I SA/Ol 667/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.),, Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant Ewa Grusza, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 grudnia 2010r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2003r. po wznowieniu postępowania oddala skargę . Postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]"Dyrektor Izby Skarbowej wznowił, na żądanie pełnomocnika B. G. – M. L., postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"r., Nr "[...]" (tom II akt, karta 1-4). Pełnomocnik jako przesłankę wznowienia postępowania, podniósł wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji. Decyzją z dnia "[...]". Nr "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Nr "[...]", uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". Nr "[...]"i określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc marzec 2003r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 2.127 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]"r., nr "[...]"utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Przedstawiając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że trafnie organ I instancji podał, iż wskazywane przez pełnomocnika strony okoliczności, tj. złożenie przez D. K. zeznań w ramach postępowania karno – skarbowego prowadzonego przez Urząd Skarbowy pod nr "[...]"oraz dokonanie przez stronę w latach 2001 – 2003 znacznych inwestycji w środki trwałe, co spowodowało, iż dopiero w 2003r. strona mogła dokonać rozliczeń z kontrahentami, w tym z D. K., nie stanowią przesłanek do uchylenia decyzji ostatecznej zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, iż powyższe dowody nie są istotne dla sprawy, nie mają wpływu na odmienne rozstrzygnięcie i nie powodują konieczności uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o wystąpienie do Sądu Rejonowego, o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego podkreślono, że słusznie organ I instancji stwierdził, iż zadaniem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było zbadanie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a nie dokonywanie ponownej oceny stanu faktycznego na podstawie dowodów znanych już w momencie wydawania decyzji ostatecznej. Zaznaczono również, że słusznym było wskazanie, iż do zarzutu nie wskazania w prowadzonych postępowaniach czy odnośnie zwrotu towaru, udokumentowanego fakturą VAT korekta cyt. "mamy do czynienia' z czynnością prawną w rozumieniu art. 58 par 1 Kodeksu Cywilnego czy też z czynnością określoną w art. 83 § 1 Kodeksu Cywilnego", właściwy organ podatkowy odniósł się już w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]"z dnia "[...]"Wskazany zarzut nie mógł mieć zatem znaczenia na gruncie dokonywanej w postępowaniu organ I instancji oceny istnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, które mogłyby uzasadniać żądanie strony uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Prawidłowym, zdaniem organu odwoławczego, było również stwierdzenie, że odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję nie uzasadnia żądania uchylenia decyzji w trybie wznowionego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowania. Zdaniem organu, trafnie organ I instancji uznał również, że wskazywana przez pełnomocnika okoliczność, tj. nieuwzględnienie kwoty do przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez stronę w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 200l r., w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", "[...]"określającej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 2.127zł., pozostaje bez związku z rozstrzygnięciem w zakresie podatku od towarów i usług za ww miesiąc w kontekście badania, czy istnieją w sprawie przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Za nietrafny uznano również zarzut, dotyczący stanu zdrowia M. L. - pełnomocnika strony, a nie uwzględniony przy ocenie jego zeznań przez organy podatkowe. Wskazywany stan zdrowia, dokumentować mają, dołączone do akt sprawy: zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia "[...]"Zakładu Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego; Świadectwo lekarskie dla osoby pozbawionej wolności z dnia 29.04.2005r; opinia specjalistyczna lekarza konsultanta z dnia 9.07.2004r.; karta informacyjnej leczenia szpitalnego, Samodzielnego Publicznego Specjalistycznej Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej nr 925/00. Zdaniem organu odwoławczego powyższych dokumentów nie można uznać za nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który taką decyzję wydał, bowiem pierwszy z nich został wystawiony po dniu wydania decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Nr "[...]". Na świadectwie lekarskim dla osoby pozbawionej wolności z dnia 29.04.2005r nie zaznaczono natomiast, że M. L. był niezdolny do czynności procesowych. Natomiast z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wynika, iż wymieniony przebywał w powyższym zakład, w dniach od 30.05.2000r. do 11.08.2000r. Zdaniem organu, z treści opinii specjalistycznej lekarza konsultanta z dnia 9.07.2004 r. oraz faktu hospitalizowania pełnomocnika strony w 2000 r. nie można dowodzić, iż okoliczności te miały wpływ na przedmiot rozstrzyganej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003 r. Dowody te nie mogą zatem stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Dalej wskazano, że niezasadnym pozostał zarzut pełnomocnika, iż działania organu I instancji naruszają zasadę potrącalności podatków pośrednich. Wskazywana przez pełnomocnika okoliczność złożenia korekt deklaracji VAT - 7 za miesiąc maj 2001r. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej decyzji, bowiem dotyczy ona odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". nr "[...]", odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"., Nr "[...]", uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"., Nr "[...]"określającej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 2.127 zł. Organ podkreślił, że w świetle powyższych ustaleń nie jest możliwe, merytoryczne rozstrzyganie przez organ w przedmiocie określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r. Nie ma też znaczenia, korekta deklaracji złożona za miesiąc maj 2001r. w sytuacji, gdy podatek naliczony (z lutego 2003r.) do rozliczenia miesiąca marca wynikał z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Nr "[...]"z dnia "[...]"Zatem zmiana, bądź uchylenie decyzji ostatecznej bez zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w związku z wnioskiem Strony o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną, w oczywisty sposób naruszałoby zasadę stałości decyzji. Powołując się na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny organ odwoławczy podkreślił, że powoływane przez pełnomocnika dowody i okoliczności nie mają charakteru nowego dowodu istniejącego w momencie wydania decyzji, bądź nie są dla sprawy istotne i nie mogły być, uznane za przesłankę do wznowienia postępowania. Wskazano, że nieuzasadniony jest również zarzut pełnomocnika, iż postępowanie organu I instancji poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji było prowadzone bez należytej staranności W przedmiotowym postępowaniu organ podatkowy wnikliwie przeanalizował materiał dowodowy zebrany w sprawie. W toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a zapewniono pełnomocnikowi czynny udział w każdym stadium postępowania. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze pełnomocnik strony, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez wznowienie postępowań podatkowych, łączne rozpoznanie skarg z racji łączności podmiotowej, W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 27 grudnia 2005 roku została złożona Urzędzie Skarbowym korekta deklaracji VAT-7 za maj 2001 roku, w której strona B. G. - wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy - czerwiec 2001 roku w wysokości 69.747 zł. Skarżący podał, że w decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za czerwiec 2001 roku przyjęta została kwota nadwyżki za maj 1999 roku, która w wyniku uruchomienia trybów nadzwyczajnych uległa zmianie. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej, zdaniem skarżącego, zobowiązany był wznowić postępowanie za czerwiec 2001 roku i kolejne okresy, by dokonać zmian wielkości podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Pełnomocnik strony przywołał treść art. 109 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 187 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa i powołując się na wyrok Naczelnego Sąd, Administracyjnego I FSK 1092/05, Trybunału Konstytucyjnego SK 16/00 i Sądu Najwyższego III AZP 1/02 stwierdził, że organ podatkowy ma obowiązek określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Strona skarżąca wskazała, że Sąd Najwyższy w powyższym wyroku ocenił, że podatnik, który w dacie złożenia prawidłowego rozliczenia był zarejestrowanym podatnikiem nie utracił - na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), prawa do zwrotu wykazanej w rozliczeniu różnicy podatku naliczonego nad należnym, mimo, że po złożeniu rozliczenia został wykreślony z rejestru. Dodatkowo pełnomocnik podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I FSK 378/06 wskazał, że brak rejestracji jako podatnika VAT czynnego w okresie rozliczeniowym nie uniemożliwia podatnikowi skorzystania z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Pełnomocnik skarżącej nadmienił, że składał skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej wydane w sprawie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji wydanych za okresy od czerwca 2001 roku do listopada 2003 roku, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyrokach z dnia "[...]"roku "[...]", wskazał, że tryb ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Aktualnie organ podatkowy odmawia wzruszenie decyzji w trybie wznowienia. Zdaniem Pełnomocnika system prawa podatkowego uniemożliwia podatnikowi skorzystanie z podatku naliczonego z braku podstawy do wzruszenia decyzji podatkowych. Strona skarżąca wskazała, że korekta dotycząca maja 2001 roku została złożona w dniu 27 grudnia 2005 roku, ·tj. przed wydaniem decyzji za okresy kwiecień i maj oraz sierpień i październik 2003 roku (29.09.2006 i 31.07.2007), zatem organ niesłusznie nie uwzględnił nadwyżki wynikającej z tej korekty. Organ podatkowy powinien wznowić postępowania za kolejne okresy po miesiącu maju 2001 roku. Zmiana kwoty do przeniesienia z maja 2001 roku na czerwiec 2001 roku stanowi, w opinii Strony, okoliczność nakazującą wznowienie postępowań za dalsze okresy. Ponadto, w ocenie pełnomocnika skarżącej, merytoryczna część decyzji za poszczególne okresy była oparta o błędne ustalenia faktyczne i dokonano dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Skarżący podniósł, że organ naruszył art. 210 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak przedstawienia stanu faktycznego i jego należytej oceny. Skarżący dodał, że za czerwiec i lipiec 2001 roku strona przedłożyła artykuły prasowe omawiające wyroki w sprawie faktur VAT: wyrok WSA w Gdańsku: I SA/Gd 888/06 i I SA/Gd 532/07, I SA/Gd 887/06, wyroki WSA w Warszawie III SA/Wa 159/09 i III SA 1009/09 oraz decyzje DIS we Wrocławiu "[...]" W dalszej części skargi pełnomocnik B. G.zakwestionował uzasadnienie decyzji "[...]", w którym stwierdzono, że w decyzji za czerwiec 2001 roku określono wielkość, cyt: "przeniesienia podatku od towarów i usług z maja 2004 roku jest to ustalenie błędne albowiem stanowi odwrócenie chronologii zdarzeń - skoro dokonała korekty zeznań za miesiące kwiecień i maj 2001 roku". Dodatkowo M. L. podważył prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2001 roku, w którym wystawił fakturę za czynności związane z przedmiotem działalności strony, a więc w zakresie korekt deklaracji ZUS i kontaktów z firmą A.. Pozbawienie podatnika możliwości odliczenia podatku z faktur dokumentujących czynności dokonane przez M. L. w zakresie wymienionych wyżej rozliczeń z ZUS i kontrahentami, w jego ocenie, naruszało art. 2 Konstytucji RP. Ponadto pełnomocnik strony wniósł o rozpatrzenie wszystkich argumentów wskazanych w toku prowadzonego postępowania oraz wyraził zdziwienie, że dowody wynikające z jego akt medycznych zostały uznane za nieistotne dla sprawy. Nawiązał do okoliczności wystawienia korekty faktur VAT oraz możliwości ich uwzględnienia po zakończeniu działalności gospodarczej przez jedną ze stron transakcji i wskazał, że, cyt.: "ustawodawca przewidział co prawda obowiązek podatkowy od składników majątkowych zamykanej firmy, jednak nigdzie nie wprowadził zakazu zwrotu takich towarów sprzedawcy oraz nie wskazał przepisu, na podstawie którego zwrot taki byłby niedopuszczalny ... ". W tym kontekście powołał się na wyroki: ETS C-317/94 i orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego U 6/06, w których stwierdzono, iż wymóg posiadania przez podatnika - sprzedawcę potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez podatnika - nabywcę jest niezgodny z art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Dodatkowo wskazał, że decyzje za rok 2003 oparte na tej podstawie prawnej należy z urzędu zmienić i pominąć je przywracając stronie prawo do obniżenia wielkości podatku należnego o przyjęte zwroty i rabaty udzielone w 2003 roku. Na dowód tego pełnomocnik powołał się na wyrok WSA w Warszawie III Sa/Wa 851/09, odnoszący się do okoliczności wystawienia faktury korygującej. Dalej cytując art. 7 i art. 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 15 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wskazał na jednostronne analizowanie treści przepisów, które może doprowadzić do poważnych konsekwencji, ponieważ, jak stwierdził, cyt.:" uniemożliwienie podmiotowi będącemu stroną w chwili składania pierwotnych deklaracji, doprowadzenia do prawidłowego rozliczenia podatku, jest wykreślenie z rejestru podatników czynnych VAT, jest to równie dobry argument u podatnika, aby nie płacić podatku ... " . W tym kontekście, pełnomocnik strony wskazał na wyroki sądów administracyjnych III SA/Wa 852/09 oraz I SA/Lu 726/06 i I SA/Wr 939/07, w których sądy, nie podzielają stanowiska organów w zakresie braku możliwości skorygowania deklaracji podatkowej, które umożliwiają podatnikowi doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo pełnomocnik zacytował tezę z wyroku NSA III SA 709/02, dotyczącą pojęcia "obowiązek podatkowy" oraz opisał wypowiedź zawartą w komentarzu " Prawo podatkowe" B. Brzeziński. W kwestii korekt deklaracji powołał się również na wyroki: WSA w Lublinie I SA/Lu 726/06, WSA we Wrocławiu I SA/WR 939/07 i NSA I FSK 1161/06, VI których sądy nie podzielały stanowiska organu podatkowego w zakresie braku możliwości korygowania deklaracji podatkowej. W końcowej części skargi M. L.stwierdził, że nie poparta została żadnymi dowodami teza, jakoby faktury dotyczące zakupów doręczono Stronie w datach innych, niż te, jakie wpisano na tych fakturach, co oznacza, że organy podatkowe przekroczyły prawo. Dokonana przez organ podatkowy ocena, że data otrzymania faktur VAT była inna, niż to wynika z adnotacji nabywcy bez wskazania dowodów na potwierdzenie tej okoliczności stanowiła, Jego zdaniem, rażące naruszenie podstawowej zasady prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 i § 2 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; z zastrzeżeniem, że nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję tego organu – wydaną po wznowieniu postępowania – odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i określającej B.G. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2003r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Podatnik we wniosku o wznowienie postępowania wskazała – zdaniem podatnika – okoliczności nowe, które istniały w momencie wydania decyzji "wymiarowej" lecz nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy czyli przesłankę wznowienia przewidzianą w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wskazanie przesłanki wymienionej w ustawie jako podstawa wznowienia obligowało organ do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Dopiero we wznowionym postępowaniu organ ocenia, czy wskazane okoliczności są rzeczywiście okolicznościami nowymi oraz czy są one istotne dla wyniku sprawy tzn. mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy; przy czym okoliczności takie nie mogły być znane organowi, który wydawał decyzję ale istniały w dniu wydania decyzji. Jednoczesne spełnienie tych wymogów uzasadnia dopiero wzruszenie decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie wskazał, że przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją była odmowa uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za marzec 2003r. Zatem Sąd rozpoznając sprawę – w granicach swej kognicji określonej w przepisach art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. – i badając legalność rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji "wymiarowej" zobligowany był do ustalenia, czy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż wskazane okoliczności jako nowe nie są w rzeczywistości nowymi okolicznościami, a powołane w związku z wnioskiem o wznowienie dokumenty nie miały wpływu na ustalenia faktyczne w postępowaniu "wymiarowym" jest zgodne z prawem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano, że wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem procesowym, którego celem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej postępowaniu zwykłym. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie tych wad, a nadto ustalenie czy i w jakim zakresie stwierdzona wadliwość postępowania wpłynęła na treść decyzji ostatecznej i w przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej uchylenia tej decyzji i wydanie nowej rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (zobacz uchwała 7 sędziów NSA z 02.12.2002r. sygn. OPS 11/02 Prok. i Pr. 2003/2/46). Postępowanie "wznowieniowe" jest postępowaniem nadzwyczajnym, toczącym się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach lecz tylko zbadanie, czy zaistniały okoliczności wymienione w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem jak wyżej wskazano, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie był uprawniony do oceny merytorycznej decyzji dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego za marzec 2003r. Zobligowany natomiast był do zbadania legalności zaskarżonej decyzji, w której to stwierdzono, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe, istotne dla rozpatrzenia sprawy na etapie wydania decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za marzec 2003r. Badając akta sprawy Sąd stwierdził, że ustalenia i rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji są poprawne. Trafnie Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, że argumenty przytoczone w skardze nie dotyczą w ogóle decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Organ wskazał dlaczego zeznania D. K. złożone w postępowaniu karno-skarbowym prowadzonym przez Urząd Skarbowy w pod nr "[...]" (SR "[...]") nie mogły mieć wpływu na wynik postępowania w sprawie niniejszej. Odnośnie zarzutu nieodniesienia się do tego czy zwrot towaru udokumentowanego fakturą VAT stanowi czynność z art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego czy przewidzianą w art. 83 § 1 tej ustawy, organ wyjaśnił, że problem ten został rozstrzygnięty w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]"Zarzut ten nie mógł być zatem rozpatrywany w sprawie niniejszej w aspekcie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Trafne jest także stwierdzenie organu, że odmienna ocena przez stronę faktów znanych organowi w czasie wydawania decyzji od oceny tych faktów dokonanych przez organ nie jest okolicznością nową w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Brak jest też podstaw do negowania stanowiska organu podatkowego, iż nieuwzględnienie kwoty do przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wykazanej przez stronę w korekcie deklaracji VAT-7 za maj 2001r. w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]". Nr "[...]"określającej w podatku od towarów i usług za marzec 2003r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, pozostaje bez związku z rozstrzygnięciem w zakresie podatku od towarów i usług za ten miesiąc; w szczególności badania w sprawie czy istnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Bez znaczenia dla wyniku sprawy jest stan zdrowia pełnomocnika skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób przekonywujący wykazał dlaczego stan zdrowia pełnomocnika skarżącej wynikający z przedstawionej przezeń dokumentacji nie może być uznany za nowe i mające znaczenie dla sprawy okoliczności (str. 5 i 6 zaskarżonej decyzji). Sąd zaakceptował stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie zostały ujawnione nowe i istotne, dla wyniku sprawy rozstrzygniętej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]"., okoliczności, które istniały w momencie wydawania tej decyzji lecz nie były znane ani organowi ani stronie. Tylko istnienie takich okoliczności uzasadniałoby wzruszenie decyzji ostatecznej i ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Brak takich przesłanek skutkuje odmową uchylenia decyzji ostatecznej. Tak też orzekł Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z "[...]".,"[...]", a następnie utrzymał ją w mocy decyzją z "[...]".,"[...]"będącą przedmiotem zaskarżenia. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art.151 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.