I SA/Ol 313/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić radcy prawnemu S.W. ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Radca prawny S.W. – pełnomocnik skarżącego M.M. – wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok, nie przedłożył pełnomocnictwa, powołując się na pełnomocnictwo złożone "w aktach sprawy". Artykuł 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., wymaga, aby pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zaś art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. zobowiązuje pełnomocnika składającego pismo procesowe w imieniu strony do dołączenia pełnomocnictwa, jeśli wcześniej nie złożył on pełnomocnictwa. Podkreślenia wymaga, że Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje, między innymi, obowiązki i prawa stron (i ich pełnomocników) jedynie w postępowaniu sądowym. Nie można zatem mieć wątpliwości, że wymienione wcześniej przepisy wymagają złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nie w innym postępowaniu, w szczególności podatkowym. Zdaniem Sądu właśnie ze względu na odrębność postępowania sądowego od postępowania administracyjnego, złożenie do akt administracyjnych pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie także do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym nie wypełnia obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. – tj obowiązku dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 września 2008r. w sprawie o sygn. akt I FSK 536/08 (Lex nr 440115), że: "Zwalnia od obowiązku złożenia pełnomocnictwa sytuacja, gdy pełnomocnik przedtem złożył to pismo w danej sprawie sądowoadministracyjnej, a nie w jakiejkolwiek sprawie. Nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym ani fakt, iż pełnomocnictwo przedłożono w postępowaniu administracyjnym, ani złożenie tegoż dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej z upoważnieniem do występowania we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi". Przy okazji warto też zwrócić uwagę na kolejną tezę sformułowaną w ww. postanowieniu odnoszącą się do sposobu traktowania przez strony postępowania wezwań o uzupełnienie braków formalnych. NSA uznał mianowicie, że "stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie do sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których dopełnienie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu". W niniejszej sprawie wezwanie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o uzupełnienie braków w zakresie pełnomocnictwa pozostało bez jakiejkolwiek reakcji ze strony pełnomocnika, trudno zatem wypowiadać się co do tego, z jakich przyczyn zostało zignorowane wystosowane do pełnomocnika wezwanie. Jednakże Sąd uznaje za celowe zwrócenie uwagi na ten aspekt zagadnienia, uprzedzając niejako ewentualne argumenty. Niezależnie od tego, iż obowiązek złożenia do akt sądowych oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego za zgodność odpisu wynika jednoznacznie z art. 37 § 1 p.p.s.a., potrzeba złożenia do akt sądowych pełnomocnictwa, które złożono już wcześniej do akt administracyjnych na użytek postępowania podatkowego, wynika także z tego, że udzielenie pełnomocnictwa, jakkolwiek by ono nie było szerokie, stwarza jedynie możliwość posłużenia się tym pełnomocnictwem. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, gdy po zakończeniu postępowania administracyjnego pełnomocnik strony postępowania dochodzi do wniosku, że nie może dalej reprezentować strony na etapie postępowania sądowego. Na decyzję osoby umocowanej do działania w imieniu i na rzecz innej strony może złożyć się bardzo wiele czynników, w tym zdrowotnych, osobistych czy związanych z utratą uprawnień do wykonywania zawodu. Nie można zatem zgodzić się z prezentowanym niekiedy przez pełnomocników stron poglądem, że w przypadku złożenia do akt administracyjnych pełnomocnictwa zawierającego jednocześnie umocowanie do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi przepisy p.p.s.a. nie przewidują obowiązku złożenia dodatkowego pełnomocnictwa bowiem dokumenty przekazane przez organ wraz ze skargą (art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a.) tworzą akta sprawy sądowej. Takie rozumienie powyższych unormowań potwierdza jednolite w tym względzie orzecznictwo sądów administracyjnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 270/06, z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 389/05, z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GSK 1616/06). W związku z tym, że do skargi nie dołączono pełnomocnictwa, a jedynie powołano się na jego złożenie do bliżej nieokreślonych akt sprawy, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do złożenia w terminie siedmiu dni pełnomocnictwa procesowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków doręczone zostało pełnomocnikowi radcy prawnemu S.W. w dniu 4 maja 2011r. (odbiór wezwania pokwitowała osoba upoważniona do odbioru przesyłki, dowód: k. 16 akt sądowych). Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. Do dnia 12 czerwca 2011 r. brak formalny skargi nie został uzupełniony. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.