III SA/Lu 775/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, G.G. , wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uiszczenie kary pieniężnej spowoduje stratę dla jego majątku, gdyż za okres od stycznia do października 2015 r. wydatki wyniosły 1.552.215,73 zł, podczas gdy przychód wyniósł 1.646.517,49 zł. Dodatkowo w tym okresie dokonano wydatków na zakup towarów i usług w kwocie 43.215,22 zł, bez uwzględnienia podatku VAT w kwocie 36944 zł. Skarżący podniósł również, że kara pieniężna stanowi znaczne obciążenie finansowe i jej uiszczenie może spowodować niemożność prowadzenia przez niego dalszej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA). Skarżący twierdzi, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do znacznej straty finansowej i może spowodować konieczność zaprzestania przez niego dotychczasowej działalności. Jednakże na poparcie tego rodzaju wniosków nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać wniosek, że istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie swoich twierdzeń strona przedłożyła jedynie kopię podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2015 rok. W ocenie Sądu, przedłożony przez skarżącego dokument w sposób wybiórczy przedstawia jego aktualną sytuację finansową i nie świadczy o możliwości utraty przez niego płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku podsumowania księgi przychodów i rozchodów za rok 2015 r. wynika bowiem, że skarżący – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskał przychód w wysokości 1.646.517,49 zł. Dokonał również zakupu towarów i usług na kwotę 43.215,22 zł. W tej sytuacji wymierzona skarżącemu kara pieniężna nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W badanej sprawie argumentacja skarżącego w żadnej mierze nie odwołuje się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący poza własnymi twierdzeniami nie uprawdopodobnił realności ich wystąpienia. Sąd nie może w tym zakresie działać za stronę. Na stronie ciąży bowiem obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić ją na realne, tzn. nieuniknione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., II GZ 457/12). Należy przy tym podkreślić, że z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej, a realizacja obowiązku o charakterze pieniężnym zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Prawomocne uchylenie decyzji, z której wynika taki obowiązek, prowadzi do ewentualnego zwrotu uiszczonych kwot. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, 4 i 5 p.p.s.a.