III SA/Lu 257/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu czasowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 13 czerwca 2012 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy została uregulowana przepisami art. 243 – 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz. U z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zakres przyznanego stronie prawa pomocy określa sąd (referendarz sądowy) kierując się przesłankami określonymi w art. 246 § 1 i § 2 p.p.s.a. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym jest przyznawane na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, a wniosek taki jest wolny od opłat sądowych (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Przez "tok postępowania" należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od jego wszczęcia do chwili prawomocnego zakończenia. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia 13 czerwca 2012 r. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata jest kolejnym (trzecim) wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym w przedmiotowej sprawie. Pierwszy wniosek skarżącego z dnia 29 czerwca 2011 r. dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na skutek wniesionego sprzeciwu wniosek został rozpoznany przez sąd, który postanowieniem z dnia 7 września 2011 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie powyższe stało się prawomocne w związku z oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. II OZ 1051/11 zażalenia skarżącego. Wobec powyższego na podstawie zarządzenia z dnia 15 listopada 2011 r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wobec nieuiszczenia należnej opłaty, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 3 lutego 2012 r. Kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 11 stycznia 2012 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata. Postanowieniem z 14 lutego 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Po wniesieniu przez skarżącego sprzeciwu, wniosek został rozpoznany przez sąd, który postanowieniem z 14 marca 2012 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. II OZ 330/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, w związku z czym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2012 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata stało się prawomocne. Jak wynika z przedstawionych okoliczności, postanowienie sądu odrzucające skargę i postanowienie stwierdzające prawomocność postanowienia sądu o odrzuceniu skargi, były konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, który został prawomocnie negatywnie załatwiony. Również postanowienie sądu odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata uzyskało przymiot prawomocności. W tej sytuacji, brak jest podstaw do uznania, iż kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu w dniu 13 czerwca 2012 r., został wniesiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, wobec czego nie jest możliwe jego merytoryczne rozpoznanie pod kątem spełnienia przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego nie może zostać uwzględniony (por. postanowienie NSA z dnia 20 października 2005 r., II FZ 653/05 OSP 2006/9/103; postanowienie NSA z 4 lipca 2006 r., II OZ 684/06; postanowienie NSA z 23 maja 2006 r. II GZ 51/06 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).). Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.