III SA/Lu 43/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi M. G. i A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty z dnia [...] października 2015 r., Nr [...]. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. i A. G., utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Starosta [...] zarejestrował na wniosek M. i A. G. samochód marki Fiat Punto, nr VIN: [...]. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy nabyli samochód od J. B., na którego pojazd został zarejestrowany decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Z kolei J. B. nabył wcześniej samochód od M. K., na którego pojazd został zarejestrowany decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. W dniu 16 kwietnia 2015 r. do Starosty [...] wpłynęło postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na wniosek M. K. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] uchylił swoją decyzję o rejestracji pojazdu z dnia [...] czerwca 2008 r. i odmówił jego zarejestrowania. Z uzasadnienia decyzji wynika, że po dokonaniu ponownej analizy dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację pojazdu organ uznał, że dokumenty te zostały sfałszowane (m.in. umowy kupna-sprzedaży samochodu załączone do wniosku o rejestrację zostały wystawione na osoby fikcyjne). Na potwierdzenie tego organ powołał się na ustalenia Prokuratury Okręgowej w [...], prowadzącej postępowanie karne w tej sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania M. K. od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...]. W związku z powyższym Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...] wznowił postępowanie w sprawie zarejestrowania na wniosek M. i A. G. przedmiotowego pojazdu marki Fiat Punto. Ponadto postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], Starosta wznowił postępowanie w sprawie zarejestrowania na wniosek J. B. przedmiotowego pojazdu marki Punto. Po przeprowadzeniu postępowania w trybie wznowieniowym, Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], w której postanowił "nie uchylać decyzji z dnia [...].07.2008 r. dotyczącej rejestracji pojazdu marki Fiat Punto". W uzasadnieniu organ wskazał, że co prawda w sprawie wystąpiła podstawa wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż decyzja o rejestracji pojazdu na rzecz J. B. została oparta na uchylonej następnie decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz M. K. Z drugiej jednak strony od momentu, kiedy decyzja z [...] lipca 2008 r. stała się ostateczna upłynęło więcej niż 5 lat, co uniemożliwia jej uchylenie. W międzyczasie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., M. i A. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze skorzystało z uprawnienia do autokontroli i decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] uchyliło swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Za podstawą do uchylenia swojej poprzedniej decyzji Kolegium uznało nie zapewnienie przez organ pierwszej i drugiej instancji udziału w postępowaniu wszystkim stronom postępowania (m.in. M. i A. G.). Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Starosta [...], odmówił uwzględnienia wniosku M. i A. G. o zawieszenia postępowania. Z kolei jednak postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Starosta zawiesił wznowione postepowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu. W ocenie Starosty rozstrzygnięcie przez Prezydenta Miasta [...] sprawy zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na rzecz M. K. jest zagadnieniem wstępnym we wznowionym postępowaniu o zarejestrowanie tego pojazdu na wniosek M. i A. G. Na powyższe postanowienie M. i A. G. wnieśli zażalenie, podnosząc, że postępowanie wznowieniowe powinno być umorzone w całości gdyż od dnia wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu (decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r.) minęło ponad 5 lat, a co za tym idzie prowadzenie postępowania w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...]. W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium powołało się na zebrany przez Prokuraturę Okręgową w [...] materiał dowodowego, z którego wynika, że przedmiotowy pojazd został przez Prezydenta Miasta [...] zarejestrowany decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. na podstawie nierzetelnych dokumentów przedłożonych przez M. K. Decyzja Starosty [...] o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu na wniosek J. B. oraz na wniosek M. i A. G. wydane zostały w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] o zarejestrowaniu tego pojazdu na wniosek M. K. W związku z tym, że ww. decyzja Prezydenta Miasta [...] została ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylona, Starosta [...] był zobowiązany, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wznowić w ww. sprawach postępowania administracyjne i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy w tych sprawach nie występują okoliczności uzasadniające uchylenie ww. decyzji. Kolegium podzieliło stanowisko Starosty, że kwestia zakończenia postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] o zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu na wniosek M. K., jest zagadnieniem wstępnym w stosunku do postępowania prowadzonego przez Starostę [...] o zarejestrowanie tego pojazdu na wniosek J. B. oraz M. G. i A. G. Wznowienie przez Prezydenta Miasta [...] postępowania administracyjnego w sprawie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu i jego nie zakończenie ostateczną decyzją administracyjną, uniemożliwia zakończenie postępowania wznowionego przez Starostę [...] w sprawie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na wniosek M. G. i A. G. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez Starostę [...] jest uzależnione od uprzedniego zakończenia postępowania i wydanie w tej sprawie ostatecznej decyzji przez Prezydenta Miasta [...]. Kolegium uznało za bezzasadne podniesione w zażaleniu żądanie umorzenia w całości postępowania. Wprawdzie z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że od dnia wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu minęło ponad 5 lat, to jednak należy podkreślić, iż podstawą do wznowienia postępowanie w tej sprawie przez Prezydenta Miasta [...] był art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. tj. uznanie, że dowody na podstawie których przedmiotowy pojazd został zarejestrowany zostały sfałszowane, a co za tym idzie decyzja w tej sprawie została wydana w wyniku przestępstwa. W takiej sytuacji zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a uchylenie decyzji nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat. W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie Kolegium M. i A. G. zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący zakwestionowali podstawę do wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu na ich rzecz, podnosząc, że w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. chodzi o sytuacje, kiedy decyzja jest prawomocna, czyli droga odwoławcza została zamknięta. Błędem było nie sprawdzenie, czy postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta [...] zakończono prawomocną decyzją. Wadliwe było także pominięcie w postępowaniu aktualnych posiadaczy pojazdu. W ocenie skarżących postępowanie w sprawie wszczęto na podstawie rozstrzygnięcia dotkniętego wada naruszenia interesów stron. Wadliwe było również prowadzenie czynności, których punktem wyjścia jest decyzja nieprawomocna, od której nie wyczerpano wszystkich dróg odwoławczych. Zdaniem skarżących postepowanie w sprawie przedmiotowego pojazdu nie powinno w ogóle być wszczęte, bowiem dawno minął okres jego wzruszenia, a ponadto nie wydano wyroku karnego dotyczącego zdarzeń z 2008 r. Zawieszenie postępowania w sprawie znacząco utrudnia skarżącym dysponowanie rzeczą, bowiem ogranicza prawo do przenoszenia jego własności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadami, które skutkują koniecznością jego uchylenia. Ponieważ analogicznymi wadami dotknięte jest również postanowienie organu I instancji (postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r.) na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), należało uchylić także i to postanowienie. Spór prawny w badanej sprawie dotyczy zgodności z prawem postanowienia o zawieszeniu postępowania, toczącego się w trybie wznowienia, dotyczącego rejestracji pojazdy na wniosek skarżących. Organy obydwu instancji za podstawę prawną zawieszenia postępowania przyjęły art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organy uznały, że zagadnieniem wstępnym dla postępowania prowadzonego przez Starostę [...] w sprawie wniosku skarżących o rejestrację pojazdu jest kwestia zakończenia postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] o zarejestrowanie pojazdu na wniosek pierwotnego właściciela pojazdu – M. K. Postępowanie w analizowanej sprawie toczy się w trybie wznowienia postępowania. Ten nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych charakteryzuje się swoistą "dwuetapowością". Z jednej strony służy zbadaniu, czy ostateczna decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych stanowiących podstawę wznowienia (art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b k.p.a.). Z drugiej – w razie potwierdzenia zaistnienia wady kwalifikowanej – należy sprawę rozpoznać ponownie i wydać decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (zob. art. 151 § 1 k.p.a.). Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organów, w zakresie, w jakim upatrują one ścisłego związku między aktem rejestracji pojazdu na rzecz aktualnego właściciela z wcześniejszymi aktami rejestracji, na rzecz poprzednich właścicieli. Stanowisko takie znajduje oparcie w przepisach dotyczących rejestracji pojazdów oraz w utrwalonym orzecznictwie sądowym. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.; dalej: P.r.d.) rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie szeregu wymienionych tam dokumentów, w tym dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5). Zgodnie z art. 78 ust. 1 P.r.d. w razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. Wymóg przedstawienie dowodu rejestracyjnego przy kolejnej rejestracji potwierdza także treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., nr 186, poz. 1322, ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza m.in. dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Nowy właściciel nie może zatem skutecznie zarejestrować pojazdu bez przedstawienia dowodu rejestracyjnego wydanego na rzecz poprzedniego właściciela. Wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu (art. 73 ust. 1 P.r.d.). W związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu pozbawia jednocześnie wartości prawnej wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny. Nie jest możliwe dokonanie skutecznej rejestracji pojazdu przez nowego właściciela na podstawie dowodu rejestracyjnego, który utracił moc prawną na skutek uchylenia (stwierdzenia nieważności) decyzji, stanowiącej podstawę jego wydania (por. wyroki WSA w Lublinie z 27 kwietnia 2010 r., III SA/Lu 2/10 i z 14 lutego 2013 r., III SA/Lu 801/12; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W warunkach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że skuteczność rejestracji spornego pojazdu na rzecz skarżących jest uzależniona od istnienia prawidłowo wystawionego dowodu rejestracyjnego na rzecz poprzednika prawnego, czyli J. B. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz poprzednika prawnego podważałoby skuteczność poprzedniego aktu rejestracji i pozbawiałoby mocy prawnej dowodu rejestracyjnego, stanowiącego jeden z kluczowych dokumentów, w oparciu o który ma być dokonana rejestracja pojazdu. Podstaw wznowienia postępowania w badanej sprawie Starosta [...] upatruje w fakcie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o rejestracji pojazdu na rzecz pierwotnego właściciela – M. K. Rozumowanie organu wskazuje, że w fakcie tym upatruje on przerwania wspomnianego wyżej łańcucha zdarzeń, warunkującego prawidłową rejestrację pojazdu na rzecz skarżących. Ponieważ jednak sprawa wznowienia postępowania dotyczącego rejestracji pojazdu na rzecz M. K. nie zakończyła się decyzją ostateczną, postępowanie wznowieniowe toczące się wobec skarżących należało zawiesić z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego. Stanowisko to podtrzymało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W ocenie Sądu, w rozumowaniu organów tkwi istotny błąd wynikający z niedostrzeżenia istotnego w sprawie faktu, który spowodował, że nie można przyjąć tezy o przerwaniu łańcucha zdarzeń uniemożliwiającego prawidłową rejestracje pojazdu na rzecz skarżących. Organy nie zwróciły uwagi, że nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dotyczącej rejestracji pojazdu na rzecz poprzednika prawnego skarżących – J. B. Co prawda postępowanie w tej sprawie zostało wznowione, lecz zakończyło się decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r., w której Starosta postanowił "nie uchylać decyzji" z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczącej rejestracji spornego pojazdu na rzecz J. B. Literalne brzmienie rozstrzygnięcia Starosty pozostaje poza jakąkolwiek procedurą administracyjną. Żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia. Sąd nie może jednak kontrolować decyzji Starosty w niniejszym postępowaniu, oznaczałoby to bowiem wyjście poza granice sprawy, wyznaczone przedmiotem zaskarżenia. Treść rozstrzygnięcia Starosty, choć wadliwa formalnie, w powiązaniu z treścią uzasadnienia wskazuje, że chodziło o rozstrzygnięcie określone w art. 151 § 2 k.p.a., czyli sytuację, kiedy co prawda wystąpiły podstawy wznowieniowe, jednakże uchylenie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe z powodu wystąpienia tzw. przesłanek negatywnych, w tym przypadku – upływu czasu (ponad 5 lat od daty, kiedy decyzja z 2008 r. o rejestracji pojazdu stała się ostateczna). Organ powinien w tym przypadku ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Tak w ocenie Sądu należy rozumieć treść decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., pomimo wadliwego procesowo sformułowania rozstrzygnięcia. W orzecznictwie i literaturze panuje jednolity, niekwestionowany pogląd, że decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (m.in. wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.) nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny. Stanowi jedynie podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym, co pozostaje bez znaczenia w badanej sprawie (por. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 20 lipca 2006 r., II SA/Wr 482/05; wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2012 r., II SA/Gd 323/12; wyrok WSA w Poznaniu z 10 listopada 2015 r., III SA/Po 1637/14; wyrok WSA w Rzeszowie z 13 kwietnia 2016 r., II SA/Rz 1114/15; wyrok WSA w Warszawie z 23 września 2016 r., IV SA/Wa 873/16; B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 585; M. Jaśkowska, w: M. Jaskowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 902; R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2015, s. 767. Skoro Starosta [...] w wyniku wznowienia postępowania nie uchylił decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz J. B., decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Dowód rejestracyjny wystawiony na tą osobę nie utracił mocy prawnej, mógł zatem stanowić skuteczną podstawę rejestracji pojazdu na rzecz skarżących. Nie doszło do przerwania wspomnianego wyżej łańcucha zdarzeń, ponieważ akt rejestracji pojazdu na rzecz poprzednika prawnego skarżących zachowuje moc prawną. W tej sytuacji nie da się przyjąć, że kwestia ewentualnego uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu na rzecz M. K. stanowi zagadnienie wstępne dla sprawy dotyczącej skarżących. Wywodzą oni swoje prawa z nadal skutecznego prawnie aktu rejestracji pojazdu na rzecz J. B. jako bezpośredniego poprzednika prawnego. Istotą zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania jest to, że warunkuje ono rozstrzygnięcia sprawy głównej, innymi słowy: treść rozstrzygnięcia sprawy stanowiącej zagadnienie wstępne wpływa bezpośrednio i jest konieczna dla rozstrzygnięcia sprawy głównej. Z przedstawionych powodów, wobec skuteczności rejestracji pojazdu na rzecz J. B., nie można upatrywać takiego związku między aktem rejestracji na rzecz jego poprzednika – M. K. oraz aktem rejestracji na rzecz następców prawnych J. B. – czyli skarżących. Organy nie uwzględniły specyfiki sytuacji, jaka zaistniała w badanej sprawie. Rzeczywiście, w większości wypadków podważenie skutków aktu rejestracji na rzecz pierwotnego właściciela powoduje powstanie łańcucha zdarzeń, który prowadzi do podważenia skuteczności kolejnych aktów rejestracji, to zaś do niemożliwości skutecznego posługiwania się dowodem rejestracyjnym przez kolejnego nabywcę. Badany przypadek jest jednak inny – wspomniany łańcuch zdarzeń nie istnieje, bowiem nie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja dotycząca rejestracji pojazdu na rzecz poprzednika prawnego skarżących – J. B. Kwestia ewentualnego uchylenia decyzji o rejestracji na rzecz M. K. nie ma zatem wpływu na rozstrzygnięcie sprawy rejestracji pojazdu na rzecz skarżących, skoro mogą oni skutecznie powoływać się na istniejący w obrocie prawnym akt rejestracji i dowód rejestracyjny wystawiony na rzecz poprzednika prawnego – J. B. W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że organy obydwu instancji wadliwie zastosowały art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie bowiem nie wystąpiło zagadnienie wstępne skutkujące koniecznością zawieszenia postępowania. Oznacza to naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do bezzasadnego zawieszenia postępowania. Skutkuje to koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. Uchylenie postanowień wydanych przez organy obydwu instancji powoduje powrót sprawy do organu I instancji. Specyfika zaistniałej sytuacji wskazuje na to, że nie tyle zachodzi potrzeba rozpatrzenia na nowo kwestii zawieszenia postępowania, bowiem nie ma do tego podstawy, ile przejścia do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Odniesienie się do zarzutów skargi jest w tym miejscu zbyteczne. Sąd uchylił postanowienia wydane w obydwu instancjach z przyczyn innych niż wskazane w skardze, mając do tego podstawy w treści art. 134 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (wyjątek dotyczy jedynie skarg na indywidualne interpretacje podatkowe, a więc pozostaje bez związku ze sprawą). Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji. Pomimo uwzględnienia skargi sąd nie orzekł o kosztach postępowania, ponieważ skarżący nie składali w tym przedmiocie wniosku, natomiast orzeczenie zwrotu kosztów z urzędu nie jest w tym przypadku możliwe (arg. ex art. 201 § 1 p.p.s.a.).