I SA/Ol 187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty wyegzekwowanej tytułem kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. Spółka A. (dalej Spółka, skarżąca, strona), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty wyegzekwowanej tytułem kary pieniężnej. Jako podstawę prawną skargi wskazała art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Zarzuciła organowi naruszenie art. 170 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę zwrotu kwoty 90.584 zł wyegzekwowanej tytułem nałożonej przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia "[.1.]" nr "[...]" kary pieniężnej, pomimo prawomocnego postanowienia NSA z dnia 30 września 2014r., sygn. akt II GZ 497/14, wstrzymującego wykonanie tejże decyzji. Postanowienie NSA winno w ocenie Spółki prowadzić do przywrócenia stanu sprzed egzekucji, wskutek udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Na tej podstawie Spółka wniosła o: 1. stwierdzenie przez Sąd obowiązku Dyrektora Izby Celnej polegającego na zwrocie ww. kwoty pieniężnej, 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na poparcie swego żądania strona przytoczyła fragmenty uzasadnienia NSA z postanowienia z dnia 8 listopada 2012r. sygn. akt II OZ 971/12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie. Podał, że na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wyjaśnił okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał na ocenę wyrażoną w postanowieniach NSA z dnia 14.07.2010r. sygn. akt II GSK 779/10, z dnia 15.02.2012r. sygn. akt II GSK 132/12, z dnia 26.02.2014r., sygn. akt II FSK 2195/13 oraz z dnia 11.04.2014r., sygn. akt I FZ 76/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu kwoty wyegzekwowanej tytułem kary pieniężnej. Spółka pismem z dnia 22 grudnia 2014r. wezwała organ Dyrektora Izby Celnej do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot kwoty 90.584 zł, wyegzekwowanej tytułem nałożonej przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia "[.1.]" nr "[...]" kary pieniężnej, pomimo prawomocnego postanowienia NSA z dnia 30 września 2014r., sygn. akt II GZ 497/14, wstrzymującego wykonanie tejże decyzji. Żądania skarżącej należy zakwalifikować jako niepodlegające rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na mocy przywołanego w skardze art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2). Okoliczność wstrzymania wykonania decyzji nie ma przełożenia na możliwość wniesienia skargi rozpoznawanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zakres kognicji sądu obejmuje sprawy wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a.. Nie sposób uznać, że zaskarżona odpowiedź Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" jest decyzją wydaną w administracyjnym toku postępowania. Stanowi ona reakcję organu na złożone w toku postępowania żądanie strony zwrotu kwoty wyegzekwowanej tytułem kary pieniężnej. Z kolei zastosowany przez Spółkę tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie tworzy automatycznie sprawy administracyjnej. Sporna kwestia wynikła w toku postępowania głównego, jakim jest postępowanie w sprawie skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[.1.]" i wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Ewentualna wadliwość wykonania postanowienia NSA z dnia 30 września 2014r. sygn. akt II GZ 497/14 pozostaje zatem w ramach tego postępowania. Sąd rozstrzygając skargę w niniejszej sprawie nie ma uprawnień do badania prawidłowości stanowiska stron postępowania, gdyż byłaby to ingerencja w merytoryczną sferę sporu. Z powyższych względów tut. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.