I SA/Ol 361/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant Stażysta Joanna Lasek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej - działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie w sprawie. I SA/Ol 361/15 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 28 listopada 2014 r., Miasto i Gmina F. (zwane także "skarżącą") zwróciło się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do korekty deklaracji VAT w związku z wydatkami dotyczącymi inwestycji - Plac rekreacyjny w N. miejscem aktywizacji i integracji mieszkańców Gminy F. - zagospodarowanie przestrzeni publicznej (infrastruktura). We wniosku podano, że Miasto, które jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadziło ww. inwestycję. Została ona przekazana do bezpłatnego użytkowania w dniu 26 czerwca 2013 r. Przedmiotowa inwestycja nie była i nie jest wykorzystywana do czynności opodatkowanych ze względu na swój charakter. Obecnie Miasto rozważa przekazanie wybudowanej w latach 2011-2013 infrastruktury w dzierżawę na podstawie umowy dzierżawy "[...]" Ośrodkowi Kultury. Infrastruktura po przekazaniu nadal byłaby wykorzystywana zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Jednocześnie ze względu na charakter przekazywanej inwestycji Miasto rozważa obciążanie Ośrodka czynszem w wysokości kilkuset złotych rocznie. Miasto nie odliczyło wydatków poniesionych w trakcie inwestycji na infrastrukturę. Wszystkie faktury dokumentujące zakupy zostały wystawione na Urząd Gminy i Miasta. W związku z powyższym skarżąca we wniosku zawarła stanowisko, iż jako inwestor będzie miała stosownie do art. 90 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "ustawa o VAT"), prawo do zastosowania korekty podatku naliczonego w związku ze zmianą przeznaczenia infrastruktury wskutek rozpoczęcia wykorzystywania jej do świadczenia usług opodatkowanych VAT. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia "[...]" Minister Finansów (dalej przywoływany jako "organ"), po rozpoznaniu opisanego wniosku uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że Miasto nabywając towary i usługi celem realizacji opisanej inwestycji z zamiarem wykorzystywania jej do czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie nabywało ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i tym samym nie działało w charakterze podatnika tego podatku. Po oddaniu urządzeń infrastruktury do użytkowania, nie była ona wykorzystywana przez skarżącą w działalności gospodarczej, bowiem już od momentu rozpoczęcia inwestycji, aż do momentu planowanej dzierżawy, Miasto wyłączyło ją całkowicie z systemu VAT. Wobec tego, dokonując zakupów towarów i usług związanych z opisanymi inwestycjami, skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Powołując się także na art. 7 ust. 1 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz.594 ze zm.) organ wskazał, iż do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym w zakresie kultury oraz kultury fizycznej i turystyki. Skarżąca, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w skardze na tę interpretację zarzuciła naruszenie, m.in. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 13, art. 168 Dyrektywy 2006/112/\/VE oraz art. 86 i 91 ustawy o VAT poprzez uznanie, że w związku z planowanym udostępnieniem infrastruktury na rzecz "[...]" Ośrodka Kultury na podstawie umowy dzierżawy, Miastu nie będzie przysługiwało prawo do zastosowania korekty podatku naliczonego i odliczenia odpowiedniej części podatku od wydatków inwestycyjnych, gdyż nie nabyło prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z tym zakupami. Podnosząc ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie niniejszego postepowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w związku pytaniem prawnym przedstawionym do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania, sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 125 p.p.s.a., LEX 2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o w/w przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej). Przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302 -303). W tym miejscu wskazać należy, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14 Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy wykonując sieci kanalizacyjne, sieci wodociągowe oraz kanalizację deszczową gmina występuje jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) czy też występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity :Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), a poniesione na te inwestycje wydatki są związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych polegających na przyszłej sprzedaży gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i tym samym gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego?" (publ. CBOIS). W niniejszej sprawie, w związku z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym oraz zadanym pytaniem, zaskarżona interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dotyczyła m.in. charakteru, w jakim wystąpiła skarżąca wykonując opisaną inwestycję – czy jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art.15 ust.1 i 6 ustawy o VAT, jak twierdzi skarżąca, czy też jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art.7 ust.1 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, jak twierdzi organ. Dopiero po rozstrzygnięciu tej kwestii możliwe będzie udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy poniesione na ww. inwestycję wydatki będą związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych, w związku z przekazaniem inwestycji Ośrodkowi i tym samym, czy skarżącej będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Uznając zatem, że problem będący przedmiotem skargi wiąże się bezpośrednio z zagadnieniem przedstawionym do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów (charakterem w jakim występuje organ władzy publicznej wykonując opisaną inwestycję), Sąd stwierdził, że podjęta w tej kwestii uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie, do czasu podjęcia przez NSA stosownej uchwały w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu.