I SA/Ol 41/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 marca 2014r. spraw ze skarg Zakładu A na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011r. oddala skargi Decyzjami z dnia 10 września 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań Zakładu "A" (dalej powoływany jako "Zakład", "strona", "skarżący") uchyliło w całości decyzje Burmistrza T. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2011 i orzekło co do istoty sprawy. Kolegium stwierdziło, że strona prowadzi działalność nieprzerwanie od 2003r. Jej mienie stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stanowiące własność Powiatu E., a przekazane Zakładowi w trwały zarząd, obejmuje - zgodnie z wyjaśnieniami uzyskanymi od Wojewody "[...]" : budynki i budowle usytuowane na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów nr "[...]". Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że strona nie zgłosiła Wojewodzie "[...]" będących w jej posiadaniu: działki nr "[...]" o powierzchni 0,0400 ha, zabudowanej budynkiem typu barak oraz udziału w wysokości 10/100 części działki nr "[...]" o powierzchni 0,1482 ha. Tym samym wymienione działki podlegają, zdaniem Kolegium, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U z 2010r. nr 95, poz.613 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l." O stwierdzenie nieważności opisanych decyzji strona wniosła pismami z dnia 9 maja 2013r. W uzasadnieniu wniosków wskazała, że decyzje rażąco naruszają art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2011r. nr 127, poz.721 ze zm.), dalej jako "ustawa o rehabilitacji" , w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Według strony, przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. zostały spełnione w stosunku do wszystkich działek będących w jej władaniu. Posiadanie statusu zakładu aktywności zawodowej przez stronę wynika z decyzji Wojewody "[...]" z dnia 9 maja 2003r., zmienionej decyzją z dnia 24 lipca 2003r., ale organ pominął, że ta sama decyzja pozwala na stwierdzenie spełnienia przez Zakład drugiego warunku zwolnienia. W zakresie obiektów wskazanych w umowie nr "[...]", znajdujących się na działce nr "[...]", zostały spełnione obie przesłanki zwolnienia od podatku od nieruchomości. Strona podkreśliła, że działka nr "[...]" nie istniała w latach 2006-2011, gdyż uprzednio została podzielona na działki nr "[...]". Obecnie strona na potrzeby swojej działalności zajmuje działki nr: "[...]" działki nr "[...]" i "[...]". Podziały te w niczym nie zmieniły stanu posiadania Zakładu z chwili wydania decyzji Wojewody o nadaniu statusu zakładu aktywności zawodowej. W szczególności na działce nr "[...]" znajduje się, stolarnia-tapicernia wymieniona w tej decyzji za pośrednictwem załącznika nr "[...]" do umowy nr "[...]". Również droga, stanowiąca obecnie działkę nr "[...]", była użytkowana przez stronę w chwili jej powstania na podstawie powyższej umowy. Strona wskazała, że Kolegium oparło swe decyzje na piśmie Wojewody "[...]", w którym działka nr "[...]" oraz udział 10/100 w działce nr "[...]" nie zostały wskazane jako przekazane jej. Powyższe wynikało jednak z omyłki widocznej na pierwszy rzut oka – działka nr "[...]" została oddana jej w trwały zarząd decyzją Zarządu Powiatu w E. nr "[...]" z dnia 9 września 2003r. wraz z działkami nr "[...]". Podobnie rzecz się ma z udziałem wynoszącym 10/100 w działce nr "[...]", która została jej przekazana w trwały zarząd decyzją Zarządu Powiatu w E. nr "[...]" z dnia 25 lutego 2005r. wraz z działkami nr "[...]". Z ostrożności procesowej strona podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że nie ma podstaw do zwolnienia, to wysokość zobowiązania została określona z rażącym naruszeniem art. 21 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U z 2012r., poz.749 ze zm.), dalej jako "O.p." oraz, że oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że powierzchnie użytkowe zlokalizowane na działce nr "[...]" przeznaczone są w całości na prowadzenie działalności gospodarczej. Powierzchnia budynków zlokalizowanych na ww. działce związana z prowadzeniem działalności usługowo-wytwórczej przez Zakład wynosi, nie jak przyjął organ 351,21 m2, ale 222,82 m2. Część powierzchni użytkowej (130,39 m2) przeznaczona jest na działalność obsługowo-rehabilitacyjną. Dla tej powierzchni winna zostać zastosowana niższa stawka podatku od nieruchomości. Decyzjami z dnia 12 sierpnia 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności opisanych decyzji z dnia 10 września 2012r. Organ wskazał, że w dniu 9 maja 2003r. Wojewoda "[...]" wydał decyzję przyznającą stronie, od dnia 1 lipca 2003r., status zakładu aktywności zawodowej utworzonego przez Starostwo Powiatowe w E. Zauważył również, że w dniu 16 grudnia 2002r. została zawarta umowa pomiędzy Państwowym Funduszem "[...]", a Starostwem Powiatowym w E., na mocy której Starostwo zobowiązało się do utworzenia i prowadzenia zakładu aktywności zawodowej w dwóch obiektach położonych w K., usytuowanych na działce gruntu nr "[...]". W treści umowy, jak i załącznika do niej nie wskazano, by strona została wyposażona w ww. działkę. W dniu 13 czerwca 2003r. Rada Powiatu w E. podjęła uchwałę nr "[...]" w sprawie wyposażenia strony w nieruchomość stanowiącą własność Powiatu E. – działki: nr "[...]" zabudowana budynkiem typu barak, nr "[...]" zabudowana częścią budynku garażowego, nr "[...]" zabudowana częścią budynku warsztatowego, nr "[...]" zabudowana częścią budynku typu barak, poprzez oddanie w trwały zarząd na czas nieoznaczony. Decyzją z dnia 25 lutego 2005r. nr "[...]" Zarząd Powiatu w E. przekazał stronie w trwały zarząd nieruchomości stanowiące własność Powiatu: działki nr "[...]" oraz udział 10/100 części działki nr "[...]", celem realizacji działań statutowych Zakładu. W toku postępowania wymiarowego Kolegium uzyskało od Wojewody "[...]" informację o nieruchomościach przekazanych stronie w trwały zarząd. W piśmie Wojewody nie zostały wymienione sporne działki. Nadto w toku postępowania strona wskazała, że działka nr "[...]" jest zabudowana budynkiem, o powierzchni 353,21 m2, w którym znajdują się pomieszczenia stolarni i tapicerni, w pomieszczeniach tych prowadzona jest rehabilitacja zawodowa polegająca na wykonywaniu usług i produkcji. Organ przytoczył treść art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. i stwierdził, że podatnikiem zwolnionym od podatku jest podmiot prowadzący zakład, pod warunkiem, że zgłosił budynki, budowle i grunty wykorzystywane do prowadzenia zakładu wojewodzie. Podstawowym dokumentem wskazującym na przedmioty zwolnienia będzie decyzja wojewody, w której powinny być one uwidocznione. W sprawie za bezsporne uznał organ, że strona nie zgłosiła Wojewodzie "[...]" będących w jej posiadaniu działek nr "[...]" oraz udziału 10/100 w działce nr "[...]". Tym samym w odniesieniu do tych działek podatnik nie dopełnił warunku z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. i dlatego podlegają one opodatkowaniu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że w dacie zawierania umowy nr "[...]" z dnia 16 grudnia 2001r. istniała działka nr "[...]", na której usytuowane były obiekty przeznaczone do użytku Zakładu. Zgodnie w wymienioną umową Starostwo przekazało tworzonemu Zakładowi jedynie dwa obiekty położone na działce nr "[...]", a nie działkę nr "[...]". Niezasadne jest więc twierdzenie strony, że w świetle ww. umowy od 2003r. użytkowała działkę nr "[...]", a następnie wymienione działki powstałe w wyniku jej podziału. Stanowisko to potwierdza uchwała Rady Powiatu w E. nr "[...]" z 13 czerwca 2003r. w sprawie wyposażenia Zakładu w nieruchomość – działki nr "[...]" zabudowane opisanymi wyżej budynkami, poprzez ich oddanie w trwały zarząd na czas nieoznaczony. Decyzją Zarządu Powiatu w E. z dnia 9 września 2003r., nr "[...]", przekazano stronie w trwały zarząd działki nr "[...]", a decyzją z dnia 25 lutego 2005r. nr "[...]" – działki nr "[...]" oraz udział 10/100 działki nr "[...]". W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ powołał treść art. 247 §1 O.p. i wskazał na poglądy orzecznictwa w kwestii postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i rażącego naruszenia prawa. Organ stwierdził, że pismo Wojewody z dnia 10 kwietnia 2012r., na którym oparło swoje rozstrzygnięcie, jest dokumentem urzędowym, którego Kolegium nie kwestionowało z uwagi na brak jakichkolwiek do tego podstaw. Wyjaśniło także, że strona wskazała, że działka nr "[...]" jest zabudowana budynkami, w których prowadzona jest rehabilitacja zawodowa polegająca na wykonywaniu usług i produkcji. W świetle powyższego, zdaniem organu, nie można uznać, że decyzje Kolegium z dnia 10 września 2012r. są dotknięte wadą w postaci rażącego naruszenia prawa. Od tych decyzji strona wniosła odwołania, w których podtrzymała swoje stanowisko z wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji i zarzuciła, że organ nie odniósł się do wszystkich zgłoszonych zarzutów oraz naruszył art. 194 §1 O.p., poprzez uznanie, że pismo Wojewody "[...]" z dnia 10 kwietnia 2012r. nie uprawnia organu do zweryfikowania zawartych w nim danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 4 listopada 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy opisane decyzje. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego organ stwierdził, że strona nie zgłosiła Wojewodzie będących w jej posiadaniu: działki nr "[...]" o powierzchni 0,0400 ha, zabudowanej budynkiem typu barak oraz udziału 10/100 części działki nr "[...]" o powierzchni 0,1482 ha. Tym samym strona, w odniesieniu do wskazanych działek nie spełniła warunku wynikającego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. i działki te podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tak jak w poprzednich decyzjach, tak i w zaskarżonych, Kolegium powołało się na treść umowy nr "[...]" z dnia 16 grudnia 2002r., uchwały Rady Powiatu w E. nr "[...]" z 13 czerwca 2003r., decyzji Zarządu Powiatu w E. z 9 września 2003r. i 25 lutego 2005r. oraz pisma Wojewody z dnia 10 kwietnia 2012r. Wskazało również na przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji oraz cechy rażącego naruszenia prawa. Reasumując Kolegium stwierdziło, że wskazane decyzje nie są dotknięte wadą w postaci rażącego naruszenia prawa – art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Kolegium podtrzymało również swoje stanowisko w kwestii prawidłowości zastosowania stawki podatku od nieruchomości co do całej powierzchni budynku położonego na działce nr "[...]". Skargi na opisane decyzje wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Zakład "A". Decyzjom zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego: - art. 247 §1 pkt 3 O.p., poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, - art. 194 O.p., poprzez uznanie, że pismo Wojewody "[...]" z dnia 10 kwietnia 2012r. nie uprawniało organu do zweryfikowania zawartych w nim danych z rzeczywistym stanem rzeczy, - nierozpoznanie istoty sprawy przez nierozpatrzenie całości zarzutów zgłoszonych przez skarżącą, w wyniku czego nie usunięto z obrotu prawnego decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, - rażące naruszenie art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., poprzez ich niezastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący stwierdził, że spełnione zostały obie przesłanki z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. w stosunku do wszystkich działek będących w jego władaniu. Jak podkreślił, z umowy z dnia 16 grudnia 2002r. nr "[...]", wynika, że Zakład został utworzony na 2 obiektach położonych w K., usytuowanych na działce gruntu nr "[...]". Umowa ta została wymieniona w decyzji Wojewody przyznającej skarżącemu status zakładu aktywności zawodowej, co pozwala stwierdzić, że wymienione w niej obiekty zostały zgłoszone Wojewodzie, jako zajęte na prowadzenie Zakładu. Skarżący nie zgodził się z organem, że nie posiadał on podstaw do kwestionowania pisma Wojewody z dnia 10 kwietnia 2012r. z uwagi na jego walor urzędowy. Zdaniem skarżącego, pominięcie spornych nieruchomości w ww. piśmie nastąpiło w wyniku oczywistej omyłki. Nadto skarżący wskazał, że organ nie odniósł się do zarzutu rażącego naruszenia art. 21 §1 pkt 2 O.p., w wyniku oparcia decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że powierzchnie użytkowe zlokalizowane na działce nr "[...]" w całości przeznaczone są na prowadzenie działalności gospodarczej. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu podatkowego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu były decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Na wstępie niniejszych rozważań zwrócić należy uwagę, iż jedną z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych, która ma na celu nie tylko ochronę praw nabytych strony, ale w ogóle istniejącego porządku prawnego. Pewność obrotu prawnego wymaga, by decyzje ostateczne w sprawach podatkowych były co do zasady trwałe. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości. Organ podatkowy, który wydał decyzję wadliwą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem. Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, tylko i wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych. Doniosłość tej zasady powoduje, jak się podkreśla w doktrynie prawa podatkowego, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Mimo to ustawodawca przewidział tryby wzruszania decyzji ostatecznych, a jednym z nich jest przewidziana w art. 247 O.p. możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów procesowych, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja ostateczna nie jest obarczoną jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. i - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 247 § 1 O.p. Powyższe przesądza o zakresie dokonywanej kontroli zgodności z prawem wydanej decyzji. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa sądowoadministracyjnego, występując o wzruszenie decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych (w tym przypadku - wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej), strona zobowiązana jest do przytoczenia argumentacji odpowiadającej treści przesłanki, od zaistnienia której uzależniono dopuszczalność prowadzenia postępowania. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, co do zasady, służy eliminowaniu konsekwencji szczególnie poważnych wad materialnych decyzji, a nie błędów natury proceduralnej. Tymczasem wywody wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji, jak też rozważania zamieszczone w skargach świadczą o tym, że podniesione zarzuty miały przede wszystkim charakter polemiki z ustaleniami organów podatkowych poczynionymi w toku postępowania głównego (wymiaru podatku) i kończącym to postępowanie rozstrzygnięciem. Jeżeli podatnik dysponuje dowodami, że zgłosił Wojewodzie "[...]" sporne działki jako zajęte na prowadzenie działalności Zakładu, to powinien je przedstawić organowi w trybie wznowienia postępowania. Tak samo winien uczynić odnośnie wskazania dowodów na okoliczność powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. W rozpoznanej sprawie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczęte zostały na wnioski podatnika, w których jako podstawę wskazano art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie, dotyczy przypadków ciężkiego naruszenia prawnie uregulowanego porządku lub treści czynności prowadzonych w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji lub też w stadium orzekania, czyli przy załatwianiu sprawy ostateczną decyzją. Przyjmuje się, że naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności w postępowaniu organów podatkowych lub istota załatwienia sprawy są zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej (J. Borkowski (w) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa - Komentarz 2010, UNIMEX, str. 1023). Zgodnie z utrwalonymi poglądami w orzecznictwie sądów administracyjnych "rażące naruszenie prawa" to takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa (por.: wyroki NSA z dnia 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, publik. ONSAiWSA z 2007 r. Nr 1, poz. 13; z dnia 16 października 2008 r., I FSK 1237/07; z dnia 21 maja 2009 r., Sygn. akt II FSK 131/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 667/08; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II FSK 736/10; z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2679/11 publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej w skrócie CBOS oraz S. Babiarz, Rażące naruszenie prawa jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, Jurysdykcja Podatkowa, nr 1 z 2010, s. 68 i nast.). Poglądy te podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Tego rodzaju rażące naruszenie prawa, jak trafnie przyjął organ, nie wystąpiło w rozpoznawanej sprawie. We wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji skarżąca wskazała na rażące naruszenie art. 31 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że prowadzący zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony m.in. z podatku od nieruchomości, na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy u.p.o.l. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. od podatku od nieruchomości zwalnia się prowadzących zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu. Z akt sprawy wynika, że Powiat E. wyposażył Zakład, poprzez przekazanie jemu w trwałym zarząd, na czas nieoznaczony, następujących nieruchomości : zabudowanych barakami, warsztatem i garażem działek nr "[...]" (decyzja Zarządu Powiatu z dnia 9 września 2003r.) oraz zabudowanych barakiem działek nr "[...]" i udziału 10/100 części działek nr "[...]" (decyzja Zarządu Powiatu z dnia 25 lutego 2005r.). Z pism Wojewody "[...]" – z dnia 4 maja 2011r. oraz 10 kwietnia 2012r. - wynika, że skarżąca nie zgłosiła temu organowi zajętych na prowadzenie Zakładu: działki nr "[...]" oraz udziału w działce nr "[...]". Za zgłoszenie takie nie można uznać, jak zdaje się twierdzić skarżąca, wymienienia spornych nieruchomości w załączniku do umowy z dnia 16 grudnia 2002r., w której Starostwo Powiatowe zobowiązało się utworzyć i prowadzić Zakład. Wymienioną umową Zakładowi nie przekazano żadnych nieruchomości. Starostwo nie mogło tego uczynić, bowiem dopiero decyzją z dnia 9 maja 2003r. (zmienioną decyzją z dnia 24 lipca 2003r.) Wojewoda "[...]" przyznał skarżącej status zakładu aktywności zawodowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.21 §1 pkt 2 O.p., poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że powierzchnie użytkowe zlokalizowane na działce nr "[...]" w całości przeznaczone są na prowadzenie działalności gospodarczej, stwierdzić należy, że nie jest on uzasadniony. Należy zauważyć, że w toku postępowania wymiarowego organ zwracał się do skarżącej o podanie informacji dotyczącej powierzchni budynków zlokalizowanych na działce nr "[...]", przeznaczonych na prowadzoną działalność gospodarczą. To na podstawie uzyskanych od skarżącej informacji organ stwierdził, że całą wskazaną powierzchnię należy opodatkować stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dowodem takim nie może natomiast być wskazany wyżej załącznik do umowy z dnia 16 grudnia 2002r. Jak już wskazano umowa ta nie stanowiła podstawy do przekazania Zakładowi nieruchomości. Przekazanie w trwały zarząd nastąpiło dopiero na podstawie decyzji Zarządu Powiatu z 9 września 2003r. i 25 lutego 2005r. Jeszcze raz podkreślić należy, że zaskarżone decyzje wydane zostały w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca nie może zatem oczekiwać od organu przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Granice spraw zostały określone wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ mógł badać wyłącznie te kwestie, które były podniesione w tych wnioskach. Stwierdzając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargi.