I SA/Ol 718/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie wymiaru H. W. (dalej jako podatnik, skarżący) podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2013r. w łącznej kwocie 1.172 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż na dzień orzekania zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, zgodnie z dołączonym wypisem z rejestru gruntów z dnia 19 lipca 2013r., H. W. i J. W. są właścicielami działki nr "[...]" położonej w "[...]", obręb "[...]" o łącznej powierzchni 0,40 ha z czego powierzchnia 0,2192 ha oznaczona jest jako tereny B, natomiast powierzchnia 0,1808 ha stanowi pastwiska kl. IV oznaczone symbolem PS. Ponadto są oni właścicielami budynku mieszkalnego o powierzchni 86 m2, budynków pozostałych o powierzchni 60m2 (dane zawarte w informacji podatkowej). Organ wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania powierzchni gruntów 0,2192 ha stawką jak za grunty pozostałe, ponieważ w ocenie podatnika Wójt Gminy bezprawnie dokonał zmian w ewidencji gruntów i budynków – przekwalifikowano grunt na tereny zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Kolegium podstawą zastosowania podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego jest stan prawny i faktyczny gruntów wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej jako p.g.k.). Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ord. pod.) i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W sytuacji, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej spawie, podatnik nie kwestionował ustalonego w sprawie stanu faktycznego a jedynie zastosowanie stawki podatkowej. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 19 lipca 2013r. grunty o powierzchni 0,2192 ha są oznaczone symbolem B czyli tereny mieszkaniowe, zatem nie mogą być opodatkowane na podstawie ustawy o podatku rolnym. Kolegium nie jest organem właściwym do rozstrzygania zasadności dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Przyjmując zatem dane z ewidencji, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił , na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (j.t. Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), podatek rolny w wysokości 63,28 zł i podatek od nieruchomości za: budynek mieszkalny 86 m2 w wysokości 54,18 zł, budynki pozostałe 60 m2 w wysokości 112,50 zł, grunty pozostałe 0,2192 ha w wysokości 942,56 zł. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył H. W., wnosząc o jej "odrzucenie w całości", gdyż nie uwzględnia dokumentów, na podstawie których dokonane zostały w ewidencji zmiany. Zmiany te wprowadzono z naruszeniem prawa, na podstawie sfałszowanych danych oraz map. W uzasadnieniu wskazał, że aktem notarialnym z dnia "[...]" 2000r. nabył grunty zabudowane oznaczone w rejestrze jako BPS IV i opodatkowane podatkiem rolnym. Wójt Gminy wnioskiem z dnia 21 listopada 2003r. dokonał zmiany na B 0,40 ha. Zmiana ta została wprowadzona bez jego zgody. Prokurator w postanowieniu z dnia 27 marca 2012r. uznał, że zmiana została wprowadzona z naruszeniem ustawy o odrolnieniu gruntów i użytków rolnych. Wójt nie miał zgody Ministra Rolnictwa. Podał, że nie prowadzi działalności gospodarczej oraz że zmiana z dnia 3 kwietnia 2004r. została wprowadzona na podstawie sfałszowanej przez geodetę mapy, który nigdy nie wykonywał pomiarów. Podniósł, że kwestionuje stan faktyczny, ponieważ zmiany wprowadzono bez jego wiedzy i zgody z naruszeniem przepisów ustawy o odrolnieniu. Dodatkowo na rozprawie skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podał, że zwracał się do Starostwa Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektoratu Geodezji o zmianę wpisu w ewidencji, jednakże jego żądania nie zostały uwzględnione, otrzymał odmowne decyzje, których nie zaskarżył do Sądu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy , że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jed. w D.U. z 14.03.2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym , że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń fatycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego . Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję . Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga kwestia czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną ( art.122 Ord. pod.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ord. pod. Poczynione ustalenia faktyczne , ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ord. pod. Wprawdzie w skardze skarżący nie sformułował wprost zarzutu zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego lecz z treści skargi wywieść można , że kwestionuje on ustalenia faktyczne , na podstawie których organy podatkowe przyjęły, iż jest podatnikiem podatku od nieruchomości . Kwestionuje bowiem ustalenie , że grunt o powierzchni 0, 2192 ha nie jest gruntem rolnym , powołując się przy tym na niezgodnie z prawem przeprowadzoną zmianę klasyfikacji tego gruntu z PS IV ( pastwiska IV klasy) na B ( tereny mieszkaniowe ) i przedłożone przez siebie dokumenty , świadczące o tej nieprawidłowości . W związku z tymi twierdzeniami skarżącego podniesienia wymaga zatem , że zgodnie z cytowanym art. 187 § 1 Ord.pod. , organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek zebrać i w wyczerpujący sposób rozważyć cały materiał dowodowy ,lecz nie oznacza to , że mogą prowadzić nieograniczone postępowanie dowodowe . Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy , wskazać w szczególności należy , że w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe skuteczne prowadzenie postępowania dowodowego przeciwko każdemu wpisowi w ewidencji gruntów. Ewidencja jest bowiem specyficznym zbiorem informacji , który z natury rzeczy może być aktualizowany nawet z pewnym opóźnieniem , a niekiedy może zawierać wpisy , które podlegałyby zmianie w określonym stanie faktycznym , gdyby przeprowadzono odpowiednie postępowanie przed organem prowadzącym ewidencję gruntów. Taki charakter mają między innymi dane dotyczące klasyfikacji gruntów według rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych . Klasyfikacja gruntów oparta jest na danych przeznaczenia i użytkowania gruntów oraz ich gleboznawczej jakości. Zmiana tych parametrów nie oznacza zmiany aktualności ewidencji gruntów z prawnopodatkowego punktu widzenia , mając na względzie treść art. 21 ust. 1 p.g.k. Z punktu widzenia przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym , nie ma znaczenia sposób wykorzystywania gruntów przez podatnika . Decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów ( z wyjątkiem gruntów rolnych i leśnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej , co nie zachodzi w niniejszej sprawie). A zatem w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania , że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna . Jedynie zapisy z ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością , jak i te , które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych , a wypis w ewidencji ma moc dokumentu urzędowego , o którym mowa w art. 194 Ord. pod. Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych od wielu lat i jest ugruntowane . Opiera się ono na jednoznacznej treści wspominanego wyżej art. 21 ust. 1 p.g.k. , przywołanej w zaskarżonej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko orzecznictwa , wskazując , ze zostało ono wyrażone m.in. w wyrokach NSA z dnia 13 stycznia 2010r. , sygn. akt II FSK 1243/08 ; z dnia 14 września 2011r. , sygn. akt II FSK 533 /10 ; z dnia 18 stycznia 2013r. , sygn. akt II FSK 974/11; wyrokach WSA : w Lublinie z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Lu 847/12 ; w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt III SA/Wa 1019/12 i z dnia 22 stycznia 2013r. , sygn. akt III SA/Wa 1901/12 ; w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2013r. , sygn. akt I SA/Gl 707/12 oraz innych orzeczeniach powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; orzeczenia dostępne w bazie : http:// orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego , potwierdzeniem powyższego stanowiska są także wyroki NSA zacytowane w skardze . Skarżący w sposób nieuzasadniony i błędnie ocenia treść przedstawionego w nich wywodu NSA . W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać więc należało za zgodną z prawem . Wydana bowiem została w oparciu o materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny materialnoprawnej . Organ odwoławczy dysponował ( podobnie organ pierwszej instancji ) aktualnym wypisem z rejestru gruntów , z którego wynikała klasyfikacja gruntów przyjęta jako podstawa ustalenia zobowiązania podatkowego na 2013r. Zarzuty podatnika co do prawidłowości tej klasyfikacji , odwołujące się do zdarzeń sprzed ok. 10 lat trafnie zostały ocenione jako niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W konsekwencji zasadnie przyjęto , że grunt o powierzchni 0,2192 ha o klasyfikacji B, podlega podatkowi według stawki właściwej dla " gruntów pozostałych" zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c uchwały nr XXI/150/12 Rady Gminy z dnia 15 listopada 2012r. Mając na uwadze powyższe , na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku .