III SA/Lu 257/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu czasowego w zakresie wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy T. K. we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] czerwca 2012 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść dodatkowych kosztów w postaci wynagrodzenia adwokata. Oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i pełnoletnią uczącą się córką. Odnośnie stanu majątkowego wykazał, że posiada mieszkanie o pow. 30,20 m2, zaznaczył również, że z żoną posiada rozdzielność majątkową. Odnośnie źródeł utrzymania rodziny wskazał na swoje wynagrodzenie za pracę w wysokości 3000 zł brutto oraz na wynagrodzenie żony – 700 zł brutto. Ponadto skarżący wykazał następujące wydatki na utrzymanie: czynsz – 55 zł miesięcznie; energia elektryczna 20 zł miesięcznie; gaz – 60 zł na dwa miesiące; karta do telefonu 50 zł na trzy miesiące; opał na okres zimowy 2012/2013 – 4000 zł. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2012 r., III SA/Lu 257/11, referendarz sądowy WSA odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a Sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie (art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11) bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10). Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Właściwe przedstawienie przez stronę przyczyn uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych oraz dowodów na ich poparcie umożliwia sądowi rozpoznającemu wniosek dokonanie prawidłowej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Strona ma w tym zakresie inicjatywę dowodową, a Sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Odnosząc powyższe do rozpatrywanego w niniejszym postępowaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazać należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i 20-letnią, uczącą się córką. W skład jego majątku wchodzi mieszkanie o pow. 30,20 m2. Skarżący zatrudniony jest w [...] S.A. i jego miesięczny dochód wynosi 3000 zł brutto. Żona z tytułu pracy w parafii w R. uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 700 zł brutto. Na koszty utrzymania skarżącego, uwzględniając dane wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy, składają się następujące wydatki: czynsz – 55 zł miesięcznie; energia elektryczna 20 zł miesięcznie; gaz – 60 zł na dwa miesiące; karta do telefonu 50 zł na 3 miesiące. We wniosku skarżący wskazał również, że koszt zakupu opału na zimę 2012/2013 wynosi 4000 zł. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy zwrócić uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniami z dnia 7 września 2011 r. oraz z dnia 14 marca 2012 r., odmówił już w niniejszej sprawie skarżącemu prawa pomocy. Co więcej, postanowieniami z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1051/11 oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 330/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 7 września 2011 r. i z dnia 14 marca 2012 r. Składając kolejny wniosek, po uprawomocnieniu się ww. postanowień, skarżący nie wykazał w żaden sposób, by zmieniły się okoliczności, leżące u podstaw poprzednich rozstrzygnięć w przedmiocie prawa pomocy, a w szczególności, że jego sytuacja bytowa uległa pogorszeniu. Jego dochody, wykazane we wniosku, nie uległy zmniejszeniu, zmianie nie uległ również jego stan zdrowotny, ani możliwości płatnicze. Dlatego też, w ocenie Sądu, brak jakichkolwiek okoliczności świadczących o zmianie stanu majątkowego skarżącego przesądza o braku podstaw do zmiany stanowiska zaprezentowanego w postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2011 r. oraz z dnia 14 marca 2012 r., a także w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1051/11 oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 330/12. Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i posiada stabilną sytuację finansową. Skarżący nie spełnia zatem przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, określonych w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.