III SA/Lu 251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi T. P. na czynność Starosty R. z dnia [...] 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. uznaje obowiązek Starosty R. dokonania zwrotu na rzecz T. P. części opłat za wydanie kart pojazdów w kwotach po 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych) za każdą kartę wydaną dla następujących pojazdów: 1. ciągnika samochodowego marki Renault Magnum AE430 nr rejestracyjny [...] ; 2. samochodu osobowego marki BMW 320 CI KAT CABRIO nr rejestracyjny [...] ; 3. ciągnika samochodowego marki Renault Magnum AE430 nr rejestracyjny [...] ; 4. ciągnika samochodowego marki Volvo FH 12-420 nr rejestracyjny [...] ; 5. ciągnika samochodowego marki Renault Magnum AE390 nr rejestracyjny [...] ; 6. ciągnika samochodowego marki Volvo FH12 nr rejestracyjny [...] ; 7. ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz Actros 1840LSN36H nr rejestracyjny [...]; 8. ciągnika samochodowego marki DAF TE95XF nr rejestracyjny [...]; 9.. ciągnika samochodowego marki DAF FTXF95 nr rejestracyjny [...] ; 10. ciągnika samochodowego marki SCANIA R 114 LA6X2 nr rejestracyjny [...]; 11. ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz 1883 LS Actros nr rejestracyjny [...]; 12. ciągnika samochodowego marki MAN F2000 nr rejestracyjny [...]; 13. ciągnika samochodowego marki MAN F2000 nr rejestracyjny [...] ; 14. ciągnika samochodowego marki Volvo FH 12-4X2T nr rejestracyjny [...]; 15. ciągnika samochodowego marki Renault Magnum AE 440 nr rejestracyjny [...] ; 16. ciągnika samochodowego marki DAF FT95XF nr rejestracyjny [...]; 17. ciągnika samochodowego marki Volvo FH 12 nr rejestracyjny [...] ; 18. ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz 2040 S 4X2 nr rejestracyjny [...] ; 19. ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz 1844 LS nr rejestracyjny [...]; III. zasądza od Starosty R. na rzecz skarżącego T. P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., skierowanym do Starosty, T.P. wniósł o zwrot nadpłaconych opłat uiszczonych za wydanie kart pojazdów dla samochodów o numerach rejestracyjnych: [...]. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], działający z upoważnienia Starosty Kierownik Wydziału Komunikacji i Dróg Publicznych Starostwa Powiatowego poinformował T.P., że roszczenie o zwrot nadpłaty za wydanie kart pojazdów wymienionych w piśmie z dnia [...] lutego 2011 roku przedawniło się. Karty pojazdów zostały bowiem wydane w okresie od dnia 15 kwietnia 2004 r. do dnia 21 lutego 2006 r., a przepis art. 118 k.c. przewiduje trzyletni termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W piśmie odwołano się nadto do treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., podjętej w sprawie sygn. III CZP 37/10. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. T.P., powołując się na normę art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie dziewiętnastu kart pojazdów oraz do dokonania z tego tytułu zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 9.500 zł. Jednocześnie skarżący zakwestionował stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lutego 2011 roku, podnosząc, że w sprawie należącej do zakresu administracji publicznej nie mają zastosowania przepisy prawa cywilnego dotyczące przedawnienia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Starosta nie zmienił wyrażonego wcześniej stanowiska, wskazując nadto na właściwość sądów powszechnych do rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. W dniu 2 maja 2011 roku T.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na czynność Starosty, znak [...], polegającą na odmowie zwrotu nadpłaty za dziewiętnaście kart pojazdów. Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 77 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę zwrotu pobranych opłat z tytułu wydania kart pojazdów, chociaż pobranie opłat było obarczone wadą nieważności w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt U 6/04), a prawidłowa ich wysokość nie powinna przekraczać kwot po 75 zł. Skarżący podniósł, że po sprowadzeniu z zagranicy dziewiętnastu pojazdów występował do Starosty o zarejestrowanie samochodów. Starosta, działając na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, pobrał dziewiętnaście opłat w wysokości po 500 zł każda. Natomiast wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt U 6/04) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, a także o utracie mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu z dniem 1 maja 2006 roku. Odroczenie utraty mocy obowiązującej przepisu nie oznacza jednak, że w okresie pozostawania rozporządzenia w obrocie prawnym było ono w zakresie wysokości opłaty zgodne z udzielonym Ministrowi Infrastruktury upoważnieniem ustawowym oraz z Konstytucją, a fakt niekonstytucyjności przepisu, na podstawie którego pobierano opłaty, powinien być brany pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi na czynność administracyjną odmowy zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności, a także stwierdzenie nieważności czynności administracyjnych pobrania części opłat za wydanie dziewiętnastu kart pojazdów w łącznej kwocie 8.075 zł oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania (skarga k. 3 oraz oświadczenie pełnomocnika k. 34 akt sprawy). W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako złożonej po terminie. Dodatkowo Starosta wskazał, że skarżący wniósł skargę przeciwko niewłaściwemu organowi – Starostwu Powiatowemu, która to jednostka nie ma przymiotu organu w niniejszej sprawie ani zdolności sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie, w związku z argumentacją podniesioną w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że wbrew stanowisku organu administracji nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi T.P. W treści skargi skarżący jednoznacznie określił, że jej przedmiot stanowi czynność Starosty polegająca na odmowie zwrotu nadpłaty za wydane karty pojazdów. Bez znaczenia jest zaś okoliczność podania w nagłówku skargi, że jest ona kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Starostwa Powiatowego. Nie budzi też wątpliwości, że skarga, mimo przytoczonego ostatnio nieprecyzyjnego sformułowania, została wniesiona w sposób odpowiadający przepisowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej p.p.s.a.). Zachowany został również termin do wniesienia skargi przewidziany przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a, przy uwzględnieniu normy art. 83 § 2 p.p.s.a. Trzeba także podkreślić, że, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r., podjętej w sprawie w sprawie sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWA 2008/2/21), skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przypadku zatem żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub w części, bez względu na motywy żądania, przedmiotem sprawy jest to czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty wynikający z przepisu prawa. Nie ulega wątpliwości, że uiszczenie opłaty za kartę pojazdu jest wykonaniem przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, o którym organ nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Wobec tego żądanie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności, które strona może poddać kontroli sądu administracyjnego, przy czym skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Skarżącemu bowiem organ pismem z dnia [...] lutego 2011 roku odmówił zwrotu "nadpłaconej" opłaty, co spowodowało wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa – pismem skarżącego z dnia [...] marca 2011 roku, wniesionym z zachowaniem terminu z art. 52 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać należy, że podstawę prawną do określenia wysokości opłaty za kartę pojazdu stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) W myśl art. 77 ust. 1 tej ustawy producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z ust. 3 powołanego artykułu kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ust. 2 pkt 2 cytowanego przepisu ustawodawca zamieścił delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat za kartę pojazdu, zastrzegając, że w rozporządzeniu należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów (ust. 5 art. 77 ustawy). W wykonaniu powyższej delegacji Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.). W § 1 ust. 1 rozporządzenia określono, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Wymienione rozporządzenie zostało uchylone z dniem 15 kwietnia 2006 roku rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421)., w którego § 1 ust. 1 określono, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł. Wcześniej, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. U 6/04 (OTK-A 2006/1/3), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny: a) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, b) z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, oraz, że niekonstytucyjny przepis rozporządzenia traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia, normującego wysokość opłaty, z ustawą Prawo o ruchu drogowym polega na tym, iż przez zawyżenie wysokości opłaty za kartę pojazdu wykracza ona poza zakres upoważnienia ustawowego zawartego w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust 5 ustawy. Rozporządzenie bowiem, niezgodnie ze wskazanymi w ustawie wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty, ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje. Tym samym § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, szczegółowego upoważnienia ustawy, które nie może być oparte tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej. Wydanie rozporządzenia następuje w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Trybunał Konstytucyjny uznał ponadto, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi - ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym. W oparciu o przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku, co do którego Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność zarówno z Konstytucją, jak i ustawą, pobrane zostały od skarżącego T.P. opłaty w wysokości po 500 zł za wydanie każdej z kart dziewiętnastu pojazdów wymienionych w skierowanym do Starosty piśmie skarżącego z dnia [...] lutego 2011 roku. Przy tym, mimo, że utrata mocy obowiązującej powyższego przepisu została odroczona do 1 maja 2006 r., był on niekonstytucyjny od początku jego obowiązywania. Należy podkreślić, że analiza przepisu art. 178 ust. l Konstytucji RP prowadzi do wniosku, iż sędziowie zachowują uprawnienia do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawami, przy okazji rozpoznawania spraw, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z ustawami, odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie. Odmowa zastosowania niezgodnego z ustawą podustawowego przepisu normatywnego wynika z nałożonego na sędziego obowiązku stosowania wyłącznie ustaw. Przytoczone stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2000 r., sygn. OPS 3/00, ONSA 2000/4/136; z dnia 15 grudnia 2000 r., sygn. OPK 20/00, ONSA 2001/3/104; wyroki Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2008 roku, III KK 475/07, LEX nr 388535 oraz z dnia 26 września 2007 roku III KK 206/07, LEX nr 307755; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 roku, III SA/Wa 256/06, LEX nr 256457 oraz z dnia 29 grudnia 2005 roku III SA/Wa 3017/05, LEX nr 188452). Zarazem trzeba wskazać, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu został uznany za niezgodny z prawem unijnym. Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z przepisami unijnymi stała się przedmiotem wydanego w trybie prejudycjalnym postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C 134/07, w którym stwierdzono, że art. 90 akapit 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską sprzeciwia się opłacie takiej, jaką ustalono w § 1 powyższego rozporządzenia, a która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam zarejestrowany. W relacji prawa wspólnotowego i prawa krajowego obowiązuje zasada nadrzędności (pierwszeństwa) prawa wspólnotowego nad prawem krajowym. Oznacza to, że obowiązkiem sądu krajowego jest pominięcie normy krajowej sprzecznej z normą wspólnotową, gdy obie normy posiadają taki sam zakres zastosowania. Sąd krajowy ma kompetencję niestosowania sprzecznych z prawem wspólnotowym przepisów prawa krajowego, niezależnie przy tym od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów, uznanych za niekonstytucyjne (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 roku, III CZP 37/10, LEX nr 578583). Z przytoczonych wyżej względów w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że czynność organu administracji polegająca na odmowie zwrotu zawyżonej części opłaty za kartę pojazdu narusza prawo jako wydana bez podstawy prawnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008, I OSK 52/07, LEX nr 516648, z dnia 15 lutego 2010 roku, I OSK 842/09, LEX nr 591320, z dnia 17 lutego 2010 roku, I OSK 590/09, LEX nr 591293 oraz z dnia 17 lutego 2010 roku, I OSK 591/09, LEX nr 591294). W rozpoznawanej sprawie prowadzi to do uznania, że czynność Starosty polegająca na odmowie zwrotu kwot po 425 zł, jako zawyżonej części każdej z dziewiętnastu opłat pobranych od skarżącego T.P. za wydanie kart pojazdów, została podjęta bez podstawy prawnej, co, w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym skutkowało stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności. Ponieważ uprawnienie skarżącego do zwrotu opłat ponad kwoty wynikające z przepisów prawa ma charakter bezpośredni, a nie podlegało ono konkretyzacji w formie indywidualnego aktu prawnego, zachodziła potrzeba uznania go w treści orzeczenia sądu administracyjnego (§ 2 art. 146 p.p.s.a.). Jak wskazał przy tym Naczelny Sąd Administracyjny (por. uzasadnienie wyroku w sprawie I OSK 590/09 z dnia 17 lutego 2010 roku, LEX nr 591293), konkretyzacja ta przyjmuje postać uznania obowiązku organu zwrotu skarżącemu pobranych bez podstawy prawnej części opłat, w kwotach po 425 zł. Odnosząc się do stanowiska organu wyrażonego w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. podkreślić ponownie należy, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy prawa administracyjnego nie ustanawiają terminu przedawnienia żądania zwrotu pobranej bez podstawy prawnej części opłaty za kartę pojazdu. Przywołana przez organ uchwała z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt III CZP 37/10 LEX nr 578583, w której Sąd Najwyższy wskazał, iż bieg przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranych opłat za kartę pojazdu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. rozpoczyna się od dnia spełnienia świadczenia, dotyczy roszczeń cywilnych. Dlatego zarzut przedawnienia, do którego odnosi się przytoczona uchwała, może być podnoszony i podlega rozstrzygnięciu w procesie cywilnym, którego przedmiot stanowi oparte na przepisach art. 405 i następnych k.c. żądanie zasądzenia kwot odpowiadających kwotom nienależnie pobranym za kartę pojazdu w sytuacji, gdy organ administracji nie dokonał zwrotu nadpłaty (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007, III CZP 35/07, OSNC 2008/7-8/72 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2009 roku, III S.A./Gd 453/08, LEX nr 483994 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2011 roku, II S.A./Gl 1306/10, LEX nr). Natomiast zarzut przedawnienia nie mógł być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym rozstrzygnięcia na gruncie przepisów prawa administracyjnego o uznaniu uprawnienia do zwrotu pobranych bez podstawy prawnej części opłat za kartę pojazdu i odpowiadającego temu uprawnieniu obowiązku organu, który opłatę pobrał. Z powyższych względów, na podstawie przepisu art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)