III SA/Lu 413/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. G. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 2 czerwca 2025 r. nr LU00-R.5380.11.2025.87 w przedmiocie odmowy skorygowania punktów karnych oddala skargę. Pismem z dnia 2 maja 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. zwrócił się do Starosty L. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem skarżącego R. G. oraz o wysłanie informacji o obowiązku poddania się przez niego badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu. W uzasadnieniu wniosków Komendant wskazał, że skarżący dopuścił się następujących naruszeń przepisów ruchu drogowego: ‒ z dnia 17 kwietnia 2024 r., m. Ś., ul. [...] - przekroczenie dopuszczalnej prędkości od 16 do 20 km/h (kod E08 i 3 pkt karne), ‒ z dnia 23 maja 2024 r., gm. T. m. S. - wyprzedzanie pojazdu na przejściu dla pieszych, na którym ruch nie jest kierowany, lub bezpośrednio przed tym przejściem (kod B02 i 15 pkt karnych), ‒ z dnia 16 kwietnia 2025 r., gm. K. S19 - przekroczenie dopuszczalnej prędkości od 26 do 30 km/h (kod E06 i 7 pkt karnych). Za powyższe naruszenia przepisów ruchu drogowego skarżącemu przypisano łącznie 25 punktów karnych. W piśmie z dnia 26 maja 2025 r. skarżący R.G. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z wnioskiem o skorygowanie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego liczby punktów karnych nałożonych mandatem karnym kredytowanym z dnia 16 kwietnia 2025 r. (nr DJ1271149). W uzasadnieniu tego wniosku wyjaśnił, że w czasie pomiaru prędkości w dniu 16 kwietnia 2025 r. policjant nie uwzględnił granic błędu pomiarowego określonego w § 21 pkt 22 lit. b) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2019 poz. 1081), przyjmując, że prędkość kierowanego samochodu wynosiła 146 km/h, kiedy prędkość dopuszczalna na drodze wynosiła 120 km/h. Zdaniem skarżącego funkcjonariusz Policji uwzględniając wartość błędu powinien na blankiecie mandatu w opisie czynu wpisać wartość pomiaru prędkości na poziomie 141,62 km/h, co w konsekwencji powinno skutkować przypisaniem mu w ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego 5 punktów karnych, a nie 7 punktów, a w konsekwencji łączna liczba punktów przypisanych w ciągu roku wyniosłaby 23 punkty, nie zaś 25. Pismem z dnia 2 czerwca 2025 r. organ nie uwzględnił wniosku strony o skorygowanie punktów karnych i powołując się na stanowisko Wiceprezesa Głównego Urzędu Miar wyrażone w piśmie z dnia 22 września 2020 r. wyjaśnił, że § 21 rozporządzenia stosuje się do czynności wykonywanych przy zatwierdzeniu typu, legalizacji pierwotnej oraz legalizacji ponownej przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, a nie do czynności wykonywanych przez użytkowników tych przyrządów pomiarowych, tj. m.in. przez Policję, a wskazanie przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego z aktualnym świadectwem legalizacji stanowi wynik pomiaru prędkości, którego prędkość została zmierzona. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że mandat karny kredytowany staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego, tj. złożenia na jego blankiecie własnoręcznego podpisu, co wynika z art. 98 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 977, z późn. zm. – dalej jako "k.p.w."). Jedynym zaś organem uprawnionym do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna, co bezpośrednio wynika z art. 101 § 2 k.p.w. Natomiast to, kiedy Policja jako organ prowadzący ewidencję kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego może dokonać usunięcia wpisu ostatecznego naruszenia w ruchu drogowym bądź dokonania jego modyfikacji w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, wynika z § 5 ust. 3 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1897). W piśmie z dnia 30 maja 2025 r. Starosta L. poinformował Komendanta, że skarżący w dniu 26 maja 2025 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje. Pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w L. odnosząc się do przedmiotowej sprawy, nie kwestionując zasadności i wiążącego charakteru wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem przez skarżącego poinformował, że przedmiotowy dokument został sporządzony zgodnie z trybem określonym w rozporządzeniu MSWiA z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego. Ponadto wskazując na wynikającą z przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia prawomocność mandatu karnego kredytowanego, którym skarżący został ukarany w dniu 16 kwietnia 2025 r., uzasadnił obowiązek przypisania kierowcy w ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego przez Policję wpisu o charakterze ostatecznym, zawierającego informacje o naruszeniu i odpowiadającej mu liczbie punktów – "Przekroczenie dopuszczalnej prędkości od 26 do 30 km/h, kod czynu E06 i 7 punktów" – wynikającej z wykazu określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący R. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. § 21 pkt 22 lit. b Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych – poprzez dokonanie ich błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że powołane wyżej przepisy stosuje się jedynie do czynności wykonywanych przy zatwierdzeniu typu, legalizacji pierwotnej oraz legalizacji ponownej przyrządów do pomiaru prędkości w ruchu drogowym; 2) przepisów postępowania, tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego – poprzez ich niezastosowanie, które miałoby polegać na korekcie liczby punktów karnych poprzez odjęcie dwóch punktów. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. NA rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. pełnomocnik organu przedstawił kserokopię odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 czerwca 2025 r. (sygn. akt II Ko 655/25) o odmowie uchylenia nałożonego na skarżącego prawomocnego mandatu karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona i w konsekwencji podlegała ona oddaleniu. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z tego względu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla takie akty wydane przez organy administracji publicznej w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna ze wskazanych podstaw wzruszenia zaskarżonego aktu w sprawie niniejszej nie zaistniała. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która mieszcząc się w katalogu, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na wskazanej wyżej podstawie lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1335/15). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia 2 czerwca 2025 r., którą odmówiono skorygowania skarżącemu nałożonych na niego punktów karnych za wykroczenie drogowe popełnione w dniu 16 kwietnia 2025 r., opisane na wstępie. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 – dalej jako: "ustawa zmieniająca"), do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Szczegółowe regulacje dotyczące m.in. sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w dacie popełnienia przez skarżącego wykroczenia i wpisania punktów karnych do ewidencji, określone były w przepisach rozporządzenia MSWiA z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1897 – dalej jako "rozporządzenie z dnia 14 września 2023 r."), wydanego na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 17 ust. 7 ustawy zmieniającej. Według § 3 ust. 1 rozporządzenia z 14 września 2023 r. liczba punktów odpowiadających naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem jest określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Według § 3 ust. 6 tego rozporządzenia, jeżeli kierujący spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, do ewidencji wpisuje się naruszenie oznaczone w załączniku nr 1 do rozporządzenia kodem A02 albo A06 oraz zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia naruszenie będące przyczyną spowodowania zagrożenia. Punkty przypisuje się wyłącznie za naruszenie, któremu odpowiada większa ich liczba, a jeżeli jest ona równa - za naruszenie oznaczone kodem A02 albo A06. Z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2023 r. wynika, że wpisu ostatecznego w ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: 1) rozstrzygnięciem sądu; 2) mandatem karnym; 3) orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2023 r., organ prowadzący ewidencję odpowiednio modyfikuje wpis tymczasowy i wpis ostateczny, jeżeli nastąpiła zmiana kwalifikacji prawnej czynu. W przypadku, gdy wydano postanowienie o uchyleniu prawomocnego mandatu karnego organ zobligowany jest do usunięcia z ewidencji wpisu ostatecznego, co bezpośrednio wynika z § 5 ust. 3 pkt 3 cytowanego rozporządzenia. Komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby wpisanej do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia przez nią 24 punktów przypisanych za naruszenia. Wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, tj. stwierdzonych prawomocnym mandatem karnym, co jest zgodne z § 4 ust. 2 pkt. 2 tego rozporządzenia (§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2023 r.). Zgodnie z art. 98 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2025 r. poz. 860 – dalej jako "k.p.w."), w postępowaniu mandatowym można nakładać grzywnę w drodze mandatu karnego kredytowanego, wydawanego ukaranemu za potwierdzeniem odbioru. Staje się on prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego (art. 98 § 3 zd. 3 k.p.w.). Z treści powyższych przepisów jasno wynika, że prawomocny mandat karny jest aktem stwierdzającym popełnione naruszenie, określającym jego rodzaj i kwalifikację prawną i nakładającym określone sankcje na sprawcę czynu. W rozpoznawanej sprawie skarżący przyjął mandat karny kredytowany seria DI numer [...] za popełnienie wykroczenia określonego w art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2025 r. poz. 734 – dalej jako "k.w."), zgodnie z którym, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Skarżący przyjął nałożony na niego przez funkcjonariusza Policji mandat karny za wykroczenie popełnione w dniu 16 kwietnia 2025 r., potwierdzając to swoim podpisem na odcinku "C" formularza mandatu karnego. Wyjaśnić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania była jedynie ocena legalności odmowy skorygowania nałożonych na skarżącego punktów karnych za jedno z wykroczeń drogowych, których się dopuścił. Z administracyjnych akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego w dniu 23 kwietnia 2025 r. wniósł do Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny "wniosek o uchylenie prawomocnego mandatu karnego nr [...] nałożonego w dniu 16 kwietnia 2025 roku przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w K.". Natomiast z przedłożonej przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. kserokopii odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 czerwca 2025 r. (sygn. akt II Ko 655/25) wynika, że sąd odmówił uchylenia wskazanego mandatu. Jednocześnie zaznaczyć należy, że skarżący nie podważał w istocie faktu dopuszczenia się w dniu 16 kwietnia 2025 r. naruszenia przepisów w ruchu drogowym, a zakwestionował jedynie wynikającą z niego sankcję co do ilości nałożonych w związku z tym punktów karnych. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieuwzględnienia przez organ § 21 pkt 22 rozporządzenia z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, podnieść należy, że zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2063), przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Zatwierdzenie typu oznacza potwierdzenie, w drodze decyzji, że typ przyrządu pomiarowego spełnia wymagania, a legalizacja oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie i stwierdzenie w drodze decyzji, poświadczonej wyłącznie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania, co bezpośrednio wynika z definicji określonej w art. 4 pkt 12 i pkt 13 powołanej ustawy – Prawo o miarach. Z treści art. 8m ust. 2 i ust. 4 tej ustawy oraz w § 29 i § 30 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, określono szczegółowy zakres sprawdzeń przyrządu podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej, w tym wyznaczanie i skontrolowanie wartości błędów wskazań przyrządu w oparciu o wymagania w zakresie charakterystyk metrologicznych przyrządów zawarte szczególnie w § 21 pkt 1 lub 2 ww. rozporządzenia, tj. czy nie przekraczają wartości błędów granicznych dopuszczalnych. Podkreślić również należy, że w aktach administracyjnych znajduje się kserokopia świadectwa legalizacji pierwotnej przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego V.o numerze fabrycznym: [...], wydana w dniu 6 marca 2025 r. przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w B. (k. 21 akt adm.). Okres ważności legalizacji określono do dnia 6 kwietnia 2026 r. Wynika z tego, że w dniu 16 kwietnia 2025 r. policjant Wydziału Ruchu Drogowego, który stwierdził popełnienie przez skarżącego wykroczenia drogowego, dokonał pomiaru prędkości pojazdu należycie zalegalizowanym przyrządem pomiarowym. Sąd w całości podziela stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., że w niniejszej sprawie brak było podstaw faktycznych i prawnych do skorygowania ilości punktów nałożonych na skarżącego wpisem ostatecznym, który stał się podstawą skierowania przez organ wniosku o kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Ostatecznego wpisu w ewidencji kierowców organ dokonał przecież w oparciu o prawomocny mandat karny z dnia 16 kwietnia 2025 r. O ilości nałożonych tym wpisem ostatecznym punktów karnych zadecydował rodzaj stwierdzonego mandatem naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego, łączna liczba punktów za jedno wskazane w prawomocnym mandacie karnym naruszenie to 15 punktów. Skarżący w okresie od dnia 17 kwietnia 2024 r. do dnia 16 kwietnia 2025 r. zgromadził łącznie za popełnione naruszenia 25 punktów. Podstawą dokonania wpisów ostatecznych w ewidencji, skutkujących przekroczeniem dopuszczalnego limitu 24 punktów, stanowiły przyjęte przez niego i opłacone trzy prawomocne mandaty karne. Ponadto podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie w rzeczywistości nie zaistniała jakakolwiek podstawa faktyczna oraz prawna do zmiany kwalifikacji prawnej czynów i liczby punktów przypisanych stronie w ewidencji, w tym również za naruszenie z dnia 16 kwietnia 2025 r. zakwestionowane w zakresie prawidłowości wysokości nałożonej sankcji co liczby punktów. Nie można zgodzić się z tezą podnoszoną w skardze, że jeśli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym mandatem karnym, komendant wojewódzki policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierującego wpisanego do ewidencji, na wniosek kierowcy może dokonać czynności materialno-technicznej polegającej "na korekcie liczby punktów karnych poprzez odjęcie dwóch punktów". To jedynie sąd powszechny, na którego obszarze działania została nałożona mandatem karnym grzywna jest organem uprawnionym do badania zasadności i prawidłowości jego wystawienia, w tym również okoliczności zdarzenia, w związku z którym został on wystawiony. Natomiast z treści § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2023 r. wynika, że organ prowadzący ewidencję odpowiednio modyfikuje wpis tymczasowy i wpis ostateczny, jeżeli nastąpiła zmiana kwalifikacji prawnej czynu. Według zaś § 5 ust. 3 tego rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny: 1) po upływie 5 lat od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia, a jeżeli w sprawie o naruszenie nałożono grzywnę, o której mowa w art. 17 ust. 3 ustawy - po upływie 5 lat od daty uiszczenia grzywny za to naruszenie; 2) po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznego orzeczenia o umorzeniu należności z tytułu grzywny za naruszenie, o której mowa w art. 17 ust. 3 ustawy, o ile taka grzywna została nałożona; 3) jeżeli osoba wpisana do ewidencji zmarła lub gdy wydano postanowienie o uchyleniu prawomocnego mandatu karnego. Przypadki dalszej możliwej ingerencji przez organ w dane ewidencji zawiera również § 6 powyższego rozporządzenia, przy czym wymaga zwrócenia uwagi, iż w okolicznościach sprawy żaden z nich nie zaistniał. Powyższe regulacje stanowią zamknięty katalog przypadków, w jakich modyfikacja wpisów w ewidencji może zostać przez właściwy organ dokonana. W takich okolicznościach stwierdzić zaś należało, że nie doszło w niniejszej sprawie do jakiegokolwiek naruszenia podnoszonych w skardze przepisów prawa, w tym § 5 ust. ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 września 2023 r. Zaakcentować natomiast trzeba, że to przyjęcie przez skarżącego mandatu karnego za stwierdzone w dniu 16 kwietnia 2025 r. wykroczenie w ruchu drogowym z określoną wyraźnie w nim sankcją, było tym elementem, który wyłączył uprawnienie organu do dokonywania modyfikacji wpisu ostatecznego w ewidencji w omawianym zakresie. Także próba wzruszenia nałożonego mandatu karnego przed sądem powszechnym zakończyła się negatywnie (odmową uchylenia mandatu – k. 114-155 akt sądowych). Z opisanych przyczyn nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do skutecznego zakwestionowania legalności zaskarżonego aktu organu. Mając powyższe rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był skargę jako bezzasadną oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.