I SA/Ol 576/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę . Spółka A. (dalej jako spółka, skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości. Wskazano, że spółka jest przedsiębiorcą, który w dniu "[...]" nabył własność nieruchomości. Zakupione nieruchomości nie są i nie mogą być wykorzystywane, ze względów technicznych do prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej. Jakiekolwiek ich wykorzystanie musiałoby zostać poprzedzone licznymi gruntownymi pracami remontowymi oraz adaptacyjnymi. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny spółka zadała pytanie: czy zakupione przez nią nieruchomości korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako u.p.o.l.)? Według spółki stan techniczny nieruchomości nie pozwala na ich wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej i fakt ten ma charakter stały. Zgodnie z przeznaczeniem technicznym jakiekolwiek wykorzystanie nieruchomości przez wnioskodawcę musiałoby zostać poprzedzone licznymi i kosztownymi pracami. Tym samym, w jej ocenie, spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Prezydent Miasta w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" uznał stanowisko spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe w obowiązującym stanie prawnym. W uzasadnieniu organ zacytował treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i wskazał, że w przepisie tym jednoznacznie został określony przedmiot podatku od nieruchomości. Już choćby z tego względu nie sposób podzielić stanowiska wnioskodawcy, iż stan techniczny nieruchomości uzasadnia zastosowanie zwolnienia z podatku od nieruchomości. W szczególności podstaw do zwolnienia nie stanowi przywołany przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż przepis ten zawiera jedynie definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie odnosząc się w żaden sposób do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Takiego zwolnienia nie zawierają także żadne inne przepisy prawa. Stan techniczny może aktualizować zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości. Chodzi tu o sytuacje kiedy przedmiot opodatkowania ze względów technicznych nie nadaje się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że za względy techniczne uznaje się takie okoliczności, które powodują, że dane nieruchomość trwale nie nadają się do użytku zgodnego z celem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności co ma związek ze stanem technicznym budynku i powoduje, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę. Nie może być mowy o względach technicznych w sytuacji, gdy nieruchomość co prawda nie może być wykorzystywana na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz będzie to możliwe po realizacji prac remontowych i adaptacyjnych, chyba że w efekcie tych prac powstanie nowy budynek. Organ wskazał, że z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż wykorzystanie nieruchomości przez wnioskodawcę na cele gospodarcze musiałoby zostać poprzedzone licznymi pracami. Można z tego wywieść, że po przeprowadzeniu takich prac możliwe będzie wykorzystanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W konsekwencji odpada przesłanka istnienia względów technicznych, z uwagi na brak okoliczności zewnętrznych odnoszących się do przedmiotu opodatkowania i istnienie możliwości przystosowania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, determinowanej wolą podatnika. Brak możliwości wykorzystania nieruchomości na potrzeby związane z wykorzystaniem jej do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie stanowi podstawy do zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Taki stan uprawnia natomiast do skorzystania z niższej stawki opodatkowania przy zaistnieniu stosownych przesłanek. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia "[...]" organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w interpretacji i tym samym uznał wezwanie za nieuzasadnione. Powyższą interpretację zaskarżyła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. , a w konsekwencji naruszenie przedmiotowego przepisu poprzez uznanie, że zakupione przez spółkę nieruchomości nie korzystają ze zwolnienia , o którym mowa w przedmiotowym przepisie. W uzasadnieniu wskazano, że stan zakupionych przez skarżącą nieruchomości wyłącza możliwość wykorzystania ich do prowadzenia jakiejkolwiek działalności, nie tylko działalności wykonywanej przez skarżącą. Nadto zły stan techniczny nieruchomości jest niezależny od woli skarżącej bowiem stan w jakim się nieruchomości znajdują jest zgodny ze stanem w jakim znajdowały się one w chwili nabycia przez skarżącą. Zły stan techniczny wynika z okoliczności obiektywnych, niezależnych od woli skarżącej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. sądowa kontrola obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądowa kontrola zaskarżonej interpretacji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod kątem wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i z tego względu skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Przede wszystkim Sąd nie dopatrzył się mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów proceduralnych w tym art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 Ord. pod. W myśl art. 14h Ord. pod. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 120 Ord. pod., który stanowi, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa oraz art. 121 § 1 Ord. pod., zobowiązujący organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym przypadku jest pisemna indywidualna interpretacja prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 3 Ord. pod. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Tym samym interpretacja charakteryzuje się tym, że to wnioskodawca dokonuje własnej subsumcji przedstawionego stanu faktycznego, w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedstawiony przez niego we wniosku stan faktyczny konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. W rezultacie organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do oceny możliwości i sposobu zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Z kolei wniosek interpretacyjny stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, które w razie potrzeby są objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie są analizowane przez podatkowy organ interpretacyjny. W konsekwencji przedstawione we wniosku: stan faktyczny oraz stanowisko własne wnioskodawcy konstytuują faktyczny i prawny obszar sprawy, w której wydana zostanie indywidualna pisemna interpretacja prawa podatkowego (vide: wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2013r., sygn. akt II FSK 2584/11, orzeczenie dostępne w bazie internetowej - www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że bezsporne, jako wynikające ze stanu faktycznego podanego przez spółkę we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, są okoliczności, że skarżąca jest przedsiębiorcą , posiada nieruchomości podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz, że nabyła nieruchomości w złym stanie technicznym. Przed odniesieniem się do stanowiska zaskarżonej interpretacji w kwestiach merytorycznych , stwierdzić należy , że spółka reprezentowana była w postępowaniu interpretacyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika . Nadto wzywana była przez organ do sprecyzowania żądania objętego wnioskiem , przesyłając w odpowiedzi formularz wypełniony tak jak poprzedni. W zadanym pytaniu i własnym stanowisku wyraźnie wskazała , że ubiega się o interpretację art. 1a ust. 1pkt 3 u.p.o.l. , uznając , że z przepisu tego wynika zwolnienie podatkowe odnoszące się do nieruchomości , które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ interpretujący , na tak postawione pytanie udzielił więc odpowiedzi adekwatnej do pytania . Nie ulega bowiem wątpliwości , że w cytowanym przepisie zawarta jest definicja przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej . Przepis ten nie statuuje żadnego zwolnienia podatkowego i nie może stanowić podstawy przyznania takiego zwolnienia . Zawarta w nim przesłanka " względów technicznych" ma natomiast znaczenie dla określenia wysokości stawki podatkowej , gdyż w przypadku zaistnienia takich względów nieruchomość nie podlega opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stawki opodatkowania reguluje jednak nie art. 1a ust. 1 lecz art. 5 u.p.o.l. O interpretację tego przepisu skarżąca jednak nie wnioskowała . W tym zakresie wydana interpretacja nie narusza więc prawa . W zaskarżonej interpretacji organ odniósł się jednak także do kwestii wykładni pojęcia "względy techniczne " . Jego stanowisko w tym przedmiocie jest trafne . Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja pojęcia "budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawarta jest w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowiąc, że pod pojęciem tym należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Tym samym, analiza powyższych przepisów pozwala na wskazanie, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w położonych na nich budynkach i budowlach działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania wskazywanych nieruchomości przez przedsiębiorcę (lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewidział jednak wyjątki : po pierwsze dla budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, pod drugie gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz po trzecie przedmiotów opodatkowania tym podatkiem, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podkreślenia wymaga, że wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca tego wyjątku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014r., sygn. akt II FSK 2360/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010r., sygn. akt I SA/GL 368/09). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem analizy dokonanej przez organ była kwestia wystąpienia trzeciego z ww. wyjątków określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. , tj. wystąpienia "względów technicznych". Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych", można wywieść obowiązek wystąpienia dwóch przesłanek, aby można było objąć nieruchomość niższą stawką podatkową, tj. faktycznego niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej oraz braku obiektywnej możliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania, w celach gospodarczych ze względów technicznych. Fakt wystąpienia pierwszego warunku (niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania) nie budzi wątpliwości w niniejszym przypadku. Okoliczność ta wynika ze stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji. Spółka podała bowiem, że posiadane przez nią nieruchomości nie są wykorzystywane ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż jakiekolwiek ich wykorzystanie musiałoby zostać poprzedzone licznymi gruntowymi pracami remontowymi oraz adaptacyjnymi. Tym samym kwestię sporną stanowi analiza drugiego warunku - wystąpienia braku obiektywnej możliwości korzystania z nieruchomości ze względów technicznych. Sąd w pełni podziela rozstrzygnięcie organu, zawarte w zaskarżonej interpretacji, iż konieczność wykonania licznych gruntownych prac remontowych oraz adaptacyjnych nie może zostać uznane za obiektywną przeszkodę do korzystania z przedmiotu opodatkowania w celach gospodarczych ze względów technicznych. W orzecznictwie jednolite jest stanowisko, iż brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. "Względy techniczne" przy tym powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłączenie gruntów z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy (vide: wyrok z dnia 22 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Bk 516/10). W wyroku z dnia 17 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Wr 64/09, Sąd stwierdził: " (...) "względy techniczne" to obiektywne przeszkody, które mają związek ze stanem technicznym budynku, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika, wywołane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (np. z powodu remontu, modernizacji), nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.". Tym samym, w ocenie Sądu, względy techniczne dotyczą jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu (gruntu, budynku, budowli) i są okolicznością faktyczną, niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu i powodują, że nie nadaje się on do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej. Jeżeli zatem przedmiot opodatkowania posiada wady, które są spowodowane określonymi działaniami lub zaniechaniami przedsiębiorcy to nie można mówić o wystąpieniu względów technicznych. Tymczasem podkreślić należy, że sama strona skarżąca wskazała, w złożonym wniosku, że po przeprowadzeniu prac remontowych i adaptacyjnych będzie możliwe wykorzystanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Faktu tego nie zmienia uwypuklana przez spółkę okoliczność, iż wskazywane prace remontowe i adaptacyjne musiałyby być liczne i gruntowne. Istniejący stan techniczny nieruchomości i ewentualna jego zmiana zależny bowiem wyłącznie od woli spółki i był jej znany od momentu nabycia. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja wydana została bez istotnego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec więc należało o oddaleniu skargi.