III SA/Lu 281/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu E. E. z siedzibą w Sumy na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić sprzeciw. Decyzją z dnia 7 czerwca 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia 10 kwietnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzja z dnia 7 czerwca 2017 r. została doręczona stronie – Spółce E. E. z siedzibą w S. na [...] w dniu 12 czerwca 2017 r. Spółka E. E. w dniu 29 czerwca 2017 r. wniosła pismo zatytułowane jako skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2017 r. wezwano skarżącą do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby, która podpisała pismo nazwane skargą, do reprezentowania strony skarżącej, wraz z tłumaczeniem na język polski przez tłumacza przysięgłego, w terminie dwóch miesięcy, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono na adres pełnomocnika do doręczeń w dniu 9 listopada 2017 r. (potwierdzenie odbioru k. 36 akt sprawy). Mimo wezwania, zarządzenie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.), dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). W dziale III po rozdziale 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został dodany rozdział 3a w brzmieniu "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a-64e. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 64c p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Jednocześnie w art. 17 ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r. przewidziano, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 18 ustawy zmieniającej weszła ona w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. W związku z tym wskazać należy, że o właściwości sądu administracyjnego przesądzają przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2017 r., II OZ 1206/17). W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została wydana w dniu 7 czerwca 2017 r. i postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte już po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. W związku z tym do postępowania przed sądem administracyjnym w tej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu znowelizowanym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., II OZ 1446/17). W konsekwencji skierowane do Sądu pismo nazwane skargą, kwestionujące decyzję z dnia 7 czerwca 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., należy zakwalifikować jako sprzeciw od decyzji, o którym mowa w art. 64a i następne ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzić należy, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w przytoczonym wyżej art. 64c § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona skarżącej w dniu 12 czerwca 2017 r., zaś pismo stanowiące sprzeciw zostało wniesione w dniu 29 czerwca 2017 r. (k. 7 akt sprawy). Trzeba jednak zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organ skierował do strony błędne pouczenie o prawie wniesienia na decyzję skargi do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od doręczenia decyzji. Jak wskazuje zaś w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do treści art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W doktrynie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym konsekwencje obowiązywania art. 112 k.p.a. powinny być takie, że w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, które wpłynęło z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, organ obowiązany będzie je rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (tak. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2017 r. str. 621). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skutki prawne błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia powinny być jednolite zarówno na drodze postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowego. Odmienna wykładnia prowadzi do zbędnego formalizmu i przedłużania postępowania, albowiem sąd administracyjny w sytuacji złożenia wniosku o przywrócenie terminu z powodu błędnego pouczenia obowiązany jest przywrócić go stronie. Wprawdzie w art. 112 k.p.a. ustawodawca nie wskazał sprzeciwu, jednak zgodnie art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Zatem skutkiem prawnym ochrony wynikającej z art. 112 k.p.a. w przypadku wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia do sądu, który wpłynął z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, jest obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpatrzenia go bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2017 r., II OZ 1382/17). Sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie podlega jednak odrzuceniu z innych przyczyn, a mianowicie z powodu nieuzupełnienia w terminie jego braku formalnego. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jak wskazano zaś wyżej, przepis art. 64b § 1 p.p.s.a. nakazuje stosowanie do sprzeciwu od decyzji odpowiednio przepisów o skardze. Ponadto art. 28 § 1 p.p.s.a. stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). W świetle powyższych przepisów skarżąca Spółka miała obowiązek dołączyć do sprzeciwu dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która w imieniu skarżącej podpisała sprzeciw, a to stosownie do art. 29 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 654/14, LEX nr 1460097). Skarżąca nie wykonała jednak w terminie wezwania w powyższym przedmiocie. Jak wskazano wyżej, wezwanie do uzupełnienia opisanego braku formalnego doręczono w dniu 9 listopada 2017 r. (potwierdzenie odbioru k. 36 akt sprawy). Mimo wezwania, zarządzenie nie zostało wykonane. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 b § 1 p.p.s.a. był zobligowany do jego odrzucenia. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.