III SA/Lu 642/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi H. N. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2019 r., Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD, organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania H. N. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: LWITD, organ pierwszej instancji) z dnia 2 lipca 2019 r., o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 17 maja 2019 r. na ul. [...] w L. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...], którym kierował H. N.. Kierujący w chwili zatrzymania do kontroli odpłatnie przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji B., zainstalowanej w telefonie komórkowym pasażera. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty kredytowej pasażera. Kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli. W tych okolicznościach, po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, LWITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej też jako: u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako: k.p.a.), zasadniczo poprzez nieprawidłowe ustalenie, że czynności podjęte przez skarżącego nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, oraz że w chwili kontroli miał on status przedsiębiorcy. W ocenie skarżącego, organ zaniechał ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego osób. Skarżący zarzucił organowi również niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, w szczególności pominięcie zeznań złożonych przez skarżącego w zakresie współpracy z firmą A. Sp. z o.o. - co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, poprzez wymierzenie skarżącemu kary po 1.000 zł za każde naruszenie w sytuacji, gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, w związku z czym skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych. Skarżący podniósł również, że organ pierwszej instancji naruszył art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, bowiem wymierzył skarżącemu kary w łącznej wysokości przekraczającej 12.000 zł za naruszenia z tej samej kontroli drogowej. Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania. Organ drugiej instancji powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 4 pkt 22 lit. t, art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-5, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, regulujące kwestie przewozu drogowego osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu decyzji GITD wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., których treść określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w załączniku nr 4 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, że art. 39a ust. 1 u.t.d. określa wymagania, jakie musi spełniać kierowca wykonujący przewozy drogowe. Wymagania te dotyczą posiadania nie tylko określonego wieku i prawa jazdy, uzyskania odpowiedniej kwalifikacji wstępnej lub odbycia odpowiedniego szkolenia okresowego, ale także uzyskania orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a – 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący w dniu 17 maja 2019 r. wykonywał transportem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym. Tym samym skoro czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym skarżący był obowiązany do legitymowania się w chwili kontroli orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologicznym. Protokół kontroli potwierdza zaś, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ jest więc zobowiązany uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Zatem słusznie organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2000 zł za naruszenia przepisów art. 92 ust. 2,4 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. GITD zauważył, że skarżący miał zapewnione prawo do czynnego udziału w sprawie, do składania dowodów i oświadczeń i z tego prawa nie skorzystał. Twierdzenia pełnomocnika skarżącego o rzekomej współpracy skarżącego z firmą A. Sp. z o.o. nie mają żadnego potwierdzenia. Skarżący w żaden sposób nie udokumentował tego faktu. Pełnomocnik skarżącego także nie przesłał żadnej umowy, czy też innego dokumentu z którego wynikałby fakt współpracy skarżącego z firmą A. Sp. z o.o. W aktach sprawy nie ma również żadnej faktury z której wynikałoby, że kontrolowana usługa transportowa była realizowana w imieniu innego podmiotu niż skarżący. Organ podkreślił ponadto, że jak wynika z ogólnych warunków usług realizowanych w oparciu o aplikację B. to kierowca gwarantuje świadczenie usługi transportowej i zobowiązany jest do legitymowania się odpowiednimi uprawnieniami. W kontekście zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił również, że nawet prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, nie wyłącza podmiotu wykonującego czynności związane z przewozem drogowym od kary za popełnione naruszenia. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest traktowane jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym że nie musi stanowić przedmiotu ewidencjonowanej i trwale prowadzonej działalności gospodarczej. Za nietrafny GITD uznał zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wobec skarżącego toczyło się na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., a więc nie jako do wykonawcy przewozu, ale jako do innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. i wysokość kar pieniężnych za te naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Natomiast inną decyzją nałożono na skarżącego karę w kwocie 12000 zł jako podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Postępowanie zakończone tamtą decyzją toczyło się wobec skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., a wykaz naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Nałożone kary nie zostały zatem nałożone za tożsame naruszenia. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie naruszenia przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art 92c u.t.d. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Tak jak w odwołaniu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podnosił zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na: braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli i braku ustaleń, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Skarżący ponowił zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 4 do tej ustawy oraz art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy. W ocenie skarżącego czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, wobec czego skarżący nie był obowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji T./B.. Zdaniem skarżącego, takie działanie organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik podkreślił, że skarżący nie tylko nie posiadał statutu przedsiębiorcy ale również wykonywane przez niego czynności nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Podkreślił, że skarżący nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej T./B. (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Sam zaś fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli, w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego przez skarżącego, który w trakcie kontroli nie posiadał i nie okazał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie posiadał i nie okazał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) i nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a - 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń określa załącznik nr 4 do ustawy. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1000 zł (lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d.). Z kolei wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1000 zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.). W sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu 17 maja 2019 r. przewoził pojazdem marki [...] dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. W tym dniu dokonano kontroli wymienionego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych w dacie kontroli orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Braku wymienionych orzeczeń skarżący nie kwestionował, ani w odwołaniu, ani w skardze. Natomiast kwestią sporną jest to, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarżący twierdzi bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem obowiązany do posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia organu odwoławczego na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący w dniu 17 maja 2019 r. wykonywał przewóz drogowy we własnym imieniu, mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 4 pkt 6a u.t.d., przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006". Na gruncie art. 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy obejmuje, poza krajowym transportem drogowym lub międzynarodowym transportem drogowym, również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, niezarobkowego przewozu drogowego, o których mowa w pkt 4 tego przepisu. Niezarobkowym przewozem drogowym jest przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki określone w lit. a-d tego przepisu. Jak wynika przy tym z art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, stosuje się odpowiednio przepisy u.t.d. dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Powyższe oznacza, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło również wtedy, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej, co przemawia za bezzasadnością argumentacji skarżącego w tym przedmiocie. To, czy skarżący w chwili kontroli posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji, pozostaje bowiem bez znaczenia w kontekście możliwości nałożenia na niego kary administracyjnej za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego. Tym samym za trafne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że podmiotem wykonującym transport jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarzą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt: II GSK 670/08 i II GSK 166/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). W ocenie Sądu ustalony przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości, że skarżący w dniu kontroli wykonywał zarobkowy przewóz drogowy nie legitymując się przy tym aktualnymi badaniami lekarskimi i psychologicznymi, co oznacza, że naruszył wyżej wskazane warunki przewozu drogowego. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że w dniu 17 maja 2019 r. skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażerów z ulicy [...] na ulicę R. w L.. Jeden z pasażerów zamówił kurs za pomocą aplikacji B.. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Należność za przejazd została pobrana z karty kredytowej pasażera po wykonanym kursie. Nie ma znaczenia przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie otrzymał on wynagrodzenia bezpośrednio od pasażerów w chwili zakończenia przewozu. Skarżący bowiem, korzystając z aplikacji B., uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Wskazać tu trzeba na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja B.. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Zatem skarżący korzystając z aplikacji B. przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z aplikacji B., skarżący uzyskał także prawo do wynagrodzenia za wykonany przewóz drogowy. Tym samym uznać należy, że skarżący wykonywał usługi w zakresie transportu drogowego. Skarżący jako podmiot wykonujący przewozów był jednocześnie kierowcą i osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącego, podnoszonym na etapie odwołania, albowiem skarga w kontekście zarzutu art. 7 i art. 77 k.p.a już tej argumentacji nie zawiera, brak było podstaw do uznania, że skarżący wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innego podmiotu. Na tą okoliczność, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, chociażby umowy świadczącej o istnieniu takiej współpracy, bądź innego dokumentu. Oznacza to, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz drogowy we własnym imieniu. Skarżący w niniejszym postępowaniu zawiadomieniami z dnia 23 maja 2019 r., 10 czerwca 2019 r., 5 sierpnia 2019 r. (k. [...], [...] i [...] akt administracyjnych) został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i przedstawienia wszelkich dokumentów dotyczących niniejszej sprawy oraz o możliwości zgłaszania żądań. Powyższe zawiadomienia skarżący pozostawił bez udzielania jakiejkolwiek odpowiedzi. Także pełnomocnik skarżącego, który zgłosił się do postępowania przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji (k.[...] akt administracyjnych) ani na etapie zgłoszenia ani w odwołaniu nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczności i nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. Tym samym, jak trafnie ocenił organ odowłaczy, twierdzenia pełnomocnika o rzekomej współpracy skarżącego z firmą A. Sp. z o.o. nie mają żadnego potwierdzenia, nie zostały w jakikolwiek sposób udowodnione ani nawet uprawdopodobnione. Wobec powyższego za prawidłowe uznać należy ustalenie organu, że skarżący wykonywał przewóz drogowy nie tylko osobiście ale i w imieniu własnym. Jak zasadnie również zauważył organ analizując ogólne warunki i zasady korzystania z usług realizowanych w oparciu o aplikację B., to kierowca gwarantuje świadczenie usługi transportowej i zobowiązany jest do legitymowania się odpowiednimi uprawnieniami. Dodać przy tym należy, że z zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a) znajdującej uzupełnienie w art. 77 k.p.a. normującym postępowanie dowodowe nie można wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona, mimo wezwania, środków takich nie przedstawia. W procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Z uwagi na powyższe za niezasadny również uznać należy zarzut skargi co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów odnośnie do nieposiadania przez skarżącego statusu przedsiębiorcy, jak również co do zasad działania aplikacji B., przez którą była zamawiana usługa przewozu. Natomiast nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy kompleksowo również odniósł się do zarzutu odwołania co do naruszenia art. art. 92a ust. 3 u.t.d. , a Sąd tę argumentację podziela. Trafne są bowiem wnioski organu drugiej instancji, że niniejsze postępowanie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 17 września 2019 r., odnosi się tylko do kary administracyjnej w łącznej kwocie 2000 zł, nałożonej na skarżącego jako na osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia wobec tej samej strony postępowania w przedmiocie innych naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli, określonych w innym załączniku do ustawy. Dlatego wobec skarżącego została również wydana decyzja nakładająca na skarżącego jako na podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, karę pieniężną w wysokości 12000 zł (decyzja poddana sadowej kontroli legalności w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 633/19). Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, niemniej jednak to zupełnie odmienna jest podstawa prawna obu decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnymi naruszeniami. W świetle zatem ustalonych okoliczności faktycznych nie podważonych skutecznie przez skarżącego, skoro skarżący w dniu kontroli wykonywał zarobkowy przewóz drogowy, nie legitymując się przy tym aktualnymi badaniami lekarskimi i psychologicznymi, to zasadny jest wniosek organów, że ponosi on odpowiedzialność za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez brak ważnych w dniu kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, wymaganych zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, a także od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy Organ prawidłowo nałożył karę pieniężną, przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d., bowiem skarżący był podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem drogowym, w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. W konkluzji nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i art. ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. Podkreślić przy tym należy, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący osobiście w dniu kontroli przewóz drogowy, czynności związane z przewozem drogowym był zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Dla zupełniej kontroli legalności zaskarżonej decyzji dodać trzeba, że trafne także jest stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c u.t.d., albowiem zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodowy wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. Podsumowując, w ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które wbrew zarzutom skargi spełnia standardy stawiane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. W niniejszej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny, a zgromadzony materiał dowodowy, który był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia został prawidłowo rozpatrzony. Konsekwencją stwierdzonych w sprawie nieprawidłowości było nałożenie odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego. Jeszcze raz podnieść należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 756/16,CBOSA). Wobec zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w łącznej wysokości 2000 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie dopuścił się też naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.