III SA/Lu 720/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Referent stażysta Małgorzata Rębacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. G. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 września 2021 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 21 maja 2021 r. nr [...] nakładającą na A. G. i J. G. (dalej jako "strona" lub "skarżący") karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii VII. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 11 grudnia 2020 r. funkcjonariusze Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej Oddziału Celnego w Koroszczynie podczas kontroli pojazdu członowego o numerach rejestracyjnych [...], wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokonali pomiaru wymiarów zewnętrznych, nacisku osi oraz masy całkowitej pojazdu. Pojazdem przewożony był ładunek w postaci pięcioosiowego centrum obróbczego z ruchomą kolumną o łącznej masie 23.370 kg, umieszczonego w 3 opakowaniach. W wyniku pomiaru wymiarów pojazdu stwierdzono, że wysokości pojazdu wynosi 439 cm (dopuszczalna 400 cm), tj. została przekroczona o 39 cm (9,75%), wysokość pojazdu z ładunkiem wynosi 439 cm (dopuszczalna 400 cm), tj. została przekroczona o 39 cm (9,75%), szerokość pojazdu wraz z ładunkiem wynosi 302 cm (dopuszczalna 250 cm), tj. została przekroczona o 47 cm (18,43%). Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 40000 kg natomiast stwierdzona – 42680 kg, a więc została przekroczona o 2680 kg (6,7%). W wyniku pomiaru dynamicznego nacisków osi pojazdu uzyskano dane dotyczące nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych o odległości między osiami 131 cm, gdzie nacisk osi wyniósł kolejno 8200 kg, 8400 kg i 8100 kg, tj. łącznie 24700 kg, wskazujący na przekroczenie dopuszczalnego nacisku grupy osi o 700 kg (2,92 %). Wyniki kontroli opisane zostały w protokole nr [...] z dnia 11 grudnia 2020 r. Kierujący kontrolowanym pojazdem nie żądał powtórzenia ważenia pojazdu, mimo stosownego pouczenia oraz nie wniósł uwag do protokołu kontroli. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") decyzją z dnia 21 maja 2021 r. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 2000 zł za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych, wbrew zakazowi określonemu w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub w skrócie "p.r.d." – jak za brak zezwolenia kategorii VII. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących, decyzją z dnia 15 września 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ przywołał przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), powołanego dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów" lub "rozporządzenie", dotyczące m.in. ruchu pojazdów nienormatywnych. Wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia szerokość pojazdu członowego nie może przekraczać 2,55 m lub 2,60 m (w przypadku pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze), a wysokość 4 m. Natomiast w myśl art. 61 ust. 10 p.r.d. wysokość wraz z ładunkiem nie może przekraczać 4 m, zaś szerokość pojazdu z ładunkiem – 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm (art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d.). Dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów złożonego z pojazdu mających co najmniej 5 osi, w których pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy – 40 t (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast dopuszczalny nacisk osi, stosownie do § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 Organ podniósł, że dopuszczalna wysokość pojazdu oraz wysokość pojazdu z ładunkiem zostały przekroczone o 39 cm, czyli o 9,75 %, a szerokość pojazdu z ładunkiem o 47 cm, czyli o 18,43 %. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona o 2680 kg (6,7%), zaś dopuszczalny nacisku grupy osi o 700 kg (2,92 %). Organ odwoławczy nie zgodził się przy tym z twierdzeniem stron co do normatywności pojazdu w zakresie szerokości, co miała potwierdzać specyfikacja techniczna przewożonego ładunku, zgodnie z którą szerokość jednego z trzech opakowań wynosiła 300 cm. Szerokość pojazdu wynosiła 250 cm, zatem dopuszczalna szerokość pojazdu z ładunkiem wynosiła 255 cm. Organ odwoławczy stwierdził, że wyniki pomiaru są prawidłowe, wiarygodne i potwierdzające, że kontrolowany pojazd był nienormatywny w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 35a Prawa o ruchu drogowym. Zapisy protokołu w zakresie wystawania ładunku z lewej i z prawej strony, wobec danych zawartych w karcie kontroli – parametry zewnętrzne i odległości pomiędzy osiami pojazdu z dnia 12 grudnia 2020 r., sporządzonej w toku przeprowadzanej kontroli, należy uznać za oczywistą omyłkę. Wobec powyższego, organ uznał, że skontrolowany pojazd odpowiadał parametrom wymiarowo-wagowym i drogom publicznym przewidzianym dla zezwolenia kategorii VII. Jednocześnie skontrolowanym pojazdem przewożony był ładunek podzielny wobec czego, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie mógł skutecznie posługiwać się zezwoleniem kategorii VI, bowiem nie uprawnia ono do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii VII, a ponadto jest ono ważne wyłącznie do przewozu ładunku niepodzielnego. Powyższe naruszenia uzasadniały w ocenie organu wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 2000 zł ustalonej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d. bowiem nie występują okoliczności pozwalające na umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący z decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nie zgodzili się w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono działanie wbrew zasadzie ne bis in idem prowadzące do naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 8, art. 7a § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), w skrócie "k.p.a.", poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nieroztrzygniecie wątpliwości na korzyść strony oraz niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że na podstawie jednej kontroli organ postanowił wszcząć postępowanie w zakresie nałożenia dwóch kar za ten sam czyn, na podstawie dwóch różnych ustaw. W dniu 21 maja 2021 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydał bowiem decyzję administracyjną o nałożeniu kary w wysokości 2000 zł na podstawie ustawy prawo o ruchu drogowym oraz decyzję nr [...] w której wymierzył karę w wysokości 4000 zł na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu odwoławczego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego jak bez zezwolenia kategorii VII. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że ustawą z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 54), która weszła w życie z dniem 13 marca 2021 r. dokonano znacznej nowelizacji ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Kontrola miała miejsce w dniu 11 grudnia 2020 r., a więc pod rządem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym przed nowelizacją. Postępowanie w sprawie nałożenia kary zostało wszczęte natomiast zawiadomieniem z dnia 11 kwietnia 2021 r., doręczonym skarżącym 16 kwietnia 2021 r. Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy zmieniającej, w przypadku gdy postępowanie w sprawie nałożenia kary za brak zezwolenia nie zostało wszczęte w przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, z wyjątkiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy. Skoro postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącego kary zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy zmieniającej, w sprawie niniejszej stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, z wyjątkiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy. Stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Jednocześnie, zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją p.r.d. – kategorii I lub kategorii II). Ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b u.p.r.d. to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, które nie mają jednak zastosowania w niniejszej sprawie. W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją), za brak zezwolenia kategorii VII ustala się karę pieniężną w wysokości: a) 500 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%; b) 2 000 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%; c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W myśl zaś art. 140ab ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, czyli zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Dopuszczalne wymiary pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d., ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm. W myśl art. 61 ust. 10 p.r.d. wysokość pojazdu wraz z ładunkiem nie może przekraczać 4,00 m. Zgodnie zaś z § 2 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia, szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m lub 2,60 m (w przypadku pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze), a wysokość 4 m. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów złożonego z pojazdu mających co najmniej 5 osi, w których pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy wynosi 40 t (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast dopuszczalny nacisk osi, stosownie do § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 Bezspornym jest, że w dniu kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy – ładunku w postaci pięcioosiowego centrum obróbczego z ruchomą kolumną, umieszczonego w 3 opakowaniach – a więc ładunku podzielnego. Jak wynika z akt sprawy, dopuszczalna wysokość pojazdu oraz wysokość pojazdu z ładunkiem zostały przekroczone o 39 cm, czyli o 9,75 %, a szerokość pojazdu z ładunkiem o 47 cm, czyli o 18,43 %. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona o 2680 kg (6,7%), zaś dopuszczalny nacisk grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych o odległości między osiami 131 cm – o 700 kg (2,92 %). Skarżący nie kwestionowali powyższych ustaleń. Również w ocenie Sądu wyniki pomiarów nie budzą żadnych wątpliwości. Waga samochodowa do ważenia pojazdów w ruchu znak fabryczny ASM 4301-RPT98233, nr seryjny 4301100398, którą dokonano dynamicznego ważenia nacisków osi zespołu o pojazdów posiadała ważne na dzień kontroli świadectwo legalizacji ponownej z dnia 13 grudnia 2018 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie. Podobnie, waga nieautomatyczna typu 3590EQ (nr fabryczny 04514223), którą wykonano pomiar rzeczywistej masy całkowitej posiadała ważny certyfikat zgodności nr OUM1-1.2020.51WE.I Jednostki Notyfikowanej nr 1488 Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie z dnia 30 grudnia 2020 r. Przymiar wstęgowym typu 305034030BF (nr seryjny 004605), którym dokonano pomiaru odległości między osiami, długości i szerokości posiadał ważne świadectwo wzorcowania nr P0027-251019 z dnia 10 lipca 2017 r., wydane przez G. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K., zaś przymiar sztywny teleskopowy typu NEDO (nr seryjny U11026), którym posłużono się przy pomiarze wysokości posiadał ważne świadectwo wzorcowania nr WL/375-1/2015 z dnia 16 lutego 2015 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu. Żadnych wątpliwości Sądu nie budzi również sama procedura wykonania pomiarów. Mając jednak na uwadze podniesione przez skarżących w odwołaniu i pismach strony znajdujących się w aktach administracyjnych zarzuty dotyczące przekroczenia dopuszczalnej szerokości pojazdu z ładunkiem o 47 cm, czyli o 18,43 % wyjaśnić należy, że w rozpoznawanej sprawie szerokość pojazdu wynosiła 250 cm, w związku z czym, stosownie do art. 61 ust. 6 pkt 1 p.r.d., dopuszczalna szerokość pojazdu z ładunkiem wynosiła 255 m. Jak wynika natomiast z protokołu kontroli oraz karty kontroli parametrów zewnętrznych i odległości pomiędzy osiami pojazdu, szerokość pojazdu z ładunkiem wynosiła 302 cm. W tej sytuacji przewożony ładunek musiał wystawać poza obrys pojazdu. Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli, jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stosownie do art. 76 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Poza sporem pozostaje, że kierowca pojazdu uczestniczył w kontroli, otrzymał informacje dotyczące procedury pomiaru oraz miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się w protokole kontroli co do sposobu i warunków jej przeprowadzenia. Kierujący pojazdem podpisał protokół nie wnosząc żadnych uwag odnośnie do przeprowadzonych czynności kontrolnych, w szczególności co do sposobu i warunków przeprowadzonych pomiarów szerokości pojazdu z ładunkiem. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonych pomiarów oraz uzyskanych wyników pomiarów, które należy uznać za wiarygodne. Powyższej oceny nie zmienia wpisanie w protokole kontroli w rubrykach dotyczących wystawania ładunku z lewej strony i z prawej strony wartości 0 cm. Wyjaśnić należy, że wartości znajdujące się w protokole kontroli wpisywane są na podstawie karty kontroli parametrów zewnętrznych i odległości pomiędzy osiami pojazdu. W karcie tej wskazano natomiast, że ładunek wystawał z lewej strony pojazdu 18 cm, zaś z prawej – 34 cm. Wartości te korespondują ze wskazaną w karcie zmierzoną szerokością pojazdu z ładunkiem – 302 cm oraz zapisami w tym zakresie w protokole kontroli i nie ma żadnych podstaw do ich kwestionowania. Wpisanie w protokole kontroli w rubrykach dotyczących wystawania ładunku z lewej strony i z prawej strony wartości 0 cm w ocenie Sądu należy odczytywać jako przeoczenie, które nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Zgodzić się należy z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji, że bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona w toku postępowania administracyjnego kwestia szerokości jednego z opakowań, w którym znajdował się przewożony ładunek, tj. 300 cm. Jak słusznie zauważył organ, przy ustaleniu, że szerokość skontrolowanego pojazdu wynosiła 250 cm, w związku z czym dopuszczalna szerokość pojazdu z ładunkiem wynosiła 255 cm, różnica 2 cm przy stwierdzonym przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pozostawała bez wpływu na naruszenie i wysokość nałożonej kary pieniężnej. Nawet bowiem gdyby przyjąć, że szerokość kontrolowanego pojazdu z ładunkiem wynosiła 300 cm, również wystąpiłoby naruszenie w postaci przekroczenia dopuszczalnej szerokości z ładunkiem o więcej niż 10 % i nie więcej niż 20 % (wówczas przekroczenie wynosiłoby 17,65%). Oczywiście są to rozważania czysto teoretyczne, ponieważ jak już wyżej wyjaśniono, nie ma żadnych podstaw do kwestionowania wyników dokonanych przez organ kontrolujący pomiarów. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie wysokości, wysokości wraz z ładunkiem, szerokości wraz z ładunkiem, masy całkowitej oraz nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych o odległości między osiami 131 cm. Kontrolowany pojazd z uwagi na przekroczenie nacisku osi wymagałby uzyskania pozwolenia kategorii VII. Z uwagi jednak na okoliczność, że pojazdem tym przewożony był ładunek podzielny, który nie może być przewożony pojazdem nienormatywnym (z wyjątkiem niemających w sprawie zastosowania przypadków przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii I, a w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją p.r.d. – kategorii I lub kategorii II), skarżącym wymierzono karę za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii VII na podstawie art. 64 ust. 2 w zw. z art. 140ab ust. 2 p.r.d., a nie za brak samego zezwolenia. W ocenie Sądu prawidłowy jest również wniosek, że w rozpoznawanej sprawie do kontrolowanego pojazdu nie można stosować przepisów dotyczących zezwolenia kategorii VI, z uwagi na przekroczenie nacisków osi. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Prawa o ruchu drogowym, określającym kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, zezwolenie kategorii VI wydawane było dla pojazdów a) o szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP, b) o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, d) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, natomiast zezwolenie kategorii VII wydawane było dla pojazdów: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów, że na skarżących nałożona powinna być kara jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Wobec stwierdzonego w protokole przekroczenia wartości masy całkowitej, wysokości oraz wysokości z ładunkiem, szerokości z ładunkiem oraz nacisków grup osi, wysokość wymierzonej skarżącej kary w kwocie 2000 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego jak bez zezwolenia kategorii VII należy uznać za prawidłową. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zakazu podwójnego karania wyjaśnić należy, że naruszenie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podlega karze na podstawie art. 92a tej ustawy, natomiast przedmiotem sprawy niniejszej było naruszenie warunków ruchu pojazdu nienormatywnego po drodze publicznej, co podlega karze na podstawie art. 140aa Prawa o ruchu drogowym. W przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia i naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, właściwy organ ma prawo wszcząć dwa niezależne postępowania administracyjne. W doktrynie i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie zajmował się dopuszczalnością zastosowania dwóch sankcji za ten sam czyn zwraca się uwagę, że fakt pociągnięcia jednostki do odpowiedzialności za ten sam czyn, ale w różnych postępowaniach o charakterze represyjnym nie przesądza automatycznie o naruszeniu zakazu podwójnego karania. Także Europejski Trybunał Praw Człowieka dopuszcza stosowanie różnych procedur i sankcji, uznając prawo danego państwa do wyboru stosowanych środków represyjnych, o ile stanowią one proporcjonalną reakcję na różne aspekty naruszenia prawa. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że do naruszenia zakazu podwójnego karania dochodzi, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki: tożsamość zdarzeń, tożsamość podmiotu popełniającego czyn i tożsamość chronionego interesu prawnego. Istotne znaczenie ma ochrona tego samego dobra na podstawie dwóch różnych regulacji. Ustalenia wymaga zatem, czy orzekane środki realizują identyczny cel, czy też cele przyjęte przez oba środki są odmienne. W ocenie Sadu, na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można uznać, że doszło do naruszenia zakazu podwójnego karania. W niniejszej sprawie kara wymierzana jest za przejazd pojazdu nienormatywnego, a więc naruszenie przepisów o ruchu drogowym, natomiast sprawa, na którą powołują się skarżący w skardze dotyczy naruszenia przez skarżących, będących przewoźnikiem drogowym, a więc podmiotem wykonującym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w ustawie o transporcie drogowym. Nie zachodzi zatem tożsamość chronionego interesu prawnego. Kara za przejazd pojazdu nienormatywnego ma na celu zapobieżenie przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalne wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Natomiast kary wymierzane za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych ustawą o transporcie drogowym. Inny jest zatem cel obu regulacji. Podobne stanowisko w kwestii tzw. "podwójnego ukarania" jest prezentowane w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (porównaj: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 449/19 i sygn. akt III SA/Lu 450/19, z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 467/19 i sygn. akt III SA/Lu 469/19, z 7 stycznia 2021 r. o sygn. akt III SA/Lu 499/20 i III SA/Lu 500/20 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1779/08 oraz z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 299/19, czy wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 września 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 160/20, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w sprawach o sygn. akt II GSK 330/20 i sygn. akt II GSK 270/20, sygn. akt II GSK 248/21 czy o sygn. akt II GSK 375/21). Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nierozstrzygniecie wątpliwości na korzyść strony oraz niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie dowodowe i w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – dowody, na których się oparł. Ponadto organ dokonał oceny tych dowodów, przyjmując je za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania słuszności twierdzeń skarżących. Prawidłowo również uznał organ, że skarżący nie wykazali w toku postępowania okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 140aa ust. 4, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Podzielić należy stanowisko organu, że przepis art. 140aa ust. 4 jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu doszło do naruszenia prawa. Podejmując się przewozu określonego ładunku, podmiot wykonujący przejazd powinien przedsięwziąć kroki, zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pojazdu. Skarżący nie wykazali, że dochowali należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie przedstawili żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Skarżący, będący przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, powinni znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Przed rozpoczęciem przewozu skarżący powinni byli sprawdzić, czy po załadowaniu towaru nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych wymiarów pojazdu. Dodać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 189f i art. 189d k.p.a. Przepisów działu IVa k.p.a. nie stosuje się bowiem do kar pieniężnych, uregulowanych w przepisach odrębnych. Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. W ustawie – Prawo o ruchu drogowym uregulowane zostały przesłanki nałożenia kar i ich wysokość w zależności od rodzaju naruszenia, przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary i umorzenia postępowania, a także egzekucja kar i przedawnienie obowiązku ich uiszczenia. W art. 140 aa p.r.d. uregulowano ogólnie nałożenie kary pieniężnej w wysokości określonej w art. 140 ab p.r.d. Natomiast art. 140 aa ust. 4 p.r.d. normuje przesłanki niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz umarzania wszczętego już postępowania. Wskazuje też w sposób kompleksowy przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, czyli w efekcie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że do kar nakładanych na podstawie Prawa o ruchu drogowym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zawartych w dziale IVa k.p.a. Należy jeszcze zwrócić uwagę, iż w niniejszej sprawie spółka cywilna nie była stroną postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych, wbrew zakazowi określonemu w art. 64 ust. 2 p.r.d. – jak za brak zezwolenia kategorii VII. Postępowanie to od początku prowadzone było bowiem w stosunku do skarżących – osób fizycznych i zakończyło się wymierzeniem im kary pieniężnej, jako osobom fizycznym – wspólnikom spółki cywilnej. Z tych względów słusznie organ drugiej instancji przyjął, że późniejsze przekształcenie, tj. już po dacie wydania decyzji przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej spółki cywilnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie mogło mieć dla oznaczenia strony postępowania jakiegokolwiek znaczenia. Od samego jego początku to nie spółce, lecz jej wspólnikom przysługiwał status strony postępowania. Poza tym, istotny dla oceny określonego zdarzenia był nie tylko stan prawny, ale także okoliczności faktyczne z daty jego zaistnienia. Należy jeszcze wskazać, że stosownie do art. 553 § 2 i § 3 Kodeksu spółek handlowych, przekształcona ze spółki cywilnej na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Wymierzona kara administracyjna nie stanowi majątku wspólnego wspólników, jak też zezwolenia, koncesji czy ulgi, o których mowa w powołanym przepisie. Z tego względu przekształcenie spółki cywilnej [...] s.c. w J. nie spowodowało przejścia obowiązku zapłacenia kary na powstałą w wyniku tego przekształcenia spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością [...]. Stanowisko Sądu potwierdza aktualne orzecznictwo sądowe – m. in. wyroki NSA: z dnia 19 maja 2021r. II GSK 1216/18, z dnia 5 maja 2021 r. II GSK 1014/18 oraz wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2019 r.: II SA/Rz 8/19, II SA/Rz 9/19. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329). Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090).