III SA/Lu 732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [..] 2015 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego postanawia: przywrócić B.C.termin do uiszczenia wpisu sądowego. Pismem z dnia 6 maja 2015 r. B. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego. Zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, został doręczony dorosłemu domownikowi skarżącej w dniu 16 czerwca 2015 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie opłaciła wpisu od skargi. Następnie, pismem z dnia 2 lipca 2015 r. (nadanym w dniu 3 lipca 2015 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, załączając jednocześnie potwierdzenie przelewu oraz oświadczenie M. C., który jako dorosły domownik odebrał powyższe wezwanie z dnia 9 czerwca 2015 r. do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazał, że M. C. jest jej siostrzeńcem i nie mieszka z nią. Bez jej wiedzy i zgody odebrał korespondencję i nie przekazał skarżącej. Skarżąca wskazała, że mogło to być celowe działanie siostrzeńca, bowiem nie utrzymują zbyt dobrych kontaktów rodzinnych. Podniosła, że o tym, że jakieś pismo z sądu jest w jego posiadaniu, skarżąca dowiedziała się przypadkowo. W piśmie stanowiącym załącznik do wniosku o przywrócenie terminu, M. C. oświadczył, że nie czytał przedmiotowej korespondencji, dlatego nie sądził, że ma ona dla skarżącej jakiekolwiek znaczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek B. C. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. W piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw jak też nieznajomość prawa nie stanowią okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt II OZ 135/12, SIP LEX nr 1121266). Z akt niniejszej sprawy wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, został odebrany przez M. C. w dniu 16 czerwca 2015 r., który podjął się oddania przesyłki adresatce. Przepis art. 72 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było –administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten wprowadza domniemanie, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. W orzecznictwie sądowym na tle art. 138 § 1 k.p.c. (analogicznego do art. 72 P.p.s.a.) utrwalony jest pogląd, że domniemanie to może być obalone przez stronę, gdy wskaże ona okoliczności, z których wynika, że pisma nie otrzymała i o nim nie wiedziała, gdyż osoba, której pismo doręczono zastępczo nie oddała jej pisma. Okoliczności te nie muszą mieć charakteru zdarzeń nadzwyczajnych (por. zachowujące aktualność w niniejszej sprawie postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70, OSNC 1971, nr 6, poz. 100, z dnia 12 stycznia 1973 r., I CZ 157/72, OSNC 1973, nr 12, poz. 215 oraz z dnia 2 sierpnia 2006 r., I UZ 13/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 238). Wprawdzie, jak zauważyła skarżąca, M. C. nie jest dorosłym domownikiem (w rozumieniu art. 72 P.p.s.a.), co wynika również z samej treści oświadczenia jej siostrzeńca, który w piśmie z dnia 30 czerwca 2015 r. wskazał inny adres, jednak przyjąć należy, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącej przedmiotowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Przy czym, wskazane przez skarżącą okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2015 r., wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Wiarygodne są bowiem, zdaniem Sądu, wyjaśnienia skarżącej, że wezwanie do wpisu od skargi otrzymała faktycznie dopiero w dniu 30 czerwca 2015 r., a nie w dniu 16 czerwca 2015 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. od dnia 30 czerwca 2015 r., skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminowi oraz dokonała czynności, której nie dokonała czynności. Z tych względów i na podstawie art. 86 § 1 ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.