III SA/Wa 1901/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: "SKO"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia wobec Skarżącego - E. K. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. Z motywów rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego ustalił na rok 2012 wymiar podatku od nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zakwestionował trafność i zasadność obciążenia go przez organ podatkowy pierwszej instancji podatkiem od nieruchomości od powierzchni 2000m² zamiast 700 m². W jego opinii, tylko 700 m² powinno być traktowane jako grunty pozostałe podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast 1300 m2 stanowi grunty rolne i z tego powodu powinny być opodatkowane podatkiem rolnym, stosownie do przepisów ustawy z 15 listopada 1984r. – o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) – dalej "u.p.r." Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2012 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że z akt sprawy wynika, iż Skarżący posiada grunty rolne (użytek rolny zabudowany o symbolu B RVI) o pow. 0,15 ha, grunty sklasyfikowane jako B o pow. 2000 m², budynek mieszkalny o pow. 300 m² oraz las o pow. 0,15 ha. Organ wyjaśnił, że grunty nie mające charakteru gruntów rolnych, podlegają w całości dla celów podatkowych przepisom ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – dalej "u.p.o.l." i są obciążone podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał, że dla wymiaru podatków lokalnych decydujące znaczenie mają, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 240 z 2005 r., poz. 2027 z późn. zm.) - dalej: "u.p.g.k.", dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009 r., sygn. I SA/Rz 38/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. I SA/Sz 739/08 organ odwoławczy wskazał, że organy podatkowe nie mają uprawnień do dokonywania samoistnych ustaleń odnośnie przedmiotu i podstaw opodatkowania. Przy tych czynnościach opierają się na źródłowej dokumentacji urzędowej w postaci danych z ewidencj gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w O.. Dopóki nie nastąpią zmiany w ewidencji prowadzonej przez te służby - dotąd organy podatkowe będą z obligowane do przyjmowania jako zgodne i rzeczywiste ze stanem prawnym i faktycznym dane wynikając z prowadzonej ewidencji przez ten organ. W związku więc z powyższym, skoro z ewidencji gruntów wynikało, że Skarżący posiada nieruchomość o powierzchni 2000 m², to do celów podatkowych organ zobligowany był przyjąć tę właśnie wielkość, a nie powierzchnię działki wskazywaną przez Skarżącego tj. 700 m². Wyjaśnił również, że podatkowi rolnemu podlega jedynie grunt o powierzchni 0,15 ha skalsyfikowany jako użytek rolny Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ustalona w uchwale Rady Gminy T. stawka 0,30 zł/m² gruntu mieści sie w ustawowym przedziale wysokości stawek podatków lokalnych. W związku z powyższym, za niezasadny uznał zarzut Skarżącego, dotyczący zawyżenia stawek podatku. W skardze na powyższą decyzję, Skarżący wyjasnił, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego oraz działki zabudowanej domem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym. W ocenie Skarżącego, nie można działki związanej z produkcją rolniczą oderwać od całości i ustalić oddzielny podatek dla gruntów pozostałych. Skarżący zarzucił również, że przekwalifikowanie przedmiotowych gruntów nastąpiło niezgodnie z prawem i bez jego wiedzy. W odpowiedzi na skargę SKO w O. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kwestionuje ustalenie, w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego, zobowiązania w podatku od nieruchomości gruntów określonych w decyzji jako "pozostałe", podczas gdy grunty te winny być, jego zdaniem, objęte opodatkowaniem podatkiem rolnym. Według Skarżącego, z działki o pow. 2000m² tylko 700m² winno być traktowane jako grunty pozostałe podlegające podatkowi od nieruchomości - natomiast 1300m² z rzeczonej działki stanowią grunty rolne i z tego powodu powinny podlegać przepisom ustawy o podatku rolnym . Ponadto Skarżący kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów - będących podstawą wymiaru podatku od nieruchomości. Organy podatkowe – powołując się z kolei na dane zawarte w ewidencji gruntów – wskazały natomiast, że z dokumentów tych wynika, że Skarżący posiada grunty sklasyfikowane jako "B" o pow. 2000m². Stąd też, grunty nie mające charakteru gruntów rolnych, podlegają one w całości dla celów podatkowych przepisom u.p.o.l. i winny być obciążone podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów. Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych wiążące były w tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów. Artykuł 21 ust.1 u.p.g.k., stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z aktualnym wypisem z rejestru gruntów, grunty znajdujące się na działce zostały w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane jako użytki oznaczone symbolem "B", a więc jako tereny mieszkaniowe na gruntach zabudowanych i zurbanizowanych. Poprzednie oznaczenie działki złożonym symbolem "B/R" – grunty rolne zabudowane, zostało bowiem zmienione na oznaczenie "B", co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wykaz zmian ewidencyjnych. Skoro zaś grunty te, o powierzchni 2000m², nie stanowiły według zapisów ewidencji gruntów i budynków użytków rolnych lub gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych, to nie podlegały one opodatkowaniu podatkiem rolnym. W tym miejscu wskazać należy, że grunty, które nie zostały objęte zakresem zastosowania ustawy o podatku rolnym, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wynika to z przedmiotowego zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, określonego w art. 2 u.p.o.l. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości został zatem określony bardzo szeroko - na tyle, że w ust. 2 art. 2 zastrzeżono, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy (sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków – co wynika z art. 1a ust. 3 pkt 1 i 6 u.p.o.l.), z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (odpowiada to zakresowi przedmiotowemu ustawy o podatku rolnym) – co jest wyrazem wzajemnego dostosowania przepisów o podatku od nieruchomości oraz o podatku rolnym. Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ I instancji ustalił podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przyjmując, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 , że dla gruntów podstawę opodatkowania stanowiła ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części – powierzchni użytkowa; prawidłowo też na podstawie uchwały z dnia 20 października 2011 r. Rady Gminy w T. zastosowano stawki podatku: odpowiednio 0,55 zł/m² dla budynków mieszkalnych oraz 0,30 zł/m² dla gruntów pozostałych. Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 Nr 38 poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc Skarżący kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym Skarżący kwestionuje dane wynikające z ewidencji oraz naruszenia prawa, które jakoby zostały popełnione w postępowaniu prowadzącym do zmian w ewidencji, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1291/09). Reasumując, przedmiotem analizowanego przez Sąd postępowania nie było realizowanie zmian prowadzonej przez właściwy niepodatkowy organ administracji ewidencji. Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty Skarżącego i złożona w tym zakresie do akt sprawy dokumentacja (załączone do skargi akty notarialne). Uwzględniając powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Nie wystąpiły zatem przesłanki do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, wskazane w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.