I SA/Ol 237/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant stażysta Agnieszka Kunkel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi "spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, i umorzył postępowanie I instancji w tym zakresie. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor Izby Skarbowej (dalej Dyrektor Izby Skarbowej, organ odwoławczy, organ II instancji) powołał art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599, ze zm.; zwana dalej: u.p.e.a.). Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik Urzędu Skarbowego, organ egzekucyjny, organ I instancji) prowadził egzekucję należności pieniężnych z majątku Spółki A. (dalej Spółka, zobowiązana, podatnik, strona, skarżąca), m. in. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 23.06.2016r. nr "[.1.]" oraz trzech tytułów wystawionych przez wierzyciela - Burmistrza, z dnia 23.10.2015r., nr "[.2.]", z dnia 11.05.2016r., nr "[.3.]" oraz z dnia 03.08.2016r., "[.4.]". Przedmiotowe tytuły obejmowały należności pieniężne z tytułu podatku od towarów i usług za okres 04/2016r. oraz podatku od nieruchomości za lata 2015 oraz 2016, w łącznej kwocie należności głównej 122.026,30 zł. Z przedstawionych akt sprawy wynika, że prowadzone na podstawie ww. tytułów postępowania egzekucyjne, w wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych, doprowadziły do realizacji dochodzonych obowiązków, tj. odpowiednio w dniach 29.06.2016r. (tytuł o nr "[.1.]"), 02.11.2015r. ("[.2.]"), 16.06.2016r. ("[.3.]") oraz w dniu 19.09.2016r. ("[.4.]"), i zakończenia egzekucji. Pismem z dnia 16.09.2016r. Spółka domagała się wznowienia postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych, na podstawie przepisu art. 145a k.p.a.. Strona zażądała uchylenia wskazanych "postanowień" w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych i wydania nowych, z uwzględnieniem minimalnych stawek opłat za dokonane czynności egzekucyjne. W sytuacji natomiast nieuwzględnienia opisanego żądania we wskazanym powyżej zakresie, strona zażądała wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, zgodnie z art. 64c § 6-8 u.p.e.a.. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", organ egzekucyjny, po bezskutecznym wezwaniu Spółki do sprecyzowania żądań (strona nie odpowiedziała), na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 64c § 6a i § 7 u.p.e.a., odmówił wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o nr "[.2.]", "[.3.]", "[.1.]" oraz "[.4.]", w których dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych Spółki. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku. Odniósł się do przeprowadzonych postępowań egzekucyjnych stwierdzając, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r., nr "[.2.]", zostało zakończone w dniu 02.11.2015r. - z uwagi na powyższe minął termin 6 miesięcy na złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Z kolei postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego: z dnia 11.05.2016r., nr "[.3.]", zostało zakończone w dniu 16.06.2016r., z dnia 23.06.2016r., nr "[.1.]", zostało zakończone w dniu 23.06.2016r., i z dnia 03.08.2016r., "[.4.]", zostało zakończone w dniu 19.09.2016r.. W odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr "[.3.]", "[.1.]" oraz "[.4.]", organ I instancji stwierdził brak możliwości wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż Spółka nie wystąpiła uprzednio o wydanie zawiadomień o wysokości kosztów egzekucyjnych. Wskazał jednocześnie, że wobec ww. zakończonych postępowań egzekucyjnych, nie upłynął termin 6 miesięcy na złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów, zatem Spółka może wystąpić do organu z takim żądaniem. W zażaleniu na opisane postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przy czym sprecyzowała, że zażalenie wniosła jedynie "w części odnoszącej się do kosztów egzekucyjnych dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r., nr "[.2.]"". W uzasadnieniu strona wskazała, że przed dniem wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14, nie składała wniosków o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, ani o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż były one naliczane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Jednocześnie podniosła, że w sytuacji, gdy przepisy stanowiące podstawę naliczenia kosztów egzekucyjnych zostały uznane za sprzeczne z Konstytucją, zobowiązany powinien mieć możliwość wystąpienia o ponowne naliczenie tych kosztów, dokonane z uwzględnieniem przepisów realizujących zasady konstytucyjne. Z uwagi na powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego, w ocenie strony - powinien wznowić postępowanie w sprawie kosztów postępowania egzekucyjnego, zakończonego również w okresie dłuższym od 6 miesięcy, bądź wydać zawiadomienie lub postanowienie w sprawie. Ponadto zdaniem Spółki wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.07.2013r., sygn. akt I SA/Gl 150/13, powinien mieć zastosowanie w sprawie, gdyż postępowanie egzekucyjne - na podstawie tytułu wykonawczego o nr "[.2.]" - prowadzone było w 2015r., a zatem przed nowelizacją przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 01.01.2016r.. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu wymienionego na wstępie postanowienia z dnia "[...]" powołał się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2016r., sygn. akt I OSK 2180/14, z dnia 21 maja 2007r., sygn. akt I OSK 556/06 i z dnia 25 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 1198/06. Podał, że żądanie strony z 16.09.2016r. dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie określenia kosztów egzekucyjnych, wskazując na ewentualną możliwość potraktowania jej żądania jako wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, zgodnie z art. 64c § 6-8 u.p.e.a.. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania dotyczyć może jedynie sprawy zakończonej ostateczną decyzją (bądź postanowieniem). Instytucja wznowienia postępowania należy, obok trybu stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji - do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania. Są to instytucje szczególne, gdyż stanowią wyłom od jednej z podstawowych zasad postępowania, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., tj. zasady trwałości decyzji. Organ wyjaśnił, że strona przed dniem 16.09.2016r. nie zwracała się do organu egzekucyjnego z żadnym wnioskiem o wydanie zawiadomienia lub postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015, nr "[.2.]". Z kolei organ egzekucyjny nie wydawał żadnego rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych, naliczonych w oparciu o tytuł nr "[.2.]". Tym samym nie było podstaw do rozpoznawania wniosku o wznowienie postępowania, które zgodnie z brzmieniem przepisów art. 145 § 1, art. 145a oraz 145b k.p.a., dotyczyć może wyłącznie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W odniesieniu do kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr "[.2.]", nie zostało wydane takie rozstrzygnięcie, które dodatkowo miałoby uzyskać przymiot ostatecznego. Zatem w ocenie organu odwoławczego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych - jest bezprzedmiotowy, gdyż przed organem nie toczyło się postępowanie, które mogłoby być następnie wznowione, w wyniku uruchomienia trybu nadzwyczajnego. Przy czym nawet jeśli pismo Spółki z dnia 16.09.2016r. można by było rozpatrywać jako wniosek o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych organ I instancji powinien był odmówić wszczęcia postępowania w tym zakresie, na podstawie przepisu art. 61a k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a.. Wniosek o wydanie ww. zawiadomienia należałoby bowiem uznać za wniesiony z uchybieniem ustawowego (6 - miesięcznego) terminu. Za nieprawidłowe organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji w kwestii odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, w sytuacji całkowitego pominięcia możliwości rozważenia podania strony z dnia 16.09.2016r. jako wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości ww. kosztów. Zasadnie natomiast organ I instancji stwierdził, że w okolicznościach faktycznych sprawy zastosowanie mają wyłącznie przepisy aktualnie obowiązujące, wprowadzone nowelizacją ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji, która weszła w życie w dniu 01.01.2016r.. Powołał się na art. 68 ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015r. poz. 1269 ze zm.) i podał, że jedynie w stosunku do postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie nowych przepisów, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przedstawionych akt sprawy nie wynika natomiast aby strona przed dniem 31.12.2015r. składała wnioski o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Biorąc pod uwagę powyżej stwierdzone okoliczności faktyczne oraz powołane i omówione przepisy prawa, organ odwoławczy postanowił uchylić postanowienie organu egzekucyjnego z dnia "[...]" w części dotyczącej odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r. nr "[.2.]", i w tym zakresie umorzyć postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że nie ma podstaw aby przenosić wywody zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18.07.2013r., sygn. akt I SA/Gl 150/13, rozpoznającego sprawę w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31.12.2015r., na regulacje prawne obowiązujące od dnia 01.01.2016r. zwłaszcza w sytuacji, gdy przepisy w zakresie wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów egzekucyjnych uległy gruntownym zmianom. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: – art. 64c § 6-8 u.p.e.a. poprzez odmowę wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, – art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji w części dotyczącej odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych i umorzenie postępowania I instancji w tym zakresie, – art. 68 ustawy o administracji podatkowej poprzez błędną interpretację i zastosowanie przepisów przejściowych i przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązujące od dnia 01.01.2016r.. W treści skargi skarżąca, poczynając od pisma z dnia 16.09.2016r. oraz zażalenia z dnia 24.10.2016r., powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14, wydany w sprawie niezgodności z Konstytucją, we wskazanym zakresie (dot. braku określenia maksymalnej wysokości opłat za dokonane czynności egzekucyjne), części przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, określających ustalanie kosztów egzekucyjnych. Strona wskazała, że przed dniem wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14, nie składała wniosków o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, ani o wydanie o postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż były one naliczane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Strona uznała, że organ egzekucyjny miał obowiązek wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r., nr "[...]", na podstawie nieobowiązujących aktualnie przepisów u.p.e.a.. Mimo, że z dniem 01.01.2016r. wprowadzono nowelizację u.p.e.a., zawierającą gruntowne zmiany w zakresie orzekania o kosztach egzekucyjnych w sytuacji, gdy obciążają one zobowiązanego, organ egzekucyjny powinien wydać rozstrzygnięcie w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31.12.2015r. - gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego było wszczęte w okresie obowiązywania tych przepisów. Zdaniem strony zastosowanie powinny mieć przepisy dotychczasowe, tj. sprzed dnia 01.01.2016r.. Uzasadniając przedstawione stanowisko autor skargi przedstawił własną interpretację przepisów przejściowych (art. 68 ustawy o administracji podatkowej), powołując się przy tym na treść wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 08.12.2016r., sygn. akt I SA/Bd 750/16. Ponadto w opinii strony, wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, nadal są aktualne tezy zawarte w treści wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18.07.2013r., sygn. akt I SA/Gl 150/13, pomimo że zostały zaprezentowane przez Sąd w odmiennym stanie prawnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko oraz przedstawioną dotychczas argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pismem z dnia 16.09.2016r. Spółka domagała się wznowienia postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych, na podstawie przepisu art. 145a k.p.a.. Strona zażądała uchylenia wskazanych "postanowień" w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych i wydania nowych, z uwzględnieniem minimalnych stawek opłat za dokonane czynności egzekucyjne. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", organ egzekucyjny, po bezskutecznym wezwaniu Spółki do sprecyzowania żądań (strona nie odpowiedziała), na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 64c § 6a i § 7 u.p.e.a., odmówił wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o nr "[.2.]", "[.3.]", "[.1.]" oraz "[.4.]", w których dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych Spółki. Organ I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wyegzekwowania wykonania obowiązku. Odniósł się do przeprowadzonych postępowań egzekucyjnych stwierdzając, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r., nr "[.2.]", zostało zakończone w dniu 02.11.2015r. - z uwagi na powyższe minął termin 6 miesięcy na złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Z kolei postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego: z dnia 11.05.2016r., nr "[.3.]", zostało zakończone w dniu 16.06.2016r., z dnia 23.06.2016r., nr "[.1.]", zostało zakończone w dniu 23.06.2016r., i z dnia 03.08.2016r., "[.4.]", zostało zakończone w dniu 19.09.2016r.. W odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr "[.3.]", "[.1.]" oraz "[.4.]", organ I instancji stwierdził brak możliwości wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż Spółka nie wystąpiła uprzednio o wydanie zawiadomień o wysokości kosztów egzekucyjnych. Wskazał jednocześnie, że wobec ww. zakończonych postępowań egzekucyjnych, nie upłynął termin 6 miesięcy na złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów, zatem Spółka może wystąpić do organu z takim żądaniem. W zażaleniu na opisane postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przy czym sprecyzowała, że zażalenie wniosła jedynie "w części odnoszącej się do kosztów egzekucyjnych dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r., nr "[.2.]"". W uzasadnieniu strona wskazała, że przed dniem wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.06.2016r., sygn. akt SK 31/14, nie składała wniosków o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, ani o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, gdyż były one naliczane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wskazał, że żądanie strony skarżącej z 16.09.2016r. dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie określenia kosztów egzekucyjnych. Wznowienie postępowania dotyczyć może jedynie sprawy zakończonej ostateczną decyzją (bądź postanowieniem). Instytucja wznowienia postępowania należy, obok trybu stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji - do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania. Są to instytucje szczególne, gdyż stanowią wyłom od jednej z podstawowych zasad postępowania, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., tj. zasady trwałości decyzji. Strona skarżąca przed dniem 16.09.2016r. nie zwracała się do organu egzekucyjnego z żadnym wnioskiem o wydanie zawiadomienia lub postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015, nr "[.2.]". Z kolei organ egzekucyjny nie wydawał żadnego rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych, naliczonych w oparciu o tytuł nr "[.2.]". Tym samym nie było podstaw do rozpoznawania wniosku o wznowienie postępowania, które zgodnie z brzmieniem przepisów art. 145 § 1, art. 145a oraz 145b k.p.a., dotyczyć może wyłącznie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W odniesieniu do kosztów egzekucyjnych naliczonych w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr "[.2.]", nie zostało wydane takie rozstrzygnięcie, które dodatkowo miałoby uzyskać przymiot ostatecznego. Zatem wniosek o wznowienie postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych - jest bezprzedmiotowy, gdyż przed organem nie toczyło się postępowanie, które mogłoby być następnie wznowione, w wyniku uruchomienia trybu nadzwyczajnego. Biorąc pod uwagę powyżej stwierdzone okoliczności faktyczne oraz powołane i omówione przepisy prawa, organ odwoławczy zasadnie uchylił postanowienie organu egzekucyjnego z dnia "[...]" w części dotyczącej odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych naliczonych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 23.10.2015r. nr "[.2.]", i w tym zakresie umorzył postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej wg norm przepisanych. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia: art. 64c § 6-8 u.p.e.a. poprzez odmowę wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji w części dotyczącej odmowy wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych i umorzenie postępowania I instancji w tym zakresie, art. 68 ustawy o administracji podatkowej poprzez błędną interpretację i zastosowanie przepisów przejściowych i przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązujące od dnia 01.01.2016r.. Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.