I SA/Ol 272/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.N. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie skargi na działalność wójta postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 13 listopada 2013 r. K.N. wystąpiła do Rady Gminy ze skargą na działalność Wójta Gminy. Zarzuciła temu organowi niewydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, niewstrzymanie naliczania odsetek oraz przesyłanie upomnień i naliczanie opłat za te upomnienia, pomimo wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowień z dnia "[...]" i "[...]", w których uznano, że wydane wobec Niej decyzje podatkowe dotyczące lat 2012 i 2013 są nieprawomocne, a tym samym niewymagalne. Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą z dnia "[...]", o numerze "[...]", wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), dalej jako: "u.s.g." oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej jako: "K.p.a.", Rada Gminy uznała skargę strony na działalność wójta za częściowo zasadną. W uzasadnieniu wskazała m.in., że w dniu 12 listopada 2013 r. Wójt Gminy wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe za 2012 r.. Pismem z 21 grudnia 2013 r. strona, powołując art. 101 u.s.g., wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wskazując jednocześnie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uwzględnił wniosku Wójta Gminy o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W dniu 21 lutego 2014 r. K.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na wymienioną wyżej uchwałę Rady Gminy w sprawie skargi na działalność wójta. W odpowiedzi Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na to, że zaskarżona uchwała podjęta została w trybie postępowania skargowego przewidzianego w dziale VIII K.p.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że analiza treści skargi i akt administracyjnych wskazuje, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga K.N. została wywiedziona w oparciu o tryb uregulowany w art. 101 u.s.g., a jej przedmiotem jest uchwała Rada Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]". Przedmiotową uchwałą, która została podjęta m.in. na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a., uznano skierowaną do Rady Gminy skargę z dnia 13 listopada 2013 r. na niewłaściwe wykonywanie zadań przez Wójta tej gminy, za częściowo zasadną. Przypomnieć w związku z tym należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W kontekście wniesionej w niniejszej sprawie skargi istotne jest, na co trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, że kwestionowana uchwała nie należy do żadnej ze wskazanych ww. przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. form działalności administracji publicznej. Nie można jej bowiem kwalifikować, jako podjętej "w sprawie z zakresu administracji publicznej", w rozumieniu tego przepisu (p. W. Kisiel [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2010). Podjęta ona natomiast została dla załatwienia skargi w trybie postępowania skargowego, kończącego się, zgodnie z art. 238 § 1 K.p.a., niezaskarżalnym zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Stosownie do treści art. 227 K.p.a., przedmiotem tzw. skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. W postępowaniu wszczętym na skutek tej skargi nie rozstrzyga się jednak konkretnej sprawy administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takich skarg, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta). Postępowanie skargowe nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotę i charakter omawianego trybu skargowego przewidzianego w dziale VIII K.p.a. wyłożył NSA w postanowieniu z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, wskazując, że zawiadomienie o sposobie załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 237 § 3 i art. 238 K.p.a. jest czynnością materialno – techniczną, od której nie wnosi się ani środka odwoławczego, ani skargi do sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się bowiem tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W rezultacie działania administracji publicznej, tego typu skargi nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonemu w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, zaś stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie będąc uprawnionym do weryfikacji zarzutów strony na rozstrzygnięcie wydane w trybie skargowym przewidzianym w dziale VIII K.p.a.nie, nie mógł dokonać kontroli zaskarżonej uchwały. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z § 3 wymienionego artykułu sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.