I SA/Ol 537/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 24 października 2013r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego 162 (sto sześćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania A.W., prowadzącego działalność gospodarczą "A.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego na kwotę 4.035 zł. Wymieniona na wstępie decyzja została wydana na skutek ponownego rozpoznania odwołania, wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzednio wydanej decyzji ostatecznej w sprawie. Organ I instancji ustalił, że zakupiony przez skarżącego w dniu 12.11.2009r. samochód marki V., nr VIN: "[...]", rok produkcji 2003, o pojemności silnikowej silnika 2793 cm3, na podstawie faktury "[...]" za kwotę 5520 EUR, przed przywozem do Polski był zarejestrowany na terytorium Danii jako lekki samochód ciężarowy o czym świadczy dowód rejestracyjny nr "[...]". Po sprowadzeniu do Polski dnia 21.02.2011r. samochód został poddany badaniu technicznemu w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w N. W zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr "[...]" samochód ten występuje jako pojazd osobowy dwumiejscowy, następnie dnia 06.11.2011r. został zarejestrowany jako samochód ciężarowy w Starostwie Powiatowym. Pracownicy organu w obecności strony dokonali w dniu 17.01.2012r. oględzin pojazdu. Opierając się na dokumentacji z oględzin i po uzupełnieniu postępowania pismami: – Autoryzowanego Serwisu samochodów V. z dnia 16.11.2011r. (pismo przedstawione przez stronę postępowania, karta 27 akt podatkowych I instancji), – K. Sp. z o.o., importera V. z dnia 28.02.2012r. (k. 55 akt podatkowych I instancji) i z dnia 21.05.2012r. (k. 65 akt podatkowych I instancji), organ stwierdził, że cechy konstrukcji i wyposażenia pojazdu świadczą jednoznacznie, iż zasadniczo samochód przeznaczony został do transportu osób, nie zaś towarów. Późniejsze zaś przystosowanie pojazdu do transportu towarów i zarejestrowanie w Danii tego samochodu według lokalnych rozporządzeń prawnych jako lekkiego samochodu ciężarowego nie są w stanie zmienić faktu, iż wykończenie kabiny pojazdu posiada wszelkie znamiona typowe dla wyposażenia pojazdów przeznaczonych do przewozu osób. Wskazał również, że ze złożonego przez stronę pisma duńskiego sprzedawcy z dnia 20.12.2011r. dokumentu Standardtypegotkendelse oraz zagranicznych i krajowych dokumentów rejestracyjnych pojazdu, klasyfikujących przedmiotowy pojazd jako ciężarowy nie wynika, że organy je wydające kierowały się kryteriami przewidzianymi w Taryfie Celnej. Organ zaznaczył, że klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych, przy czym grupowanie tych pojazdów w świetle obowiązujących przepisów ruchu drogowego nie może mieć znaczenia dla ustalenia kodu CN. Podstawą do zaklasyfikowania danego wyrobu do określonej grupy towarowej dla celów poboru akcyzy z tytułu importu i nabycia wewnątrzwspólnotowego są przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym, oraz przepisy rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej. W celu zaś zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, Komisja Europejska w dniu 28 lutego 2006r. ogłosiła noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. C 50, str. 1). Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, uwzględniające m.in. przyjęte przez Komitet HS na 28 sesji, która odbyła się w 2001r., zmiany do pozycji HS 8703 i 8704, zostały opublikowane w Monitorze Polskim nr 86 z 2006r., pod poz. 880 w formie załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej. Konstrukcja, wyposażenie oraz funkcjonalność tego konkretnego auta znajdująca odzwierciedlenie w zgromadzonych dowodach potwierdzają, iż z punktu widzenia zasad klasyfikacji taryfowej w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód V. był samochodem osobowym, a jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób, co uzasadnia zaklasyfikowanie go do pozycji CN 8703. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia z dnia 14 września 2012r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012r. sygn. akt I SA/Ol 645/12 uchylił powyższą decyzję. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy postanowieniem z dnia 16.04.2013r. powołał biegłego rzeczoznawcę samochodowego celem dokonania oględzin samochodu. W wyniku dokonanych oględzin w dniu 30.04.2013r. R.A., certyfikowany rzeczoznawca samochodowy Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego (nr certyfikatu "[...]") wpisany na listę Ministra Infrastruktury (zaświadczenie nr "[...]"), sporządził opinię nr "[...]" wraz z dokumentacją fotograficzną. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji obszernie przedstawił przepisy normujące obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Powołał się na przeprowadzone uprzednio oględziny w dniu 17.01.2012r. przedmiotowego pojazdu. Poinformował, że w trakcie oględzin strona przedstawiła pismo od Autoryzowanego Dealera samochodów V. z dnia 16.11.2011r. z którego wynika, że samochód został wyprodukowany z nadwoziem klasyfikowanym wg przepisów homologacyjnych do rodzaju AF - wielozadaniowe z dwoma miejscami. Dodatkowo pismem z dnia 28.02.2012r. K. Sp. z o.o., importer V., udzielił informacji, iż przedmiotowy pojazd wyprodukowany został i opuścił fabrykę jako auto 2 miejscowe, do dalszej zabudowy, ze świadectwem homologacji jak dla samochodu osobowego. Wskazał, że w kolejnym piśmie z dnia 21.05.2012r. poinformowano, iż pojazd marki V. o numerze nadwozia jw., posiadał punkty mocowania dalszych 5 siedzeń (3+2). Informacje te zostały dodatkowo potwierdzone przez Spółkę Z. pismem L.dz. "[...]" z dnia 15.05.2013r. Organ odwoławczy podał, że w świetle takich ustaleń organ podatkowy zasadnie stwierdził, iż producent wydając homologację na tenże pojazd, kierował się również jego przeznaczeniem, dlatego też homologowany został on w taki a nie odmienny sposób. Dyrektor Izby Celnej uznał, że o ile informacja ta nie jest wiążąca, to wobec zgromadzonego materiału dowodowego, przy jednoczesnym uwzględnieniu klasyfikacji taryfowej mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, posiada walor informacji pomocniczej. Organ szeroko opisał opinię nr "[...]" z dnia 30.04.2013r. i uznał, że z powyższych dowodów wynika, iż pojazd będący przedmiotem niniejszego postępowania został wyprodukowany jako samochód osobowy, tj. został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta do pełnienia zasadniczej funkcji przewozu osób. Na tle całości zebranych w sprawie dowodów organy podatkowe doszły do wniosku, że w ww. samochodzie przed rejestracją w Danii zamontowano nieoryginalną przegrodę z tworzywa sztucznego przykręconą blachowkrętami oddzielającą część przednią od części tylnej samochodu. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Celnej uznał za udowodnione, iż przedmiotowy pojazd wyprodukowany został jako samochód osobowy, a więc został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony w standardowe nadwozie oraz wnętrze właśnie do pełnienia zasadniczej funkcji przewozu osób. Stąd przedmiotowy samochód należy zaklasyfikować do kodu CN 8703 obejmującego pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011r., nr 108, poz. 626 ze zm.), dalej u.p.a., przedmiotowy pojazd pomimo zarejestrowania przez duńskie jak i polskie organa rejestracyjne jako ciężarowy w oparciu o przepisy ruchu drogowego, klasyfikuje się w oparciu o Nomenklaturę Scaloną (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Zgodnie z ww. zasadami klasyfikacji towarowej tj. regułą 2a, przedmiotowy pojazd częściowo zdekompletowany z niektórych elementów wyposażenia i dostosowany do przewożenia ładunków, posiadał w dalszym ciągu atrybut wyrobu gotowego, którego zasadniczym przeznaczeniem był przewóz osób. Potwierdza to również fabryczna homologacja rzeczonego pojazdu. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami zawartymi w odwołaniu. Jego zdaniem organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym, a zaskarżona decyzja prawidłowo rozstrzyga kwestię przedmiotu opodatkowania. Materiał zebrany w sprawie pozwolił w ocenie organu na dokonanie ustalenia stanu faktycznego, który wyczerpał dyspozycję przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną jej rozpatrzenia. Ocena całości materiału dowodowego odbyła się zgodnie z zasadą praworządności i obiektywizmu zawartą w art. 122, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, A.W. wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz orzeczenie o ich niewykonalności, 2/ zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: - art. 121 § 1, art. 122, art. 181, art. 187 §1, art. 191 i art. 247 § 1 pkt 2 i 3 O.p., poprzez przyjęcie, iż przedmiotowy samochód został nabyty przez stronę jako samochód osobowy mimo, iż z szeregu dowodów i ustaleń w toku postępowania wynikało, że pojazd winien zostać zakwalifikowany jako samochód ciężarowy, gdyż jako taki został sprowadzony na terytorium RP; ponadto polegające na błędnym przyjęciu wniosków opinii biegłego; - art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1 i art. 105 pkt 1 u.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz niezastosowanie art. 100 ust. 4 a contario w zw. z art. 247 §1 pkt 2 O.p. wskutek uznania, iż doszło do nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, a w konsekwencji powstania z tego tytułu obowiązku podatkowego po stronie skarżącego. Jednocześnie skarżący wskazując na naruszenie powyższych norm prawnych podniósł, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 O.p. i jako wadliwe w stopniu kwalifikowanym, nieważne. W uzasadnieniu przedstawił obszerną polemikę z ustaleniami organu, wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w pierwszym rzędzie o przeznaczeniu samochodu powinny świadczyć cechy obiektywne, dające się zauważyć na pierwszy rzut oka, a dopiero później można przejść do dalszej procedury klasyfikowania pojazdu. Tymczasem organ zastosował działania odwrotne tj. posługując się dalszymi procedurami szczegółowymi dążył do ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Skarżący podniósł, że biegły nie odpowiedział w zasadzie na żadne z pytań, zaś w oparciu o schematy i bliżej nieokreślone przesłanki stwierdził, że pojazd posiadał dwa miejsca siedzące, płaską podłogę w części bagażowej wraz z 4 szt. uchwytów do mocowania przewożonych ładunków. Nieprawdziwe jest twierdzenie, iż pojazd posiadał fabryczne gniazda mocowania pasów bezpieczeństwa w części bagażowej, które zostały uszkodzone podczas przebudowy wnętrza dla celów przewożenia ładunków. Biegły nie stwierdził istnienia tychże gniazd w badanym pojeździe, a jedynie przypisał ich istnienie na podstawie dostarczonego przez stronę schematu rozmieszczenia mocowania pasów bezpieczeństwa. Po drugie, nie wskazał, w jaki sposób zostały one rzekomo uszkodzone. Podobna sytuacja dotyczy stwierdzenia uchwytu zwijacza pasa bezwładnościowego na siedzeniu bocznym w części dolnej, który rzekomo został uszkodzony, a którego istnienia rzeczoznawca w ogóle nie stwierdził. Skarżący podkreślił stwierdzenie rzeczoznawcy, iż wszystkie podzespoły i elementy części bagażowej były wykonane przez producenta pojazdu, co niewątpliwie wskazuje z jakim zamiarem – przeznaczeniem pojazd został wyprodukowany. Z zaświadczeń od Autoryzowanego Dealera samochodów marki V. jak i K. Sp. z o.o. wynika, ze pojazd opuścił fabrykę jako klasyfikowany do typu AF – wielozadaniowe, 2- miejscowy oraz iż przeznaczony został do dalszej zabudowy - co w sposób oczywisty wskazuje , iż do gestii dealera bądź nabywcy producent pozostawił określenie, do jakich celów ostatecznie pojazd miałby zostać przystosowany. To właśnie dlatego pojazd nie został przez producenta wyposażony w pozostałe 5 siedzeń. Biegły nie był w stanie stwierdzić uszkodzenia uchwytów uniemożliwiających zamocowanie siedzenia. Stwierdził przy tym brak śladów mocowania uchwytów pasów bezpieczeństwa w siedzeniach środkowych oraz brak śladów ich mocowania w gniazdach nadwozia. Zatem z czego organ wywodzi wnioski odmienne. Biegły nie wypowiedział się w ogóle, czy w badanym pojeździe istnieje jakakolwiek możliwość zainstalowania mocowań pasów bezpieczeństwa. Zdaniem skarżącego, zupełnie dowolne i nie poparte żadnymi wyliczeniami jest stwierdzenie dotyczące zamontowanej przegrody, oddzielającej część ładunkową , jako niezdolnej do wytrzymania naporu przemieszczającego się ładunku. W konsekwencji, jakiekolwiek niekorzystne dla strony ustalenia organu oparte o wnioski opinii są błędne i nie znajdują podstaw w okolicznościach faktycznych sprawy. Skarżący zauważył, że organ zdaje się celowo pomijać takie ustalenia biegłego, które całkowicie podważają prezentowane przez organ stanowisko. Mianowicie biegły stwierdził, ze:- płyta podłogowa bagażnika konstrukcyjnie wzmocniona podczas produkcji nadwozia – przystosowana do przewożenia większych ładunków w przestrzeni bagażowej; - podłoga części bagażowej płaska, wyrównana, wyłożona mata gumowo- filcową, przyklejoną do podłogi; - po bokach przestrzeni bagażowej umocowane 4 szt. uchwytów do mocowania przewożonego ładunku; - drzwi z tyłu jednoczęściowe, opadające aż do podłogi , co ułatwia załadunek przewożonych towarów; - wszystkie podzespoły i elementy części bagażowej były wykonane przez producenta pojazdu. Dalej skarżący podniósł, że organy konsekwentnie pominęły okoliczność, że niewątpliwym jest, że pojazd tak w Danii jak i w Polsce w dacie jego sprowadzenia do kraju był samochodem typu VAN- wielozadaniowy, 2 miejscowy. Ponadto odniesienie się przez organy do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej zdaje się pomijać treść tych not dotyczącą pojazdów typu VAN, z której jednoznacznie wynika, iż pojazdy takie, o ile posiadają jeden rząd siedzeń winny być klasyfikowane do pozycji 8704, bez względu na to czy posiadają stałą przegrodę między przestrzenią dla osób a powierzchnia ładunkową a ponadto bez względu na to, czy posiadają bądź nie, okna w panelach bocznych. Zdaniem skarżącego organy podatkowe wybiórczo oceniły materiał dowodowy, zaś ustaleń dokonały w poparciu o tę jego część, która pozwalała na podciągnięcie okoliczności faktycznych do z góry przyjętej tezy. Nie sposób bowiem twierdzić, że cechy pojazdu pozwalają obiektywnie zaklasyfikować go do kodu 8703. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższa "swoboda" orzekania, wynikająca z wzorca normatywnego zawartego w art. 178 Konstytucji RP tj. związania sądu przepisami Konstytucji i ustaw, doznaje pewnego ograniczenia w przypadku rozpoznawania przez sąd administracyjny tej samej sprawy po raz kolejny. Według art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny, rozpoznający skargę na akt wydany po uchyleniu przez sąd poprzednio wydanego aktu w danej sprawie bada w pierwszym rzędzie to, czy organ zastosował się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego i nie może formułować ocen odmiennych. Ocena prawna może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji podatkowej. Głównym elementem oceny prawnej jest wykładnia przepisów prawa, która zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, i do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił (zob. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 219 i nast.). Wykładnia prawa, o której mowa w tym przepisie, obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe (B. Gruszczyński, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 480). W wyroku z dnia 8 maja 2008r., sygn. akt II FSK 297/07 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednoznacznie, iż obowiązkiem samego sądu jest przestrzeganie, aby jego wyrok nie podważał stanowiska sądu wyrażonego w tej sprawie przez wcześniej orzekający skład. W wyroku z dnia 15 lutego 2007r., sygn. akt II FSK 274/06 (dostępne w Internecie j.w.), NSA wyraził pogląd, iż sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę w omawianym zakresie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny, nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (wyrok NSA z dnia 1 września 2010r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Uwzględniając powyższe Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję z dnia "[...]", nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2012r. sygn. akt I SA/Ol 645/12. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego w zakresie zakwalifikowania i opodatkowania przedmiotowego samochodu, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził niedostatku ustaleń faktycznych i nie zalecił prowadzenia dalszego postępowania, w tym uzupełniającego postępowania dowodowego. WSA w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2012r. stwierdził, że organ błędnie zakwalifikował nabyty w Danii samochód marki V. do kodu CN 8703, gdyż z ustalonego stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że pojazd ten nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Wykazuje on cechy pojazdu przeznaczonego do transportu towarowego, a w związku z tym, powinien być zakwalifikowany do kodu 8704. Brak wskazań co do dalszego postępowania czyniło bezzasadnym powoływanie w sprawie biegłego rzeczoznawcy samochodowego celem dokonania oględzin samochodu, oraz występowanie, po raz kolejny, do importera V. o udzielenie informacji na temat homologacji spornego pojazdu. Sąd rozpatrując sprawę na obecnym jej etapie ma na uwadze, że związanie organu i sądu uprzednio wyrażoną oceną nie ma charakteru bezwzględnego - ocena prawna zawarta w orzeczeniu traci bowiem swoją moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego lub okoliczności faktycznych stanowiących podstawę poprzedniego rozstrzygnięcia. Niemniej w niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia w wyroku z dnia 5 grudnia 2012r. naruszenia przez organ podatkowy prawa materialnego w zakresie zakwalifikowania i opodatkowania przedmiotowego samochodu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, nie było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2012r. wyraził jasno swoją ocenę, że organ podatkowy nie uwzględnił posiadanych dowodów, a mianowicie protokołu oględzin pojazdu, gdzie wskazano na stałe siedzenia z wyposażeniem zabezpieczającym oraz punkty kotwiące tylko z przodu pojazdu. Nie stwierdzono dolnych punktów mocowania pasów i siedzeń w drugim i trzecim rzędzie. Z kolei przedstawiony na rozprawie schemat rozmieszczenia pasów bezpieczeństwa wykazywał na brak umocowań tych pasów w drugim rzędzie siedzeń. Ponadto Sąd powołał się na pismo "K." z dnia 16 listopada 2011r., znajdującego się w aktach sprawy, z którego wynika, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem dwuosobowym. Podkreślić należy, że strona, która nie zgadza się z wyrokiem sądu administracyjnego I instancji, ma uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie tylko poprzez złożenie takiej skargi Dyrektor Izby Celnej mógł kwestionować wyrażoną przez WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 5 grudnia 2012r. sygn. akt I SA/Ol 645/12 ocenę prawną. Wobec niezaskarżenia tego orzeczenia stanowisko Sądu należy uznać za wiążące w zakresie ceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Stwierdzając, że Dyrektor Izby Celnej nie zastosował się do oceny i wskazań przedstawionych w powoływanym wyroku, Sąd był zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, taka wadliwość stanowi samoistną przesłankę do uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego tj. art.153 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O niewykonywaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.