I SA/Ol 207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 i 2014 r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 1.052 zł (słownie: tysiąc pięćdziesiąt dwa złote) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Syndyk Masy Upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej w O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 i 2014 r.. Wnosząc skargę na ww. decyzję, strona uiściła tytułem wpisu sądowego od skargi kwotę 200 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 852 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej zawierającej to wezwanie, zostało ono doręczone dnia 30 kwietnia 2015 r. (k. 38 akt sąd.), a zatem termin do wykonania nałożonego nim obowiązku upłynął z dniem 7 maja 2015 r. Skarżący uzupełnił wpis sądowy od skargi w dniu 11 maja 2015 r. (k. 39 akt sąd.), natomiast w dniu 13 maja 2015 r. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przywrócenia ww. terminu, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 532/15, oddalił zażalenie strony skarżącej na postanowienie Sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zawierało zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższego obowiązku. W wyznaczonym terminie, tj. do dnia 7 maja 2015 r., nie został on jednak spełniony, gdyż skarżący opłacił wpis sądowy w należnej wysokości dopiero po upływie tego terminu, tj. w dniu 11 maja 2015 r.. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uiszczenie wpisu sądowego po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem (p. postanowienie NSA z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11, Lex nr 965208), przez co automatycznie zastosowanie znajduje § 3 cyt. przepisu art. 220 p.p.s.a.. Przy czym w przepisie tym brakuje jakiejkolwiek podstawy do złagodzenia bądź wyłączenia rygoru odrzucenia pisma, np. w przypadku niewielkiego tylko opóźnienia strony w wykonaniu obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (p. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1977/11, opubl. na stronie http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem strona skarżąca nie zachowała terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, a jej wniosek o przywrócenie tego terminu został oddalony prawomocnym postanowieniem Sądu, nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Stosownie zaś do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego na podstawie przywołanego przepisu, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.