14 dni wyjaśni sprawę sporządzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W wyznaczonym przez siebie terminie T. O. nie przedstawił organowi pierwszej instancji żadnych dodatkowych dowodów i wyjaśnień w sprawie. Następnie, po zakończeniu postępowania dowodowego, decyzją z dnia 31 lipca 2013 r. Starosta [...] skierował T. O. na kontrole sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie uprawnień kategorii A, B, C i T. Skierowanie obejmowało egzamin teoretyczny i praktyczny w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponadto organ pierwszej instancji poinformował kierowcę, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 1 listopada 2013 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Po rozpatrzeniu odwołania T. O., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia terminu na poddanie się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje i w tej części umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie określił w decyzji termin na poddanie się przez T. O. egzaminowi, to jest do dnia 1 listopada 2013 r. Natomiast w pozostałym zakresie, zdaniem Kolegium, decyzja jest prawidłowa, a przesłanki do skierowania T. O. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych przez niego uprawnień są bezsporne i należycie udowodnione. Organ odwoławczy podniósł, że podstawą materialnoprawną decyzji jest przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d. Przepis ten, zgodnie z art. 139 P.r.d. obowiązuje do dnia 4 stycznia 2016 r., to jest do dnia wejścia w życie art. 125 pkt 10 lit. c-f) oraz lit. g) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151, z późn. zm.). Sprawdzeniu kwalifikacji podlegają nie tylko osoby ubiegające się o uzyskanie po raz pierwszy uprawnień do kierowania pojazdami. Mogą mu być poddane także osoby posiadające już uprawnienia, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Przepisem regulującym przesłanki ponownej weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami jest art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy konkretna osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami przekroczy w okresie 1 roku limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wystąpi komendant wojewódzki Policji w trybie unormowanym w § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Wniosek taki, którego wzór określa załącznik nr 7 do tego rozporządzenia, jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ma on więc charakter sformalizowany i sporządzany jest wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 2), ograniczając postępowanie dowodowe w zakresie istnienia przesłanek z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d., prowadzone przez starostę, do oceny, czy kierowca zgromadził więcej niż 24 punkty i czy nastąpiło to w ciągu roku, rozumianego jako okres kolejnych 12 miesięcy, jakie upłynęły od pierwszego wykroczenia do popełnienia kolejnego, powodującego przekroczenie powyższego limitu, a w konsekwencji do wydania decyzji dokładnie określającej obowiązek obciążający kierowcę. Ustawodawca z góry bowiem założył, że wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego poddaje w wątpliwość umiejętności kierowcy co do bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym. Kolegium wskazało, że decyzja wydana na wniosek Lubelskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji w Lublinie ma charakter decyzji związanej, a Starosta [...] wydając skierowanie nie posiadał kompetencji do weryfikacji otrzymanego wniosku w zakresie zawartych w nim danych, ponieważ nie ma uprawnień do badania prawidłowości postępowania przed organem ruchu drogowego, w toku którego naliczone zostały kierowcy punkty karne. To Policja, w ramach posiadanych uprawnień, przede wszystkim zaś w ramach czuwania nad bezpieczeństwem i porządkiem na drogach (art. 129 ustawy) uprawniona jest do oceny wpływu na bezpieczeństwo na drogach oznaczonych wykroczeń drogowych popełnionych przez konkretnego kierowcę. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy prowadzi ona ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 2 ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24. W świetle tych regulacji istotna w obliczaniu rocznego terminu naruszenia bądź zatarcia naruszenia przepisów ruchu drogowego jest więc data zdarzenia, z którym przepisy ustawy wiążą skutek prawny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. O. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w części dotyczącej skierowania T. O. na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający jego kwalifikację do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i T i umorzenie postępowania w tym zakresie. Zaskarżonej decyzji T. O. zarzucił: - naruszenie art. art. 6, 7, 8, 9, 11 K.p.a. - poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji rozpoznanie sprawy wbrew podstawowym zasadom, jakim winno czynić zadość postępowanie administracyjne, a w szczególności wbrew obowiązkowi organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - naruszenie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) P.r.d w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. -poprzez zaniechanie zmniejszenia liczby punktów ujętych w ewidencji, pomimo uczestnictwa skarżącego w dniu 13 marca 2013 r. w odpłatnym szkoleniu mającym na celu zdobycie wiedzy pozwalającej na uniknięcie w przyszłości naruszeń przepisów ruchu drogowego, z uwagi na to, że skarżący w chwili odbycia przedmiotowego szkolenia przekroczył liczbę 24 punktów, o czym nie wiedział albowiem działał w zaufaniu do organów państwa, które jednak nie wykonały ciążącego na nich obowiązku wynikającego z art. 135 P.r.d., zgodnie z którym policjant obligatoryjnie zatrzymuje prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści zarzutów skargi wynika, że skarżący zarzucił w pierwszej kolejności naruszenie przepisów postępowania, które doprowadziło do rozpoznania sprawy niezgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, a w szczególności z naruszeniem obowiązku organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przy tym jednak skarżący nie sformułował żadnego uzasadnienia tych zarzutów i nie zakwestionował żadnego z elementów stanu faktycznego, który był podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdził, że wydanie skarżonej decyzji było wynikiem niewłaściwej oceny zaistniałego stanu faktycznego. Dodatkowo skarżący przedstawił nowy – istotny według niego - element stanu faktycznego, bowiem z uzasadnienia skargi wynika, że policjant stwierdzający popełnienie wykroczenia, które spowodowało przekroczenie limitu 24 punktów, nie zatrzymał prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) P.r.d. W rezultacie uzasadnienie skargi sprowadza się do przedstawienia z jakiej przyczyny, według skarżącego, decyzja zastała wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) P.r.d w zw. z art. 130 ust. 3 P.r.d. Według skarżącego należało zmniejszyć liczbę punktów ujętych w ewidencji, bowiem uczestniczył on w dniu 13 marca 2013 r. w odpłatnym szkoleniu mającym na celu zdobycie wiedzy pozwalającej na uniknięcie w przyszłości naruszeń przepisów ruchu drogowego. Ponadto według skarżącego istotne jest w sprawie, że kiedy odbywał szkolenie nie wiedział, że przekroczył liczbę 24 punktów, ponieważ działał w zaufaniu do organów państwa, które jednak nie wykonały ciążącego na nich obowiązku wynikającego z art. 135 P.r.d., zgodnie z którym policjant obligatoryjnie zatrzymuje prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zarzuty skargi zarówno te, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania, jak i dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego są bezzasadne. Spór w niniejszej sprawie dotyczy legalności skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d. Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d. Wspomniany przepis art. 130 ust. 1 P.r.d. upoważnia organy Policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stanowi administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia określonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przy czym słusznie zauważył organ odwoławczy, że ustawodawca założył, że wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego poddaje w wątpliwość umiejętności kierowcy co do bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym. Minister Spraw Wewnętrznych rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wydanym na podstawie art. 130 ust. 4 P.r.d., określił między innymi sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, warunki i tryb występowania z wnioskiem o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Przepisy tego rozporządzenia są istotne ze względu na datę odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. (13 marca 2013 r.) oraz datę wniosku organu Policji o skierowanie na kontrolne badanie kwalifikacji (13 czerwca 2013 r.). Natomiast w całym okresie, w którym skarżący zgromadził 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (od 24 sierpnia 2011 r. do 21 kwietnia 2012 r.) obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 z późn. zm., dalej powoływane jako rozporządzenie z dnia 20 grudnia 2002 r.). Należy wskazać, że użyte w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.r.d. sformułowanie "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." oznacza, że decyzja organu kierującego ma charakter związany. Organ kierujący (starosta) nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu Policji skierowania (wniosku), czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wynika powyższe z tego, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji. Wpisy te są ostateczne, dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że Lubelski Komendant Wojewódzki Policji skierował wobec skarżącego – osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami, wniosek o przeprowadzenie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, uzasadniając go tym, że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wynika, iż skarżący w okresie krótszym od jednego roku przekroczył liczbę 24 punktów, bowiem za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 24 sierpnia 2011 r. do 21 kwietnia 2012 r. nałożono na niego łącznie 27 punktów. Kolegium prawidłowo wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że punkty liczone są i sumowane począwszy od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego do kolejnego, w którym dojdzie do przekroczenia liczby 24. Jeżeli od pierwszego naruszenia do naruszenia, na skutek którego kierowca przekroczył 24 punkty nie upłynął rok, wówczas komendant wojewódzki Policji zobowiązany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Dla oceny istnienia oraz istotności przesłanki nałożenia na kierowcę więcej niż 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w ciągu roku, nie ma znaczenia data sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji. Oznacza to, że wiążący dla organu kierującego (starosty) jest zarówno wniosek, który został sporządzony i przedstawiony organowi przed upływem roku od pierwszego istotnego w sprawie naruszenia, jaki i po upływie tego roku, niezależnie od tego jaki czas upłynął od naruszenia powodującego przekroczenie liczby 24 punktów. Wystarczające jest, że w ciągu okresu którego wniosek dotyczy (nie dłuższego niż rok) na kierowcę nałożono więcej niż 24 punkty. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 130 ust. 3 P.r.d., należy stwierdzić, że jest on bezpodstawny. Jak już wyżej zostało wyjaśnione, sprawa zmniejszenia liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia nie leży w kompetencji organu orzekającego o skierowaniu na egzamin sprawdzający, lecz w kompetencji organu Policji. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która może być, na podstawie art. 3 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") przedmiotem odrębnej skargi. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie ten organ zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego, kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1087/05, SIP Lex nr 27543; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r. w sprawie sygn. akt I OSK 855/12, SIP Lex nr 1363638, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013 r., w sprawie sygn. akt II SA/Sz 1030/13, SIP Lex nr 1411080). Należy zatem stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym przez starostę, dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wyjaśnić przy tym wypada, że w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., a także w takiej samej jednostce redakcyjnej rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. wskazano, że organ prowadzący ewidencję usuwa z niej punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Natomiast według § 8 ust. 6 obydwu rozporządzeń odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby otrzymanych punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący w okresie od 24 sierpnia 2011 r. do 21 kwietnia 2012 r. a więc przed upływem roku, uzyskał 27 punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Nie mogło zatem dojść do usunięcia żadnego z tych punktów z ewidencji na podstawie art. 130 ust. 2 P.r.d., bowiem na przeszkodzie temu stało przekroczenie limitu 24 punktów przed upływem roku od dnia pierwszego istotnego w tym okresie naruszenia przepisów ruchu drogowego. Natomiast szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, skarżący odbył w dniu 13 marca 2013 r. Skarżący nie miał zatem możliwości odliczenia 6 punktów z uwagi na odbyte szkolenie, bowiem w chwili jego rozpoczęcia przekroczył już liczbę 24 punktów, co zgodnie z § 8 ust. 6 istotnego w tym aspekcie rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. uniemożliwia zmniejszenia liczby otrzymanych punktów. W postępowaniu prowadzonym przez starostę, dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów nie można zapobiec skierowaniu na kontrolne badanie kwalifikacji przez wykazanie odbycia po przekroczeniu limitu 24 punktów szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Jak wyżej wyjaśniono usunięcie (zmniejszenie) w trybie art. 130 ust. 3 P.r.d. liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia należy do organu Policji i może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczy sumy 24. Oznacza to, że odbycie przez kierującego szkolenia w celu zmniejszenia liczby punktów już po przekroczeniu dopuszczalnego limitu 24 punktów, nie powoduje w rzeczywistości zmniejszenia liczby punktów i nie daje podstawy organowi Policji do wprowadzenia odpowiedniej zmiany w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Okoliczność odbycia takiego szkolenia jest również nieistotna dla rozstrzygnięcia starosty rozpatrującego wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Bezzasadna jest próba wywodzenia przez skarżącego korzystnych dla siebie skutków z okoliczności, że kiedy odbywał szkolenie nie wiedział, że przekroczył liczbę 24 punktów. Twierdził przy tym skarżący, że działał w zaufaniu do organów państwa, które nie wykonały ciążącego na nich obowiązku zatrzymania prawa jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Należy w związku z tym stwierdzić, że zaniechanie zatrzymania prawa jazdy przez policjanta, który stwierdził naruszenie przepisów ruchu drogowego, powodujące przekroczenie 24 punktów, jest zupełnie obojętne dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ kierujący na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zaniechanie takie ani nie powoduje niemożności doliczenia punktów w taki sposób, że ich suma przekracza 24 punkty, ani nie sprawia, że odbycie szkolenia po przekroczeniu 24 punktów powoduje ich częściowe usunięcie wbrew wcześniej opisanym zasadom. Nic do rzeczy nie ma tutaj powoływane przez skarżącego działanie w zaufaniu do organów państwa, ponieważ nie zatrzymanie przez policjanta prawa jazdy wcale nie musi być równoznaczne z informacją o nie przekroczeniu limitu 24 punktów, choćby z powodu braku dostępu w danej chwili przez kontrolującego policjanta do odpowiedniej bazy danych. Skutki przekroczenia limitu 24 punktów są powszechnie znane kierowcom, zatem aby ich uniknąć należy zsumować liczbę punktów wynikających z kolejnych stwierdzonych naruszeń i przystąpić do szkolenia przed przekroczeniem określonego limitu. Kierowca dopuszczający się naruszeń przepisów ruchu drogowego powinien dochować najwyższej staranności przy czynnościach zmierzających do zachowania uprawnień związanych z uczestnictwem w ruchu drogowym i odpowiednio wcześniej odbyć szkolenie uprawniające go do zmniejszenia uzyskanej już liczby punktów. Okoliczność zaniechania zatrzymania skarżącemu prawa jazdy nie była wcześniej podnoszona przez skarżącego i nie była przedmiotem ustaleń faktycznych w postępowaniu administracyjnym. Nie daje to jednak podstawy do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, ponieważ była to okoliczność nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Biorąc pod uwagę omówione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.