III SA/Lu 731/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 września 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 20 czerwca 2024 r. w przedmiocie nałożenia na B. T. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. Funkcjonariusze Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej przeprowadzili kontrolę celno-skarbową w przedsiębiorstwie B. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B. T., [...] [...] (dalej też jako "skarżący", "strona"), w zakresie realizowania obowiązku wynikającego z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r. poz. 1663, ze zm.), dalej "rozporządzenie w sprawie dodatkowych danych". Kontrolą objęto trzy zgłoszenia SENT nr: [...], [...], [...]. Ustalono, że we wszystkich tych zgłoszeniach przewożony był gaz propan butan kod CN: 2711, a podmiotem odbierającym była firma skarżącego. W wyniku kontroli stwierdzono, że podmiot odbierający nie wskazał w przedmiotowych zgłoszeniach dodatkowych danych w zakresie stanów liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz ilości odebranego towaru. Wszystkie zgłoszenia posiadają status 5, tj. zostały automatycznie zamknięte przez Rejestr SENT. Z uwagi, że podmiot odbierający nie zamknął zgłoszeń manualnie w określonym terminie, to analogicznie zgłoszenia te zostały zamknięte przez Rejestr (po upływie 10 dni) - bez wpisania nr odmierzacza LPG, wskazania stanu licznika i ilości odebranego towaru. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 859 ze zm.), dalej "ustawa o SENT" w wyżej wymienionych zgłoszeniach SENT. W dniu 20 lutego 2024 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia skarżącego dotyczące przyczyn nieprawidłowości stwierdzonych w zgłoszeniach przewozu SENT. Skarżący wyjaśnił, że prawdopodobną przyczyną uchybienia był brak Internetu w momencie przyjmowania towaru, natłok spraw i obowiązków w dniu dostawy, a następnie brak technicznej możliwości ich uzupełnienia. Wyjaśnił, że w lipcu 2020 roku zachorował - co również mogło być przyczyną braku uzupełnienia zgłoszenia. Wskazał także, że obsługa rejestru SENT był to jeden z nowych obowiązków, w zakresie którego w tamtym okresie nie posiadała jeszcze dużego doświadczenia i dostatecznej wiedzy. Podkreślił, że nieuzupełnienie zgłoszeń o wymagane dane nie było to celowym zachowaniem lecz wynikało z ludzkiej słabości. Skarżący podniósł także, że od tamtej pory do chwili obecnej wszystkie procedury SENT prowadzi prawidłowo. Jak również, że nie posiada zaległości wobec urzędów i instytucji, przestrzega praw i obowiązków, prowadzi prawidłową dokumentację nabywanych i sprzedawanych towarów i usług. W trakcie prowadzonego postępowania dowodowego organ I instancji zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Lubelskim oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji, czy skarżący nie posiada zaległości publiczno-prawnych. Organ I instancji dokonał także ewidencji kontroli celno- skarbowych (w KARTA 2), jak również włączył do akt sprawy decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 10 maja 2022 r. oraz rejestr niedostępności Rejestru SENT. Skarżący w piśmie z dnia 10 czerwca 2024 r. wniósł o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podkreślając, że było to niezamierzone naruszenie obowiązków, że były to sytuacje incydentalne. Dodał również, że w początkowym okresie funkcjonowania platformy PUESC trwała pandemii COVID-19, że chorował wspólnie z żoną. Podkreślił, że strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji za wady wynikające z konstrukcji formularza na platformie PUESC. Dołączył PIT-36L wraz z załącznikiem PIT/B za 2023, za 2022 oraz korektę PIT-36 wraz z załącznikiem za 2021. Decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. organ I instancji nałożył na B. T. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy o SENT, w zgłoszeniu [...] i odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 20 000 zł za niedopełnienie obowiązku o którym mowa w art. 7c ustawy o SENT w zgłoszeniach SENT nr: [...], [...]. Organ I instancji ocenił, że wywiązanie się z ciążącego obowiązku zapłaty kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł leży w możliwościach finansowych strony i nie zagrozi jej płynności finansowej. Zdaniem organu I instancji za nałożeniem kary w przypadku wszystkich zgłoszeń nie przemawia interes publiczny i zasada proporcjonalności. Organ I instancji wziął pod uwagę, że w okresie od lutego 2020 r. do lipca 2020 r. w trzech zgłoszeniach SENT stwierdzono jednego rodzaju nieprawidłowości, które ujawnione zostały w czasie jednej kontroli. Ponadto uwzględniono inne okoliczności sprawy, tj. krótki okres obowiązywania przepisów nakładających na podmioty nowe obowiązki, wyjątkową sytuację w kraju i na świecie, jaką była pandemia koronawirusa, a także fakt, że w późniejszym okresie strona nie dopuściła się naruszeń obowiązujących przepisów w zakresie potwierdzania odbioru dostawy gazu LPG w systemie SENT. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Skarżący zarzucał przeniesienie na podmiot odbierający negatywnych konsekwencji za błędy w funkcjonowaniu programu komputerowego do obsługi Systemu Elektronicznego Nadzoru Transport, przedwczesne wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, pominięcie okoliczności wynikający z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności dowodów z dokumentów załączonych do pisma z dnia 10 czerwca 2024 r. tj. zeznań o wysokości osiągniętego dochodu, z których to wynika, że zapłata kary w wysokości 10 000 zł nie leży w możliwościach finansowych strony i zagraża jej płynności finansowej. W ocenie skarżącego za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej w całości przemawiał ważny interes strony. Odstąpienie od nałożenia kary nie stanowi też pomocy publicznej, ponieważ w żaden sposób nie zakłóca ani nie grozi za kłóceniem konkurencji oraz nie wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi UE, a co za tym idzie realiach niniejszej sprawy zachodziły wszelkie przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzania kary. W ocenie strony organ I instancji błędnie ustalił, że skarżący naruszył ustawowy obowiązek w wyniku niedbałości, nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów, podczas gdy nawet wady wynikające z konstrukcji formularza na platformie PUESC i ryzyko z tym związane dla użytkowników systemu, wynikające m. in. z możliwości zamykania systemu bez niezaznaczenia niezbędnych pól, podawania koniecznych danych skutkowało błędnym przekonaniem strony, że zgłoszenie w związku z przyjęciem go przez system jest prawidłowe. Wskazał, że naruszenie miało miejsce w pierwszych miesiącach funkcjonowania Systemu Elektronicznego Nadzoru Transportu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej "organ II instancji", "organ odwoławczy") w wyniku ponownego rozpoznania sprawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i ust. 4, art. 7c, art. 21 ust. 2d i ust 3 i art. 26 ust. 3 ustawy o SENT, i wyjaśnił, że przepisy ustawy o SENT oraz rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych wymagają, aby w zgłoszeniu SENT w przypadku przewozów towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu dostarczonych do stacji paliw ciekłych były podane dodatkowe dane – stan liczników z dystrybutorów, numery fabryczne dystrybutorów oraz objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia. W niniejszej sprawie wszystkie zgłoszenia zostały zamknięte przez system automatycznie pomimo niewypełnienia pól wymaganych przepisami prawa. Konsekwencją stwierdzenia powyższego naruszenia była sankcja administracyjna przewidziana w art. 21 ust. 2d ustawy o SENT, zgodnie z którą w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że od 24 kwietnia 2020 r. formularz do zamykania zgłoszeń dotyczących CN2711 (LPG) wyświetla tabelkę z numerem dystrybutorów oraz stanem liczników, którą trzeba wypełnić, ponieważ formularz nie pozwala zamknąć zgłoszenia bez podania dystrybutorów oraz stanów liczników informując o konieczności wypełnienia wymaganych pól - chyba że użytkownik świadomie zaznaczy checkbox przy treści: "Zaznacz, jeśli dostawa nie jest realizowana do stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt. 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r. poz.755, z późn. zm.)". Po zaznaczeniu checkboxa tabelka jest ukrywana i nie trzeba wypełniać danych dotyczących dystrybutorów oraz liczników. Zmiana w zakresie uzupełniania zgłoszeń została dokonana w kwietniu 2020 r., i ułatwiała te czynności. Natomiast zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary w związku z nieprawidłowością zaistniałą na etapie obsługi zgłoszenia w lipcu 2020 r. Zatem od kwietnia 2020 r. do lipca 2020 r. upłynęła wystarczająca ilość czasu na zapoznanie się z wprowadzonym ułatwieniem do systemu dedykowanego do obsługi zgłoszeń. Zwłaszcza, że nie była to aktualizacja o charakterze zasadniczym, tylko upraszczającym obsługę zgłoszeń, z czym podmiot regularnie wypełniający zgłoszenia powinien się zapoznać. Zdaniem organu odwoławczego, strona, jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem towarów wrażliwych, powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa. Obowiązki wynikające z ustawy o SENT, dotyczące wskazywania w zgłoszeniu przewozu towarów określonych informacji, nie wymagają wiedzy specjalistycznej. Zatem, powoływanie się na błędną, w ocenie strony, konstrukcję formularza nie ma tu znaczenia. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że postępowanie dotyczy zgłoszeń zamkniętych automatycznie, w których podmiot odbierający nie podał żadnych informacji, w tym także tych odnoszących się do ilości odebranego towaru. Dodał, że skarżący odbierał gaz na stacji paliw zatem zapisy, które były w formularzu powinny być czytelne dla podmiotu obsługującego zgłoszenie. Organ II instancji uzasadniał, że wszystkie dowody zarówno te zebrane przez organ, jak również otrzymane od strony zostały, poddane autonomicznej ocenie łącznie z pozostałymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, i w konsekwencji dały podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Wyjaśnił też, że ze znajdującego się w aktach sprawy pozyskanego wydruku z e-ORUS (Otwarte niestandardowe Raporty US POLTAX ( EGA)) wynikają kwoty osiągniętego dochodu strony, jak również źródła przychodów wg zeznania rocznego 2021-2023 i podkreślił, że gdyby organ I instancji nie zbadał istnienia przesłanek przemawiających za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, kwota wymierzonej kary wynosiłaby 30 000 złotych, a nie 10 000 zł. Dodał również, że strona w analizowanym okresie poza dochodami osiągniętymi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, posiadała również dochody z innych źródeł. Organ odwoławczy podkreślił, że z ustaleń organów wynika, że w dniach dostarczania gazu do stacji rejestr SENT był dostępny, nie występowały utrudnienia, czy też niedostępności. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że wymierzenie jednej kary (w tym przypadku tylko [...], będzie wystarczające dla spełnienia celów wynikających z ustawy o SENT, w szczególności jej prewencyjnej roli w zakresie ochrony legalnego handlu towarami "wrażliwymi". Organ II instancji odwołał się do wykładni pojęcia "ważnego interesu strony" i "podmiotu odbierającego" i "interesu publicznego". Wyjaśnił, że podejmując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za jedno naruszenia, i odstąpienie od nałożenia kary za pozostałe dwa naruszenia, organy wzięły pod uwagę fakt, że strona prowadzi legalną działalność gospodarczą, nie zalega w zapłacie podatków i innych należności publicznoprawnych, nie jest wobec strony prowadzone postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie organy wzięły także pod uwagę krótki termin wystąpienia naruszeń od wejścia w życie przepisów nakładających na podmiot odbierający nowe obowiązki oraz wyjątkową sytuację w kraju i na świecie, jaką jest pandemia koronowirusa, kryzys gospodarczy, jak również choroby skarżącego oraz jej żony. Organ odwoławczy, odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny, zwrócił uwagę, że określone szeroko cele ustawy nie dają podstaw do twierdzenia, że w przypadku braku uszczupleń podatków interes publiczny nakazuje odstąpić od wymierzenia kary. Ustawa nie uzależnia możliwości wymierzenia kary od stwierdzenia, że strona posiada wszystkie dokumenty potwierdzające poprawność i legalność dokonanych dostaw gazu. W ocenie organu odwoławczego, kara nałożona w stosunku do zgłoszenia [...] z 30 lipca 2020 r., niewątpliwie będzie miała charakter prewencyjny, czy też dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych zgłoszeń SENT obsługiwanych przez firmę. Kondycja finansowa skarżącego jest taka, że zapłata nałożonej kary pieniężnej nie będzie skutkowała doprowadzeniem do upadłości. Organ II instancji zauważył ponadto, że kontrolowane zgłoszenie dotyczyły miesięcy: luty, czerwiec i lipiec 2020, zaś dołączone przez skarżącego zaświadczenia wskazywały na niezdolność do pracy w okresie: 10 sierpień 2020-3 grudnia 2020 i wskazywały numer statystyczny choroby J 32, czyli przewlekłe zapalnie zatok przynosowych. W ocenie organu odwoławczego zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary traktowane musi być jak przywilej, a nie jako prawo. W jego ocenie również, to na stronie, jako profesjonalnym podmiocie zajmującym się obrotem wrażliwymi towarami, spoczywał obowiązek starannego wypełnienia rejestru. Przedsiębiorca prowadzący określoną działalność gospodarczą musi liczyć się z ryzykiem tej działalności i tak ją prowadzić, aby eliminować w największym stopniu element ryzyka z tym związany lub ograniczać, przez przestrzeganie przepisów prawa, skutki zdarzeń lub okoliczności dla siebie niekorzystnych. Nie sposób również uznać, że zdarzenie miało charakter incydentalny, bowiem, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego to naruszenie których dopuściła się w niniejszej sprawie nie były jednostkowe, co może świadczyć o niedbałości przy realizacji przepisów ustawy o SENT. Organ odwoławczy wskazał również, że jak ustalono, w okresie: 1 kwietnia 2017- 29 maja 2024 strona występowała w 433 przypadkach, jako podmiot odbierający, z czego 19 jej zgłoszeń zostało zamkniętych automatycznie. Ponadto na podstawie rejestru SENT ustalono, że tylko w okresie: 1 kwietnia 2017-30 lipca 2020, aż 18 tych zgłoszeń zostało zamknięte automatycznie, na 102 wszystkich zgłoszeń dokonanych - w tym okresie. Te ustalenia przeczą argumentacji skarżącego o incydentalności naruszenia. Organ odwoławczy zauważył, że przepisy ustawy o SENT nie wyłączają odpowiedzialności podmiotu, nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, czy pomyłek. Podkreślił, że odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. "wrażliwych towarów". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. T. zaskarżył decyzję organu odwoławczego z dnia 19 września 2024 r. w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie Dz. U. z 2025 r., poz. 111), dalej "O.p.", poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy wbrew twierdzeniu organu została ona wydana z naruszeniem ww. przepisów, co skutkowało naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zasady proporcjonalności oraz przyjaznej interpretacji przepisów prawa, a w konsekwencji obarczeniem za błędy w funkcjonowaniu programu komputerowego do obsługi Systemu Elektronicznego Nadzoru Transportu podmiotu zobowiązanego do korzystania z takiego programu, co końcowo doprowadziło do poniesienia przez podmiot w związku z tym negatywnych konsekwencji prawnych i finansowych; - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 120, art. 123 § 1 O.p., poprzez błędne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy w toku postępowania doszło do zaniechania zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, umożliwienia skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co doprowadziło do pozbawienia strony prawa do czynnego uczestnictwa w postępowaniu, w szczególności możliwości składania wniosków dowodowych, przedłożenia dokumentów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania zgodnie z treścią pisma z dnia 10 czerwca 2024 r., czego skutkiem było przedwczesne wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy w realiach sprawy doszło do całkowitego pominięcia okoliczności wynikający z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności dowodów z dokumentów załączonych do pisma z dnia 10 czerwca 2024 r. tj. zeznań o wysokości osiągniętego dochodu, z których to wynika, że zapłata kary w wysokości 10 000 zł nie koreluje z możliwościami finansowymi strony i zagraża jej płynności finansowej, ponadto zapłata kary doprowadzi do uniemożliwienia przedsiębiorcy zapewnienia niezbędnych potrzeb bytowych oraz zagrozi funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, co doprowadziło do wydania decyzji z pominięciem istotnej części materiału dowodowego, z naruszeniem obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes obywateli; - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 3 w zw. z art. 26 ust 3 pkt 1 ustawy o SENT, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji skutkujące odstąpieniem od nałożenia kary wyłącznie do kwoty 20 000 zł, w sytuacji gdy za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej w całości przemawiał ważny interes strony, odstąpienie od nałożenia kary nie stanowi pomocy publicznej, ponieważ w żaden sposób nie zakłóca ani nie grozi zakłóceniem konkurencji oraz nie wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi UE, a co za tym idzie realiach niniejszej sprawy zachodziły wszelkie przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzania kary. Skarżący zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na nieuzasadnionym uznaniu, że: - skarżący naruszył ustawowy obowiązek w wyniku niedbałości, nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów, podczas gdy nawet ustawodawca dostrzegł wady wynikające z konstrukcji formularza na platformie PUESC i ryzyko z tym związane dla użytkowników systemu, wynikające między innymi z możliwości zamykania systemu bez niezaznaczenia niezbędnych pól, podawania koniecznych danych, co skutkowało błędnym przekonaniem strony, że zgłoszenie w związku z przyjęciem go przez system jest prawidłowe, a co za tym idzie nie sposób uznać, że do naruszenia doszło w wyniku niedbalstwa lub niezachowania należytej staranności; - skarżący działający jako podmiot profesjonalny, istniejący od wielu lat na rynku i dokonujący obrotu towarem, które podlega systemowi monitorowania przewozu i obrotu winien był wykazać się szczególną rzetelnością, podczas gdy naruszenie, za które nałożono na podmiot karę pieniężną miało miejsce w pierwszych miesiącach funkcjonowania Systemu Elektronicznego Nadzoru Transportu, w jednym z pierwszych zgłoszeń dokonywanych przez skarżącego, a co za tym idzie występowanie przez niego w zgłoszeniach jako podmiot odbierający w późniejszym okresie jest bez znaczenia w realiach niniejszej sprawy, gdyż z uwagi na nowy charakter systemu podmiot w chwili dokonywania wadliwego zgłoszenia nie mógł posiadać doświadczenia w zakresie rejestracji. Skarżący postawił również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 21 ust. 2d ustawy o SENT, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, podczas gdy naruszenie obowiązku było niezamierzone a sytuacja miała charakter incydentalny, pomyłka przy wypełnieniu obowiązku ustawowego była spowodowana zwykłym błędem ludzkim oraz błędami w funkcjonowaniu systemu, nie było to zamierzone ani celowe działanie, natomiast cały obrót towarem potwierdzony jest innymi dokumentami, a co za tym idzie nałożenie kary pieniężnej na skarżącego zmierza wyłącznie do pokrzywdzenia podmiotu działającego zgodnie z prawem. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli sądu pod względem legalności podlegała decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, na mocy której organ I instancji nałożył na B. T. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niedopełnienie obowiązku wskazania w zgłoszeniu przewozu z 30 lipca 2020 r. nr [...], dodatkowych danych, wynikającego z ustawy o SENT oraz odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za niedopełnienie obowiązku wskazania dodatkowych danych w zgłoszeniach przewozu nr [...] z dnia 17 lutego 2020 r. i nr [...] z dnia 29 czerwca 2020 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o SENT oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o SENT, system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy. Ponadto w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o SENT przewidziano, że systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów innych niż wymienione w pkt 1-3a, w stosunku do których zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia naruszeń przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego, mogących powodować, ze względu na skalę lub częstotliwość obrotu tymi towarami, znaczne uszczuplenia tych podatków - określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 11 ustawy o SENT minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. W oparciu o delegację ustawową z art. 3 ust. 11 ustawy o SENT zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r. poz. 1427 ze zm.). Zgodnie z § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, które obowiązywało w okresie dokonywania zgłoszeń SENT, systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość w przesyłce. Z niekwestionowanych ustaleń organów w niniejszej sprawie wynika, że wystąpiły nieprawidłowości polegające na zamknięciu dokumentów przewozowych bez wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych w zgłoszeniach przewozu, nr [...], nr [...] oraz nr [...] Nieprawidłowości polegały na nieuzupełnieniu danych dotyczących numeru fabrycznego dystrybutora, stanu licznika oraz ilości odebranego towaru, co stanowiło naruszenie obowiązku określonego w art. 7c ustawy o SENT. Przepis art. 7c ust. 1 ustawy o SENT przewiduje, że w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów – w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. W ust. 2 art. 7c ustawy zawarta została delegacja ustawowa, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe dane, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów, specyfikę towaru, przewozu towarów lub obrotu tymi towarami. W oparciu o wskazaną delegację ustawową zostało wydane powołane wyżej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów, które obowiązywało w czasie dostawy towarów realizowanej w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zgodnie z § 3b tego rozporządzenia, dodanym z dniem 1 lutego 2020 r. na mocy rozporządzenia zmieniającego z dnia 17 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 poz. 1873), w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do: 1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o: a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a, c) objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach; 2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o SENT podmiot odbierający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług albo zużywający podmiot olejowy nieprowadzący działalności gospodarczej. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie było sporne, że skarżący był podmiotem odbierającym oraz że towar objęty pozycją CN 2711 został dostarczony do prowadzonej przez skarżącego stacji paliw ciekłych. W związku z tym na skarżącym, jako podmiocie odbierającym, spoczywał obowiązek uzupełnienia zgłoszeń SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 przywołanego rozporządzenia. Spór dotyczył oceny, czy organ prawidłowo uznał, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do całkowitego odstąpienia od nałożenia kary, z uwagi zaistnienie przesłanki ważnego interesu strony czy interesu publicznego. Z przepisu art. 21 ust. 2d ustawy o SENT wynika jednoznacznie, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Tym samym, przepis ten w zaistniałych okolicznościach sprawy stanowił podstawę do nałożenia na skarżącego kary w określonej w tym przepisie wysokości. Zdaniem skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 2d ustawy o SENT, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, podczas gdy naruszenie obowiązku było niezamierzone a sytuacja miała charakter incydentalny, pomyłka przy wypełnieniu obowiązku ustawowego była spowodowana zwykłym błędem ludzkim oraz błędami w funkcjonowaniu systemu, nie było to zamierzone ani celowe działanie, natomiast cały obrót towarem potwierdzony jest innymi dokumentami, a co za tym idzie nałożenie kary pieniężnej na skarżącego zmierza wyłącznie do pokrzywdzenia podmiotu działającego zgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego organ przeprowadził postępowanie bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W jego ocenie w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione było odstąpienie od nałożenia kary nie tylko co do kwoty 20 000 zł ale w całości. Stanowisko skarżącego nie może, w ocenie sądu, zasługiwać na uwzględnienie. Przede wszystkim podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, w tym i tutejszego sądu, że przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały tak ukształtowane, że przewidują sankcję pieniężną za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów ustawy. Kary pieniężne przewidziane ustawą o SENT za stwierdzone naruszenie przepisów tej ustawy, są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu, co w sposób oczywisty wyłącza dopuszczalność uznaniowej oceny okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów ustawy. W przepisie art. 21 ust. 2d ustawy o SENT użyty został kategoryczny zwrot "nakłada się karę pieniężną" poprzedzony zwrotem "nie wykona obowiązku określonego w art. 7c". Konstrukcja przepisu art. 21 ust. 2d ustawy o SENT jednoznacznie zatem wskazuje na obiektywny charakter odpowiedzialności podmiotów niedopuszczający różnicowania w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków. Gdyby zatem ustawodawca chciał wyłączyć z odpowiedzialności brak wypełnienia w dokumencie SENT dodatkowych danych wynikających z art. 7c ustawy o SENT, czy przyjąć miarkowanie kary w tym przypadku, to uczyniłby to w sposób wyraźny w ustawie lub rozporządzeniu wykonawczym. Sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest precyzyjny, jednoznaczny i wykluczający możliwość swobodnej interpretacji uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli, jak i przez organy prowadzące postępowanie. Brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby niewątpliwie prowadzić do wypaczenia sensu ustawy o SENT oraz obrotu paliwami i spowodować lekceważenie nałożonych nią obowiązków. Kara administracyjna ma bowiem cel prewencyjny, a jeśli tak, to może on być osiągnięty tylko wówczas, gdy regułą będzie wymierzanie kar, a nie odstępowanie od nich. Trafnie zauważa organ odwoławczy, że w celu zagwarantowania prawidłowego monitorowania transportu towarów w zgodzie z przepisami ustawy o SENT niezbędne jest, aby dane zgłoszone w elektronicznym systemie SENT pokrywały się ze stanem rzeczywistym zarówno w zakresie dokonywanego przewozu, jak i towarzyszących mu dokumentów. W przypadku towaru jakim jest gaz propan-butan przepisy ustawy o SENT oraz rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych bezwzględnie wymagają, aby w zgłoszeniu SENT były podane dane dotyczące stanów liczników z dystrybutorów i numery fabryczne dystrybutorów oraz objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia. Przedmiotowe dane powinny znaleźć się w informacjach o zamknięciu zgłoszenia przewozu, obok danych dotyczących daty odbioru towaru, masy brutto, zgodności dostawy ze zgłoszeniem. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wskazanie stanu liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, stanowi istoty element systemu monitorowania przewozu i obrotu, nie tylko wspierając analizę ryzyka realizowaną wobec tych zgłoszeń, lecz także możliwość powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów. Nie może budzić wątpliwości, że to na skarżącym (jako profesjonalnym podmiocie zajmującym się obrotem wrażliwymi towarami) spoczywał obowiązek starannego wypełnienia rejestru i jako podmiot odbierający miał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 przywołanego rozporządzenia. Nawet jeśli ustalenie tych danych jest możliwe na podstawie prowadzonej przez podmiot odbierający dokumentacji, nie może to mieć wpływu na nałożenie i wymiar kary. Przyjęcie odmiennej tezy oznaczałoby, że każdorazowo podmiot podlegający systemowi monitorowania przewozu towarów "przyłapany" na naruszeniu obowiązków określonych ustawą o SENT mógłby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej poprzez skorygowanie zgłoszenia i dostarczenie brakujących danych na wezwanie organu. W świetle powyższego i ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 21 ust. 2d ustawy o SENT i organ nie miał możliwości jej miarkowania, a jedynie odstąpienia od jej wymierzenia. Ustawodawca poprzez wprowadzenie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, co stanowi przedmiot regulacji art. 21 ust. 3 ustawy o SENT, złagodził rygoryzm regulacji art. 21 ust. 2d ustawy o SENT. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1464/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), o tym, czy celowe jest odstąpienie od wymierzenia kary, czy też nie decyduje organ uprawniony do wymierzenia kary. Organ ten obowiązany jest rozważyć niezdefiniowane przez ustawodawcę przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary w postaci "ważny interes podmiotu" lub "interes publiczny", a jedyne możliwe w tej sprawie przesłanki zastosowania tej regulacji prawnej. Przesłanki te z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji odstąpienia od odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia przepisów ustawy o SENT należy interpretować w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych. Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu". Obowiązkiem każdego obywatela jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie nałożenie kary. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie organy prawidłowo przeanalizowały ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Stosownie do art. 21 ust. 3 ustawy o SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z powołanego art. 26 ust. 3 ustawy SENT wynika natomiast, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Odstąpienie od wymierzenia kary, jak już sygnalizowano wyżej, oparte jest na uznaniu administracyjnym co wynika z użytego sformułowania "może". Oznacza to, że organ administracji ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia w zakresie odstąpienia od nałożenia kary. Ograniczone zastosowanie uznania administracyjnego nie oznacza jednak zupełnego pomięcia istoty kontroli pod względem legalności tego rodzaju rozstrzygnięć. Sądowa kontrola stanowiska organu pod względem legalności nadal sprowadza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. W okolicznościach tej sprawy, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie można organowi zarzucić uchybień w tym zakresie. Pojęcia ważnego interesu podmiotu (odbierającego) oraz interesu publicznego, jak też już wskazano, nie zostały zdefiniowane w ustawie. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do wyżej wymienionych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (por. też wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II GSK 1052/20 oraz II GSK 855/20 - CBOSA). O istnieniu ważnego interesu podmiotu uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Ważny interes podmiotu uzasadniają przede wszystkim nadzwyczajne, losowe sytuacje, takie jak utrata możliwości wywiązania się ze zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, a także trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego. W ocenie sądu, organ dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego na podstawie dokumentów przedstawionych przez stronę i pozyskanych przez organ z urzędu, doszedł do trafnych wniosków, iż brak jest podstaw do uznania sytuacji ekonomicznej skarżącego, jako trudnej, a okoliczności powstałych naruszeń za nadzwyczajne, na które strona nie miała wpływu. Organ ustaliły (i szczegółowo wskazały w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, jaki materiał dowodowy temu posłużył), że wobec skarżącego nie jest prowadzone postępowania egzekucyjne, nie posiada zaległości podatkowych ani zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Organy ustaliły również, że w latach 2021-2022 przychody przedsiębiorcy miały tendencję wzrostową przy rosnących kosztach uzyskania przychodu. W 2021 r. była to kwota 3 727 987,32 zł przy kosztach uzyskania przychodu 3 651 584, 19 zł; w 2022 r. była to kwota 4 044 482,70 zł , przy kosztach uzyskania przychodu 4 023 322,49 zł; w 2023 r. przychody wyniosły 3 223 053,69 zł, a koszty uzyskania przychodu stanowiły kwotę 3 182 651,36 zł. Skład orzekający zgadza się z organami, że wykazany w roku 2023 dochód w kwocie 40 402,33 zł. nie sprawia, że skarżący nie jest w stanie realizować swoich zobowiązań finansowych. Jak trafnie zauważa organ I instancji, o dostępności środków finansowych decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą. Wprawdzie działalność gospodarcza może przynosić niskie dochody czy nawet stratę podatkową, nie jest to jednak równoznaczne z brakiem uzyskiwania w ogóle środków finansowych. Analiza zgromadzonych dokumentów dokonana przez organy wykazała, że kondycja finansowa skarżącego, wbrew jego subiektywnej ocenie, jest dobra oraz że zapłata nałożonej ostatecznie kary pieniężnej nie doprowadzi do upadłości i nie spowoduje innych niepożądanych społecznie skutków. Skarżący nie wskazał również żadnych nadzwyczajnych zdarzeń losowych wpływających na jego sytuację majątkową, która uzasadniałby całkowite odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Prawidłowo przy tym zwróciły uwagę organy, że ustawodawca w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT użył słowa "ważny", a zatem przez użycie takiego określenia podkreślona została niewątpliwie wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na interes wysyłającego, odbiorcy lub przewoźnika. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. W świetle treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu odwoławczego brak podstaw do podzielnia zarzutów skargi, iż organy pominęły okoliczności wynikające z materiału dowodowego, w tym w szczególności z dokumentów dołączonych do pisma strony z dnia 10 czerwca 2024 r. Wszystkie dokumenty dołączone przez stronę na etapie postępowania przed organem I instancji, czy też w postępowaniu odwoławczym zostały przez organy ocenione. Wyprowadzenie zaś z tej oceny odmiennych od oczekiwać strony wniosków nie świadczy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów postępowania. Trafne są też wnioski organu w odniesieniu do zaświadczeń lekarskich o niezdolności do pracy, że po pierwsze wszystkie one zostały wystawione po dniu stwierdzenia nieprawidłowości. Zgłoszenia dotyczyły miesięcy lutego, czerwca oraz lipca 2020 roku, zaś zaświadczenia wskazywały na niezdolność do pracy w okresie od 10 sierpnia 2020 do 31 grudnia 2020 r. Po drugie, że na wszystkich wskazano numer statystyczny choroby "J 32", czyli zgodnie z klasyfikacją ICD-10 jest to przewlekłe zapalnie zatok przynosowych. Tych ustaleń strona w skardze nie zwalczała. Oceniając natomiast, czy za odstąpieniem od nałożenia na skarżącego kary przemawia interes publiczny organy należycie wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się w tym zakresie, zwróciły uwagę na okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, dokonały analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną, lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc także związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, czy też sprawność działania aparatu państwowego i realizacja celu ustawy o SENT. Na pojęcie interesu publicznego składa się zarówno zasada powszechności ponoszenia danin publicznych, sprawiedliwości i nieobciążania budżetu Państwa, jak również proporcjonalność nałożonej kary, skutków, jakie może pociągnąć za sobą niewypełnienie nałożonego obowiązku oraz cel, jakiemu służy realizacja danego obowiązku, a który niewątpliwie jest związany z celem, jakim kierował się ustawodawca wprowadzając dane regulacje prawne. Podkreślania jeszcze raz wymaga, że pojęcia ważnego interesu podmiotu, jak i interesu publicznego mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty i okoliczności. Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane jest orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie podkreśla się, że właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego jako przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ powinien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Wskazuje się również, że przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy uwzględnić, czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie leży bowiem w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. np. wyrok NSA w sprawach sygn. akt II GSK 885/21 i powołane tam orzecznictwo NSA, czy w sprawie II GSK 2559/21, CBOSA). W ocenie składu orzekającego w tej sprawie nie można jednak przyjąć, że stwierdzone uchybienia miały charakter nieistotny. Nie można bowiem zaliczyć do uchybień nieistotnych sytuacji wykluczenia możliwości skontrolowania ile ostatecznie przywieziono towaru wrażliwego, a tak w istocie w okolicznościach niniejszej sprawy się stało. W ocenie sądu nieuzupełnienie zgłoszeń SENT o stan licznika, numer dystrybutora oraz objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażonej w litrach, nawet przez przeoczenie, godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej i założenia ustawy o SENT. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II GSK 127/22 (CBOSA), ustawa o SENT ma w założeniu stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu towarami uznanymi za "wrażliwe", bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonującymi wyłudzeń niezapłaconych podatków, jak również dokonującymi obrotu bez stosowania warunków przewidzianych w przepisach prawa. Ustawa ma za zadanie chronić legalny handel towarami i ułatwić walkę z szarą strefą. Celem ustawy, która jest ustawą o charakterze subsydiarnym w stosunku do całego systemu podatkowego, jest także wprowadzenie zmian prawnych w dziedzinach, w których stwierdzało się najwięcej nieprawidłowości podatkowych, dotyczących w szczególności wyłudzania i niepłacenia podatku od towarów i usług czy uszczupleń w podatku akcyzowym i zwiększenie skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Z kolei w wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 801/22, NSA wskazywał, że okoliczność, iż nie doszło do uszczuplenia podatku nie może być decydująca o wyłączeniu odpowiedzialności danego podmiotu, zważywszy, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za wrażliwe. Sam przecież ustawodawca w ustawie o SENT uznał, że wyżej wymienione dane to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu. W ocenie sądu nałożona na skarżącego kara pieniężna nie jest ani nadmiernie dolegliwa ani nie została zachwiana zasada proporcjonalności. W niniejszej sprawie organ uwzględnił okoliczność, że skarżący prowadzi legalną działalność. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący trzykrotnie nie uzupełnił przed zamknięciem zgłoszenia SENT w zakresie pól dotyczących numeru dystrybutora oraz stanu licznika dystrybutora, jednak należy zdaniem organu wziąć pod uwagę fakt krótkiego terminu wystąpienia naruszeń od wejścia w życie przepisów nakładających na podmiot odbierający nowe obowiązki oraz wyjątkową sytuację w kraju i na świecie, jaką jest pandemia koronawirusa, jak również choroby skarżącego oraz jego żony. To spowodowało, że mając właśnie na względzie interes publiczny nie nałożył na skarżącego kary za wszystkie stwierdzone naruszenia, czyli trzykrotnie wyższej. Organ odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej w części dotyczącej dwóch zgłoszeń z lutego i czerwca 2020 r., mając na względzie fakt powielania błędu polegającego na nieuzupełnieniu trzech zgłoszeń o numer fabryczny dystrybutora oraz stanu jego licznika przed załadunkiem towaru do zbiornika. Według organu nałożenie kary pieniężnej w każdym przypadku, stanowiłoby nieproporcjonalną dolegliwość wobec podmiotu w stosunku do wagi przewinienia. W ocenie sądu stanowisko organu w powyższym zakresie jest jak najbardziej przekonujące i zasługuje na aprobatę. Ocena przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny była wszechstronna i zindywidualizowana. Odnosiła się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Podzielić też należy stanowisko organu II instancji, że pandemia spowodowana wirusem SARS- COV-2, wywołała negatywne skutki finansowe u wielu podmiotów działających w danym obszarze aktywności gospodarczej. Nie można jednak w świetle tych okoliczności konstruować tezy, że ustawa o SENT, w części dotyczącej kar, nie obowiązuje podmiotów odbierających, którzy naruszyli jej postanowienia realizując obrót paliwami w okresie pandemii. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie nie jest dowolna ocena organów, że strona naruszyła ustawowy obowiązek w wyniku braku należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. W odpowiedzi na wezwanie organu w zakresie wskazania przez skarżącego okoliczności przemawiających za istnieniem ważnego interesu podmiotu odbierającego lub interesu publicznego w piśmie z dnia 20 lutego 2024 r. (data wpływu do organu I instancji) skarżący sam przyznał, że od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie paliw, jak również, że wieloma sprawami w firmie zajmuje się osobiście. Wskazał, że prawdopodobną przyczyną uchybienia był brak Internetu w momencie przyjmowania towaru, natłok spraw i obowiązków w dniu dostawy, i najpewniej zapomniał jej dokończyć w tym samym dniu, czy w dniu następnym, a późniejsze uzupełninie nie było już możliwe. Skarżący wyjaśnił również, że był to nowy obowiązek i nie miał jeszcze dużego doświadczenia i dostatecznej wiedzy. Wyjaśnił, że kontrolowane zgłoszenia nie zostały zamknięte prawidłowo, jednak posiada wszystkie wymagane dokumenty dotyczące ich przyjęcia. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że rolą profesjonalnego przedsiębiorcy, który działania na rynku od 2003 prowadzącego działalność gospodarczą związaną z obrotem "towarów wrażliwych" jest podjęcie takich rozwiązań organizacyjnych (w tym by zapewnić ciągły, stały dostęp do Internetu, czy też tak zorganizować pracę w przedsiębiorstwie), aby zadośćuczynić wymogom stawianym przez poszczególne ustawy regulujące obrót "towarów wrażliwych". Nałożenie na podmiot odbierający kary pieniężnej jest wynikiem jego własnych działań, których konsekwencje mógł przewidzieć dochowując należytej staranności wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej związanej z obrotem gazem LPG. Jak nadto ustalono w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 29 maja 2024 r. skarżący występował w 433 przypadkach, jako podmiot odbierający, z czego 19 jej zgłoszeń zostało zamkniętych automatycznie. Ponadto, na podstawie rejestru SENT ustalono, że tylko w okresie od 1 kwietnia 2017 do 30 lipca 2020 r., aż 18 tych zgłoszeń zostało zamknięte automatycznie, na 102 wszystkich zgłoszeń dokonanych - w tym okresie. Zgodzić się zatem należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że naruszenie to nie miało w tych okolicznościach charakteru incydentalnego, i że pomyłka przy wypełnianiu obowiązku ustawowego była spowodowana zwykłym błędem ludzkim. Ponadto jeszcze raz przypomnieć należy, że ustawa o SENT nie uzależnia możliwości wymierzenia kary od stwierdzenia, że strona posiada wszystkie dokumenty potwierdzające poprawność i legalność dokonanych dostaw gazu. W interesie publicznym niewątpliwie nie leży takie stosowanie przepisów ustawy o SENT, które polegać miałoby na każdorazowym zwalnianiu podmiotów objętych regulacjami tej ustawy od odpowiedzialności za oczywiste i niejednokrotne naruszenia, wynikające z lekceważącego podejścia odbiorcy do realizacji jej postanowień. W ocenie sądu dowolne są również zarzuty skargi co do nieuprawnionego obarczania skarżącego za błędy w funkcjonowaniu systemu SENT. Organ I Instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie i ustalił, że w dniach dostarczania gazu do stacji rejestr SENT był dostępny i nie występowały utrudnienia, czy nieprawidłowości w jego działaniu (wydruk z sytemu k.90-91 akt adm.), a strona tych ustaleń skutecznie nie podważyła. Trafnie również uzasadniał organ odwoławczy, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Mając na względzie stan faktyczny tej konkretnej sprawy i wielokrotność naruszeń, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, że brak nałożenia kary w tej sprawie za stwierdzone uchybienia stanowiłby zachwianie zasady proporcjonalności i stawiałby skarżącego w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Stanowiłby zatem zachwianie zasady słuszności i sprawiedliwości. Zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Wymaga podkreślenia, że kary przewidziane w ustawie o SENT mają przede wszystkim charakter prewencyjny, a nie fiskalny. Wprowadzenie jednak wysokich kar przez ustawodawcę było celowym zamierzeniem, aby niedopełnienie obowiązków nałożonych przez ustawę o SENT było dla podmiotów uczestniczących w przewozie towarów "wrażliwych"' nieopłacalne. W ocenie sądu wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych dlatego nieuprawnione okazały się zarzut skargi w tym zakresie. Ponownie podkreślić należy, że w obecnym stanie prawnym, gdzie przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący, nie wyłączają odpowiedzialności odbiorcy za uchybienia, które popełnione zostały wskutek niedbałości, czy nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów, a odpowiedzialność za naruszenia postanowień ustawy ma charakter obiektywny i ustawodawca nie przewidział możliwości wartościowania przyczyn naruszenia i miarkowania kar, odstąpienie od nałożenia kary musi być przez organ wszechstronnie rozważone i wyważone na tle okoliczności konkretnej sprawy. Niewiedza, nieznajomość przepisów czy niewielka liczba zgłoszeń SENT nie mogą być okolicznością, na którą podmiot odbierający mógłby się skutecznie powoływać w kontekście odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że od 24 kwietnia 2020 r. formularz do zamykania zgłoszeń dotyczących CN 2711 (LPG) wyświetla tabelkę z numerem dystrybutorów oraz stanem liczników, którą trzeba wypełnić, ponieważ formularz nie pozwala zamknąć zgłoszenia bez podania dystrybutorów oraz stanów liczników informując o konieczności wypełnienia wymaganych pól - chyba że użytkownik świadomie zaznaczy checkbox przy treści: "Zaznacz, jeśli dostawa nie jest realizowana do stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt. 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r. poz.755, z późn.zm.)". Po zaznaczeniu checkboxa tabelka jest ukrywana i nie trzeba wypełniać danych dotyczących dystrybutorów oraz liczników. Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary w związku z nieprawidłowością zaistniałą na etapie obsługi zgłoszenia w lipcu 2020 r. Zatem od kwietnia 2020 r. do lipca 2020 r. upłynęła wystarczająca ilość czasu na zapoznanie się z wprowadzonym ułatwieniem do systemu dedykowanego do obsługi zgłoszeń. Sam obowiązek wprowadzenia dodatkowych danych do systemu, o których mowa w § 3b rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych został wprowadzony od 1 lutego 2020 r., trudno więc zgodzić się ze stanowiskiem skargi, że do lipca 2020 r. to zbyt mało czasu aby z funkcjonowaniem tego systemu się zapoznać. Organy miały na względzie datę wejścia w życie obowiązku czemu dały wyraz w odstąpieniu od nałożenia kary co do zgłoszeń z lutego i czerwca 2020 r. Obowiązki wynikające z ustawy o SENT, dotyczące wskazywania w zgłoszeniu przewozu towarów określonych informacji, nie wymagają wiedzy specjalistycznej i powoływanie się na błędną, w ocenie strony, konstrukcję formularza do dnia 24 kwietnia 2020 r. nie może mieć znaczenia, zwłaszcza, gdy nałożenie kary nie dotyczy zgłoszeń z lutego i czerwca 2020 r. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie sądu, organy zasadnie uznały, że kara w wysokości 10 000 zł będzie karą wystarczającą i proporcjonalną do wagi stwierdzonego i powielonego naruszenia. Nie można również pomijać, jak wskazywano wyżej, że poprawne uzupełnienie wszystkich danych w systemie daje właściwym organom pełną możliwość monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli, które nie ograniczają się wyłącznie do sprawdzania przewożonego towaru. Skarżący, jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem paliwami, powinien tak zorganizować ich odbiór, aby wypełniać obowiązki przewidziane w przepisach prawa. Zachowanie przedsiębiorcy naruszało też podstawowe cele ustawy o SENT. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. System kontroli powinien być szczelny, skuteczny i bezpieczny, a podmioty trudniące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania powinien dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W świetle celów ustawy o SENT, nie można zatem kategorycznie przyjąć, i z góry założyć, że skoro skarżący jest legalnie działającym przedsiębiorcą i opłaca podatki, to działa uczciwie i nie należy do tzw. "szarej strefy". Przyjmowanie takich założeń czyniłoby ustawę o SENT całkowicie nieskuteczną i iluzoryczną. Uwzględnić należy, że niewypełnienie wszystkich pól w zgłoszeniu SENT przez podmiot odbierający naruszył jasną, prostą regułę, której przestrzeganie warunkuje niedopuszczenie do nielegalnego obrotu towarami wrażliwymi. Stwierdzone naruszenia są oczywiste i wynikały z zaniedbania podmiotu, a więc nie można ich uznać za usprawiedliwione. Zasadnie wywiedziono, że skarżący jest przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującym się obrotem towarów, od którego należy oczekiwać znajomości przepisów prawa i zasad związanych z odbiorem określonego rodzaju towarów. W sytuacji zatem, gdy w okolicznościach tej sprawy organy uznał, że z uwagi na powielony błąd zasadne będzie nałożenie kary tylko za jedno naruszenie w wysokości 10 000 zł i odstąpienie od nałożenia kary co do powielonego naruszenia w wysokości 20 000 zł, to w ocenie sądu, nie można organom postawić zarzutu, iż w tej sprawie nie uwzględniły interesu publicznego i naruszył zasadę proporcjonalności. Nietrafne okazały się zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez całkowite pominięcie okoliczności wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, zaniechanie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, umożliwienia skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Przed wydaniem decyzji organu I instancji jak i organu odwoławczego skarżący był informowany o terminie i sposobie zapoznania się z aktami sprawy (postanowienia z dnia 29 maja 2024 r. i z dnia 1 sierpnia 2024 r., k. 92 i 172 akt. adm.), a przebieg postępowania utrwalony w aktach wskazuje, że skarżący czynnie w tym postępowaniu uczestniczył. Wbrew zarzutom skargi okoliczności faktyczne sprawy nie budziły i nie budzą wątpliwości, bowiem ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach Ordynacji podatkowej. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu odwoławczego. Podsumowując, w ocenie sądu, organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy ustawy o SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej art. 21 ust. 2d ustawy SENT. Jednocześnie, organy po rozważeniu przesłanek zawartych w art. 21 ust. 3 ustawy SENT, prawidłowo uznały, że w interesie publicznym zasadne będzie odstąpienie od nałożenia kary w wysokości 20 000 zł. W tej sprawie nałożenie kary w wysokości 10 000 zł za niedopełnienie obowiązku w jednym zgłoszeniu SENT spełni swój cel prewencyjny, a sytuacja materialna skarżącego umożliwia mu uiszczenie kary i nie będzie stanowić dla niego zbyt dużej dolegliwości. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.