III SA/Lu 286/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. R. na decyzję Inne z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek - w zakresie wniosku Ł. R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W świetle ugruntowanego w tej kwestii orzecznictwa sądowoadministracyjnego panuje jednolity pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu może być skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. postanowienie NSA 12 września 2013 r., sygn. akt II FZ 717/13; postanowienie NSA z 22 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 988/13, postanowienie NSA z 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 20 września 2018 r. Ł. R. (dalej jako "skarżąca") wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 286/18. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że nie wiedziała o konieczności złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku po zakończeniu rozprawy. Dodała, że po oddaleniu jej skargi "nie słyszała co do niej mówiono". Skarżąca jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 r. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Skarżąca wskazała, że przyczyną uchybienia terminu był stan emocjonalny i brak wiedzy o terminie i sposobie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca o sposobie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku została pouczona dwukrotnie: w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 27 czerwca 2018 r. (w części pisma zatytułowanej POUCZENIE) oraz na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. (protokół rozprawy z dnia 22 sierpnia 2018 r.). Skarżąca nie przedstawiła argumentacji, z której by wynikało, że niezłożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakreślonym terminie było od niej niezależne i nie wynikało z zaniedbania. Skarżąca nie wykazała, że dokonanie czynności procesowej w terminie było obiektywnie niemożliwe nawet przy dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i przy użyciu wszelkich możliwych środków. Jak już wyżej podniesiono, nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa Również podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy w uchybieniu terminu (vide postanowienie NSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.