I SA/Ol 73/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i odmowy zwrotu cła oraz zmiany klasyfikacji taryfowej towaru, zwrotu cła i odmowy wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części, w której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, określoną w pkt 1 i 2 sentencji, 2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Spółki A. 1.071 (jeden tysiąc siedemdziesiąt jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka A. (dalej Skarżąca, Strona, Spółka), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i odmowy zwrotu cła oraz zmiany klasyfikacji taryfowej towaru, zwrotu cła i odmowy wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła. Jak wynika z akt sprawy Spółka zgłosiła 2 sierpnia 2016 r. w Oddziale Celnym w Z., do procedury dopuszczenia do obrotu według w poz. 3-13 zgłoszenia celnego nr SAD: "[...]" (karty nr 12-92, tom I akt Organu), wymieniony w sentencjach decyzji Organu obu instancji towar, pochodzący z Federacji Rosyjskiej, pod nazwą węglowodory gazowe skroplone, mieszanina propan-butan, o zawartości: - poz. 3: sumy propanu i propylenu 63,97% oraz sumy butanów nie więcej niż 34,84% w certyfikacie nr "[.9.]"/1 (k. 20 i 24, t. I), - poz. 4: sumy propanu i propylenu 57,16% oraz sumy butanów 41,58% w certyfikacie nr "[...]" (k. 25 i 29, t. I), - poz. 5: sumy propanu i propylenu 59,80% oraz sumy butanów 38,96% w certyfikacie nr "[...]" (k. 31 i 34, t. I), - poz. 6: sumy propanu i propylenu 63,97% oraz sumy butanów nie więcej niż 34,84% w certyfikacie nr "[...]"/2016 (k. 35 i 39, t. I), - poz. 7: sumy propanu i propylenu 63,97% oraz sumy butanów nie więcej niż 34,84% w certyfikatach nr "[.9.]"/4, "[.9.]"/7, "[.9.]"/12 i "[.9.]"/17 (k. 40 i 44-47, t. I), - poz. 8: sumy propanu i propylenu 59,80% oraz sumy butanów 38,96% w certyfikacie nr "[...]" (k. 48 i 52, t. I), - poz. 9: sumy propanu i propylenu 61,90% i 64,75% oraz sumy butanów 37,02% i 34,92% w certyfikatach nr "[...]"-"[...]" i "[...]"-"[...]" (k. 53 i 57-62, t. I), - poz. 10: sumy propanu i propylenu 62,60% oraz sumy butanów 35,98% w certyfikatach nr "[...]" i "[...]" (k. 63 i 69-70, t. I), - poz. 11: sumy propanu i propylenu 60,94%, 61,42% i 61,75% oraz sumy butanów 37,85%, 37,66% i 37,31% w 4 certyfikatach nr "[...]","[...]","[...]" i "[...]" (k. 71 i 75-78, t. I), - poz. 12: sumy propanu i propylenu 60,44% oraz sumy butanów 38,44% w 3 certyfikatach nr "[...]"-"[...]" (k. 80 i 83-85, t. I), - poz. 13: sumy propanu i propylenu 61,42% oraz sumy butanów 37,66% w certyfikacie nr "[...]" (k. 86 i 90, t. I). Zgłaszająca dla towaru z każdej ww. pozycji zadeklarowała kod CN 2711 12 97 - jako propan do innych celów, pozostały, ze stawką cła w wysokości 0,70 %, co dało łączną kwotę cła w wysokości 5.571 zł. Zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne, więc zostało przyjęte, zaś towar zwolniono do wnioskowanej procedury celnej. O kwocie należności wynikającej z długu celnego zgłaszająca została powiadomiona w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. W dniu zgłoszenia celnego (2 sierpnia 2016 r.), Spółka posiadała decyzje WIT o numerach "[...]" (dotyczy mieszanin skroplonych węglowodorów gazowych, w której zawartość węglowodorów C3 - propan i propylen - wynosi powyżej 55%) i "[...]" (dotyczy mieszanin skroplonych węglowodorów gazowych, w której zawartość węglowodorów C3 - propan i propylen - wynosi powyżej 70%) wydane "[...]"2016 r. przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, zgodnie z którymi klasyfikacja towaru - mieszanina skroplonego propanu i butanu, gazu LPG - w nomenklaturze celnej ustalona została do kodu 2711 12 97. W toku postępowania ww. mieszaniny propan-butan zostały określone jako LPG (liquid petroleum gas). LPG został zdefiniowany jako dość szeroka gama produktów naftowych składająca się głównie z węglowodorów trój i czterowęglowych, pozostająca w stanie ciekłym w temperaturze 38°C przy zastosowaniu ciśnienia nie wyższego niż 2,45 MPa (odpowiedź biegłego dr hab. S. M., prof. Politechniki "[...]" na pytanie nr 1 w piśmie 12 marca 2020 r. - k. 107 akt sądowych). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) wydał 26 maja 2016 r. wyrok w sprawie C-286/15, w sentencji którego orzekł, że: 1) Regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego kolejno rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2007 z 30 września 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów, takiej jak omawiany w postępowaniu głównym skroplony gaz ziemny, przyznają jej łącznie jej zasadniczy charakter, oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego skroplonego gazu ziemnego, domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 lit. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane. 2) Wspomnianą nomenklaturę scaloną należy interpretować w ten sposób, że skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, zawierający 0,32 % metanu, etanu i etanolu, 58,32 % propanu i propylenu, oraz nie więcej niż 39,99 % butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako 'Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe'. 3) Artykuł 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego skroplony gaz ziemny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów skroplony gaz ziemny. Pismem z 25 czerwca 2019 r. (data nadania u operatora pocztowego - k. 165 akt Organu) Spółka złożyła wniosek o dokonanie korekty / sprostowania / zmiany m.in. ww. zgłoszeń celnych w zakresie zmiany klasyfikacji taryfowej z kodu CN 2711 12 97 na 2711 19 00, zmiany stawki celnej z 0,7% na 0%, zmiany wysokości kwoty długu celnego oraz zwrot nadpłaconego cła wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca powołała się na ww. wyrok TSUE z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, stanowisko Komisji Europejskiej (dalej: "KE"), stanowisko polskiej administracji celnej prezentowane w przeszłości, powszechną praktykę administracji celnych wydających Wiążące Informacje Taryfowe po wydaniu ww. wyroku TSUE, praktykę administracji celnej Stanów Zjednoczonych Ameryki, stanowisko polskiego Ministerstwa Finansów dotyczące klasyfikacji taryfowej mieszaniny LPG. W ocenie Skarżącej, w świetle wskazanego wyroku TSUE oraz stanowisk i praktyk, LPG takie jak w niniejszej sprawie, winny być klasyfikowane do kodu CN 2711 19 00. Dołączyła szereg załączników. Szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska Spółka przedstawiła w dołączonym do wniosku dokumencie pt.: "Kompleksowe stanowisko Spółki w zakresie prawidłowej klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych" (k. 93-106 akt Organu). Naczelnik "[...]" Urzędu Celno - Skarbowego (dalej NUS) decyzją z "[...]" r. nr "[...]": 1. odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego poz. od 9 do 13 zgłoszenia celnego nr "[...]" z 2 sierpnia 2016 r., 2. odmówił dokonania zwrotu cła w poz. od 9 do 13 ww. zgłoszenia na kwotę 3.581 zł, wraz z odsetkami, 3. zmienił w ww. zgłoszeniu kod towaru na CN 2711 19 00 ze stawką 0% i kwotą 0 zł, w sposób przedstawiony w tabelach na str. 2 i 3 decyzji, 4. zaliczył z urzędu na zaległe lub bieżące należności celne kwotę cła w łącznej wysokości 1.990 zł, podlegającą zwrotowi w przypadku braku zadłużenia Strony, 5. odmówił wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła. Jako podstawę prawną powołał art. 22 ust. 3, art. 34 ust. 3, art. 48, art. 56 ust. 1, art. 116 ust. 1 i 6, art. 117 ust. 1 i art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z 9 października 2013 r. nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 269 z 30 października 2013 r., dalej: UKC), art. 252 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r., dalej: rozporządzenie 2015/2446), art. 173 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r. s. 558 ze zm., dalej: rozporządzenie 2015/2447), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 1754/2015 z 6 października 2015 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 285 z 31 października 2015 r., str. 1) oraz art. 68, art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 1169, dalej u.p.c.). NUS wydając rozstrzygnięcie uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie w odniesieniu do części zgłoszeń, gdyż Spółka była związana decyzją WIT. Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła odwołanie od decyzji NUS. Wniosła o jej uchylenie w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Przedstawiła stanowisko w sprawie zwrotu odsetek (str. 30-34, k. 234 verte - 236, t. II akt Organu). Uznała, że art. 166 ust. 6 UKC (wcześniej art. 241 WKC) nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Powołała stanowisko wyroku TSUE z 18 stycznia 2017 r. w sprawie C-365/15, m.in. z tezy 39: "Gdy należności celne przywozowe, włącznie z cłami antydumpingowymi, podlegają zwrotowi z tego względu, że zostały one pobrane z naruszeniem prawa Unii - co winno zostać zweryfikowane przez sąd krajowy - państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane względem podmiotów mających prawo do zwrotu związanych z tym zwrotem odsetek, liczonych od dnia zapłaty przez owe podmioty należności celnych podlegających zwrotowi". Strona dołączyła wydruki wyroków sądów niemieckich, w tym wyroku Sądu Finansowego w Hesji z 23 lipca 2018 r. sygn. akt 7K 1579/17 - tłumaczenie: k. 241 – 245, t. II). W toku postępowań DIAS powołał biegłego dr hab. S. M., prof. Politechniki "[...]" w celu przedstawienia opinii zawierającej wiedzę specjalną w dziedzinie mieszanin C3-C4 - pismo z 4 marca 2020 r. (k. 262, t. II). Biegły otrzymał listy pytań Organu, jak też pełnomocnika Skarżącej. Przedstawił definicję LPG, wypowiedział się co do prężności par, kaloryczności, liczb oktanowych, wartości opałowej. Podał, że pojęcie "zasadniczy charakter" mieszaniny skroplonych węglowodorów gazowych nie jest zdefiniowane w chemii i fizyce. Natomiast zapytany o prawdziwość twierdzenia rzeczoznawcy Spółki, że nie jest możliwe wskazanie cechy fizyko-chemicznej mieszaniny węglowodorów gazowych, która nadaje mieszaninie zasadniczy charakter - uznał je za prawdziwe wskazując, że jest wymagane założenie jaka właściwość jest istotna dla danego przeznaczenia mieszaniny (pkt 1, 2, 8, 9, 27 i 32 pisma z 8 czerwca 2020 r., k. 306-310, t. II). Z kolei w odpowiedzi z 10 grudnia 2019 r. Polskiej Izby Gazu Płynnego (PIGP), na zapytania DIAS stwierdzono, że wszystkie węglowodory wchodzące w skład LPG są istotne dla spełnienia wymagań normy PN-EN 589, ponieważ każdy z parametrów poszczególnych węglowodorów jest istotny dla określenia parametrów mieszaniny (odpowiedź na pytanie nr 2, k. 297, t. II). Na pytanie nr 7: czy jest możliwe wskazanie pojedynczego gazu w mieszaninie węglowodorów skroplonych przeznaczonych do innych celów niż napędu pojazdów, który ma zasadnicze znaczenie dla jej właściwości użytkowych, a jeśli tak, to która z właściwości tego gazu o tym przesądza? – padła odpowiedź: Nie. Znaczenie zasadnicze dla właściwości użytkowych wymienionej mieszaniny węglowodorów, mają wszystkie zawarte w niej węglowodory oraz ich wzajemny stosunek. Nie można też zdefiniować jednej określonej zawartości procentowej mieszaniny (odpowiedź na pytanie nr 8). W opinii uzupełniającej z 9 czerwca 2020 r. S. M. odpowiedział na pytanie nr 9 tej opinii o możliwość wskazania pojedynczego gazu o zasadniczym znaczeniu dla jej właściwości użytkowych – w następujący sposób: "W przypadku mieszanin skroplonych węglowodorów, wpływ właściwości poszczególnych składników na wypadkowe właściwości całej mieszaniny jest proporcjonalny do iloczynu ułamka molowego składnika w tej mieszaninie i wartości danej właściwości dla danego składnika o ile dana właściwość jest właściwością addytywną. Jeżeli dana właściwość nie jest addytywna właściwości całej mieszaniny są wypadkową właściwości poszczególnych składników" (k. 319, t. II). Organ otrzymał ponadto od biegłego arkusz kalkulacyjny umożliwiający ocenę spełniania przez mieszaninę LPG normy dla poszczególnych gatunków LPG na podstawie składu procentowego gazów wchodzących w skład mieszaniny - dalej w skrócie: kalkulator mieszanin. W wyniku wniesienia odwołania DIAS zaskarżoną następnie do tut. Sądu decyzją z "[...]" r. utrzymał w mocy decyzję NUS. DIAS w uzasadnieniu decyzji powołał art. 20 ust. 1 WKC i art. 1 ust. 1 rozporządzenia 2658/87. Wskazał, że w okresie złożenia zgłoszeń celnych obowiązywała Nomenklatura Scalona w brzmieniu jak załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1101/2014 z 16 października 2014 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 312 z 31.10.2014 r.). Dodał, że Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta. Są to Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS), zawarte we Wspólnej Taryfie Celnej UE (WTC), które zapewniają jednolitą interpretację zasad klasyfikacji towarów. Przedstawił treść reguł 1, 3a, 3b, 3c i 6 ORINS. DIAS wskazał, że w toku postępowań powołał na biegłego dr hab. S. M., prof. Politechniki "[...]", zlecając sporządzenie opinii zawierającej wiedzę specjalną w dziedzinie mieszanin C3-C4, której zakres został określony w zadanych pytaniach. Biegły zdefiniował LPG jako dość szeroką gamę produktów naftowych składającą się głównie z węglowodorów trój i czterowęglowych, pozostającą w stanie ciekłym w temperaturze 38°C przy zastosowaniu ciśnienia nie wyższego niż 2,45 MPa. W skład grupy C3 wchodzą: propan, propylen zwany również propenem, a grupy C4: n-butan, izobutan, 1 -buten, isobuten, cis-2-buten, trans-2-buten, 1,2-butadien, 1,3-butadien. Mieszaniny LPG znajdują szerokie zastosowanie, przede wszystkim jako źródło energii. Na podstawie Raportów Rocznych Polskiej Organizacji Gazu Płynnego, dostępnych na stronach internetowych POGP za lata 2014-2018 Organ ocenił, że w Polsce zdecydowanie najwyższa sprzedaż LPG, sięgająca blisko 80%, występuje w sektorze autogazu. Zatem największe znaczenie LPG uzyskuje w obszarze napędu pojazdów (k. 358-359, t. II). DIAS przedstawił treść sentencji ww. wyroku TSUE z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, a następnie powołał wyroki: TSUE z 13.01.2004 r. w sprawie C-453/00 Kuhne & Heitz NV przeciwko Productschap voor Pluinwee en Eieren, ECR 2004/1B/I-00837, z 27.03.1980 r. w sprawie C-61/79 Denkavit Italiana; z 10.02.2000 r. w sprawie C-50/96 Deutsche Telekom, WSA w Białymstoku z 21.12.2017 r. sygn. akt I SA/Bk 1270/17 oraz WSA w Olsztynie z 24.01.2018 r. sygn. akt I SA/Ol 922/17. DIAS podał, że kierował się również oceną prawną dokonaną przez NSA w wyroku z 21 maja 2019 r. sygn. akt I GSK 1973/18. Organ wskazał, że NSA uzależnia klasyfikację LPG w oparciu o Regułę 3b) ORINS od znaczenia funkcjonalnego poszczególnych składników wchodzących w skład mieszaniny. DIAS podał, że aktualnie w polskim systemie normatywnym funkcjonują dwie normy charakteryzujące właściwości fizykochemiczne LPG, w zależności od zastosowania, tj.: PN-C-96008 "Przetwory naftowe. Gazy węglowodorowe. Gazy skroplone C3-C4" oraz PN-EN 589 "Paliwa do pojazdów samochodowych. LPG. Wymagania i metody badań". Pierwsza z tych norm posiada zasięg krajowy, natomiast druga jest polską wersją normy o zasięgu europejskim. Wymagania jakościowe dla gazu skroplonego LPG zostały określone w załączniku do rozporządzenia Ministra Energii z 14 kwietnia 2016 r. w sprawie wymagań jakościowych dla gazu skroplonego LPG (Dz.U. z 2016 r., poz. 540, przy czym w dniu zgłoszeń obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z 28 grudnia 2006 r.). Parametry jakościowe wskazane w wymienionym rozporządzeniu odpowiadają normie PN-EN 589 i są one prawnie obowiązujące w Polsce. Na tle rozważań własnych w tym zakresie DIAS stwierdził, że skoro mieszaniny LPG są normalizowane przez dwie normy, to pojedynczy składnik nada im zasadniczy charakter jeśli będzie determinował spełnienie obu lub chociaż jednej z tych norm. Oznacza to, że jeśli dla danej mieszaniny LPG: a) spełniona zostanie norma dla autogazu oraz dla innych zastosowań lub tylko jedna z tych norm, b) będzie można wskazać składnik determinujący spełnienie normy dla autogazu oraz normy dla innych zastosowań łącznie, lub tylko jednej z tych norm, - to klasyfikację tej mieszaniny należy przeprowadzić w oparciu o Regułę 3b) ORINS. Ostateczne i faktyczne wykorzystanie mieszaniny nie będzie miało znaczenia dla jej klasyfikacji taryfowej (str. 27 decyzji, k. 359, t. II). Jak uznał Organ, w celu zbadania, czy w mieszaninie LPG można wskazać substancję nadającą jej zasadniczy charakter wystarczy ustalić, czy owa substancja nadaje zasadniczy charakter dla autogazu. W tym celu za zasadne uznał posłużenie się normą europejską EN 589, której polskim odpowiednikiem jest norma PN-EN 589. Organ powołał się na opinie sporządzone 4.12.2018 r. i 6.05.2019 r. przez Dział Laboratorium Celne "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w "[...]" (opinie: k. 101 i 103-104 akt sądowych), a także odpowiedź na pytanie 4 zawartą w opinii S. M. z 12.03.2020 r., w której biegły stwierdził, że: "Jest prawdą, iż dla każdego gatunku "LPG - paliwa silnikowego" tj. (A, B, C, D, E), kluczowymi parametrami są liczba oktanowa motorowa (MON), która nie powinna być nie mniejsza niż 89 oraz względna prężność par, która nie powinna być mniejsza niż 150 kPa dla minimalnych temperatur określonych dla poszczególnych gatunków "LPG - paliwa silnikowego" przez normę PN-EN 589. Parametry te, tj. MON i względna prężność par, w sposób pośredni określają wymagany skład węglowodorowy mieszanin typu "LPG - paliwo silnikowe" (odpowiedź: k. 107 verte akt sądowych). DIAS w związku z tym podał, że tylko propan samodzielnie spełnia wymagania normy PN-EN 589 w pełnym zakresie temperatur od -10°C do +40°C pod względem minimalnej jak i maksymalnej prężności par oraz pod względem liczby oktanowej motorowej. Rozważając stanowisko Komisji Europejskiej w pkt 32 Uwag pisemnych do TSUE w sprawie C-286/15, normę PN-EN 589, która wprowadza 5 gatunków LPG: A, B, C, D i E, a także opinie powołanego przez Organ biegłego, DIAS doszedł do konkluzji, że wśród mieszanin LPG to gatunek A może być stosowany w okresie całorocznym. Do tego gatunku należy czysty propan oraz te mieszaniny, które podobnie jak propan, spełniają parametry określone dla gatunku A (k. 360, t. II akt Organu). Organ odwoławczy podał, że skoro propan jako jedyny gaz spośród wchodzących w skład mieszaniny LPG charakteryzuje się cechami umożliwiającymi stosowanie go w okresie całorocznym, to dokonując oceny czy mieszaninie LPG, w której występuje, nadaje on zasadniczy charakter, należy dokonać kolejnych ustaleń, przedstawionych drobiazgowo w decyzji na str. 31-41 (k. 361-366, t. II). W szczególności podał, że w celu określenia spełniania przez mieszaninę normy PN-EN 589 dla wszystkich gatunków LPG należy badać każdą mieszaninę z osobna. W tym zakresie uznał za pomocny otrzymany od biegłego ww. arkusz kalkulacyjny, tzw. kalkulator mieszanin. Przy jego użyciu Organ przedstawił w uzasadnieniu cztery przykłady składu mieszanin i ich analizę na str. 31-41 decyzji. Doszedł do wniosku, że aby można było stwierdzić, czy propan nadaje tym mieszaninom zasadniczy charakter, istotna jest wiedza jakie gazy wchodzą w skład grupy C4 - czy jest to n-butan, izobutan, czy też inny gaz. Jeśli występuje kilka gazów z grupy C4, to w jakiej są one proporcji. Istotny wpływ na ustalenie czy propan nadaje mieszaninie zasadniczy charakter ma zawartość metanu. Przy czym omawiając przykład 3 DIAS podał na str. 36-37 decyzji (k. 363v - 364, t. II), że co do zgłoszonych organom celnym mieszanin gazów należy przede wszystkim wykazać, że propan nie nadaje zasadniczego charakteru tym mieszaninom. Za istotne dla sprawy Organ uznał, że to Spółka w dniu dokonywania zgłoszenia celnego zadeklarowała kod CN 2711 12 97, a dopiero później, gdy nie jest już możliwe pobranie próbek towaru, zawnioskowała o zmianę klasyfikacji towaru na kod CN 2711 19 00. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że NUS wydając rozstrzygnięcie uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie w odniesieniu do części zgłoszeń, gdyż Spółka była związana decyzją WIT. Ponownie rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, w ocenie DIAS, odmowa zmiany klasyfikacji taryfowej dokonana przez NUS była zasadna, aczkolwiek z innych względów niż to zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu zaś do zgłoszeń, w których NUS dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej, DIAS, mając na uwadze art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej O.p.) nie prowadził postępowania zmierzającego do ustalania, czy zmiana ta była zasadna. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem prawa Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Takich okoliczności jednakże DIAS nie dostrzegł. W ocenie DIAS, błędne jest stanowisko w odwołaniu, że wszystkie LPG co do zasady klasyfikuje się do kodu CN 2711 19 00, gdyż we wszystkich tego typu mieszaninach nie jest możliwe wskazanie składnika nadającego im zasadniczy charakter. Potwierdzeniem tego jest Przykład 1 na str. 32-34 uzasadnienia decyzji, wskazujący na możliwość wskazania propanu jako substancji nadającej LPG zasadniczy charakter. Skoro w niektórych mieszaninach LPG propan nadaje zasadniczy charakter, zasadnym staje się zbadanie, czy w przypadku przedmiotowej mieszaniny nie mamy do czynienia z podobną sytuacją. Podkreślono, że to nie organ, jak w sprawie będącej przedmiotem TSUE C-286/15, lecz Spółka wnosi o zmianę klasyfikacji. Zatem ciężar dowodzenia zmierzającego do wykazania, że w mieszaninie nie można wskazać składnika nadającego zasadniczy charakter (jak to pierwotnie zostało zadeklarowane), spoczywa na Stronie. Dowodzenie organu powinno sprowadzać się do wskazania, czy wniosek Spółki w oparciu o przedłożony materiał dowodowy jest zasadny i jakie dowody powinny być przedstawione, aby można było wniosek uwzględnić. Natomiast aby można było stwierdzić, czy propan nadaje mieszaninom zasadniczy charakter, również istotna jest wiedza co do zawartości poszczególnych składników z grup C1-C2 oraz C3 i C4. Jednak ze względów praktycznych (uniknięcie nadmiernej objętości uzasadnienia decyzji), DIAS odstąpił od przedstawienia przykładów odnoszących się do pozostałych mieszanin (str. 41, k. 366, t. II). Odnośnie zgłoszeń, w których zmiana klasyfikacji taryfowej towaru na podstawie dołączonych certyfikatów nie jest zasadna, Organ drugiej instancji wskazał, że w trakcie postępowania NUS wezwał Spółkę do przedstawienia certyfikatów jakościowo-ilościowych, zawierających skład chemiczny i surowcowy towaru, z wyszczególnieniem zawartości procentowej poszczególnych składników mieszanin LPG. W odpowiedzi pełnomocnik strony ponownie złożył kopie certyfikatów, nadesłane już wraz z wnioskiem o korektę zgłoszeń celnych i poinformował, że przedstawione certyfikaty są jedynymi dokumentami potwierdzającymi skład mieszanin LPG, będącego przedmiotem zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie. Skoro zatem na podstawie dołączonych do wniosku certyfikatów nie można stwierdzić czy propan nadaje czy też nie nadaje mieszaninie zasadniczego charakteru, a zgłaszający dokonując zgłoszeń zadeklarował kod CN właściwy dla LPG któremu propan nadaje zasadniczy charakter, to obecnie nie ma podstaw do zmiany klasyfikacji taryfowej towaru. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pełnomocnik Strony powołał się na tezę 3 wyroku C-286/15 TSUE o tym, że art. 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia wykonawczego do WKC (obecnie art. 188 lit. b) UKC) należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG, taki jak ten w postępowaniu głównym, obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się ów LPG. Odnosząc się do powyższego zarzutu Organ zauważył, że teza ta jest następstwem braku uznania przez TSUE kryterium ilościowego jako właściwego do określania składnika, który mógłby nadać LPG zasadniczy charakter. Zdaniem TSUE przeważająca ilość propanu w mieszaninie nie przesądza bowiem o tym, że nadaje on jej zasadniczy charakter. Skoro zatem zawartość składnika nie przesądza o zasadniczym charakterze mieszaniny, to nie ma konieczności wskazania jego ilości (str. 42 - k. 366v). Ponadto w przypadku kryterium funkcjonalnego, w istocie znaczenie ma to, czy mieszanina LPG spełnia założone kryteria, a nie jaka jest ilość poszczególnych jej składników. Są to, zgodnie z normą PN-EN 589, prężność par i liczba oktanowa motorowa. Znaczenie ma również zbadanie, czy usunięcie z mieszaniny propanu wpłynie na spełnienie tej normy. Dokonanie tych ustaleń na dzień zgłoszeń nie musi być związane z koniecznością wskazywania dokładnego składu LPG. Wystarczy ustalenie odpowiednich parametrów badanej próbki. Zatem próba ustalenia, czy jeden ze składników nadaje LPG zasadniczy charakter nie musi stać w sprzeczności z tezą 3 wyroku TSUE C-286/15. W przedmiotowej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę klasyfikacji taryfowej po zwolnieniu towaru, gdy nie ma już możliwości pobrania próbek towaru w celu ustalenia określonych parametrów LPG. Organ wskazał, że konieczność podania zawartości poszczególnych składników mieszaniny LPG nie wynika z próby ustalenia którego składnika w mieszaninie jest najwięcej, lecz odpowiedzi, czy wykluczenie propanu jako składnika nadającego zasadnicze znaczenie przedmiotowej mieszaninie w aspekcie funkcjonalnym, wpłynie na uzasadnienie dokonania zmiany klasyfikacji taryfowej towaru zgodnie z wnioskiem. DIAS podkreślił, że NSA w wyroku z 21 maja 2019 r. sygn. akt I GSK 1973/18 przypomniał, że TSUE w wyroku C-286/15 wyraźnie wskazał, że art. 218 ust. 1d RWKC należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG taki jak ten w postępowaniu głównym obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG. W tym zakresie DIAS podał, że, jak wskazał TSUE w tezie 1, klasyfikacji LPG nie należy dokonywać w oparciu o Regułę 3b) jeśli: - wszystkie gazy nadają jej zasadniczy charakter; ponieważ nie można ustalić składnika, który nadaje jej zasadniczy charakter, - nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego przez TSUE LPG. Zatem, w ocenie DIAS, zgodnie z wyrokiem TSUE nie chodzi o wszystkie LPG, lecz tylko niektóre z nich. Natomiast nie wszystkie LPG w ogóle klasyfikowane są w oparciu reguły 3 ORINS. Są to LPG klasyfikowane do podpozycji, którym przypisane zostały kody CN: 2711 12 91, 2711 12 93, 2711 12 94, 2711 12 97. Nadto TSUE w tezie 1 stwierdził, że domniemanie, zgodnie z którym substancją nadającą produktowi zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3b) ORINS jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane. Oznacza to, że w przypadku mieszanin LPG kryterium ilościowe nie jest wystarczające do wskazania składnika nadającego im zasadniczy charakter. Jeśliby zatem przyjąć, że konieczność wskazania składu procentowego ma na celu określenie składnika o największej procentowej zawartości w mieszaninie, to przytoczony powyżej fragment uzasadnienia orzeczenia NSA znajdowałby zastosowanie i ustalanie składu poszczególnych składników mieszaniny pozbawione byłoby sensu. Jeśli natomiast nie chodzi o ustalenie składnika o największej proporcji w mieszaninie, lecz o ustalenie cech funkcjonalnych mieszaniny na podstawie ilości poszczególnych jej składników, to w takich okolicznościach nie można odnosić wyrażonego powyżej stanowiska NSA jako zakazującego badanie składu LPG. W takim przypadku dokładna informacja o składzie mieszany ma istotne znaczenie dla klasyfikacji taryfowej, co zostało wykazane w przykładzie nr 4 z uzasadnienia decyzji DIAS. Organ odwoławczy powołał art. 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia wykonawczego do WKC (obecnie art. 188 lit. b) UKC) i uznał, że wezwanie Spółki do przedstawienia składu przedmiotowej mieszaniny LPG, celem wykluczenia nadawania jej przez propan zasadniczego charakteru pod względem funkcjonalnym, a nie ilościowym, nie narusza tezy 3 wyroku TSUE C-286/15. Zwrócił też uwagę, że decyzje WIT wydawane w odniesieniu do LPG, zawierają w swojej treści informacje odnoszące się do zawartości przynajmniej głównych składników mieszaniny, tj. gazów z grupy C3-C4. Organy wydające WIT, nawet po ogłoszeniu 26 maja 2016 r. wyroku TSUE w sprawie C-286/15, uznawały za zasadne przedstawienie w WIT charakterystyki danego LPG poprzez wskazanie jego składu procentowego. Gdyby klasyfikacja LPG była taka sama, niezależnie w żadnym stopniu od składu procentowego mieszaniny, to jego wskazywanie w WIT byłoby nieuzasadnione. Podkreślono, że nie wszystkie WIT dotyczące LPG wskazują na kod 2711 19 00. Skoro WIT posiadają wskazanie składu procentowego mieszanin których dotyczą, to choćby z tego względu zasadnym jest przedstawianie do zgłoszenia dokumentu wskazującego na skład procentowy mieszaniny, a w przypadku braku takiego dokumentu, jego zażądanie przez organ celny. Powyższe potwierdza, że teza 3 wyroku TSUE w sprawie C-286/15 nie odnosi się do wszystkich zgłaszanych LPG. W opinii DIAS jeśli wszystkim LPG należy przypisywać kod CN 2711 19 00, wyłącznie na podstawie reguły 3c) ORINS, wówczas utożsamianie mieszaniny LPG poprzez wskazanie jej składu procentowego nie byłoby zasadne. Wystarczyłoby jedynie wskazanie, zgodnie z definicją LPG, że jest to mieszanina składająca się głównie z węglowodorów trój i czterowęglowych, pozostająca w stanie ciekłym w temperaturze 38°C przy zastosowaniu ciśnienia nie wyższego niż 2,45 MPa. Dla tak zdefiniowanego LPG zgłaszającemu wystarczyłaby tylko jedna WIT, gdyż obejmowałaby wszystkie LPG. Skoro jednak LPG klasyfikowane jest do różnych podpozycji, także w zależności od składu procentowego, to znajomość tego składu, mająca wpływ na wybór właściwej podpozycji, jest w pełni uzasadniona. Korzystając z narzędzia do badania mieszanin nietrudno ustalić, że o tym, czy propan nada mieszaninie zasadniczy charakter nie decyduje tylko jego procentowa zawartość lecz także konfiguracja w jakiej będzie występował z pozostałymi składnikami. Wynika to z faktu, że pozostałe substancje różnią się od siebie w zakresie prężności par oraz liczby motorowej oktanowej. Innymi słowy, część substancji posiada parametry bardzo zbliżone do propanu, a część oddalone. DIAS podzielił stanowisko NUS co do odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy zwrotu cła wraz z odsetkami. Nie podzielił natomiast stanowiska Organ pierwszej instancji, że zasadniczy charakter mieszaninie zawsze nadaje ten składnik, którego procentowo jest najwięcej. Określając jaki składnik nadaje zasadniczy charakter mieszaninie należy zastosować, zgodnie z wyrokiem TSUE, kryterium funkcjonalne. Zidentyfikowanie składnika nadającego mieszaninie LPG zasadniczy charakter, choć nie jest proste, to jednak możliwe do przeprowadzenia (str. 45 decyzji, k. 368, t. II). Organ odwoławczy uznał za błędne stanowisko odwołania, że zaklasyfikowanie mieszaniny LPG w oparciu o regułę 3b) ORINS byłoby równoznaczne ze stwierdzeniem, że mamy do czynienia z pojedynczym węglowodorem a nie z mieszaniną węglowodorów. DIAS podkreślił, że cały sens zarówno reguł 2 jak i reguł 3 ORINS polega na tym, że umożliwiają one zaklasyfikowanie towarów, które posiadają pewien niedomiar lub nadmiar. Niedomiar polega na tym, że pomimo że towar nie jest kompletny, to można go zaklasyfikować do podpozycji, która odnosi się do wyrobu kompletnego, np. pojazd samochodowy pozbawiony kół i zawieszenia należy klasyfikować po podpozycji właściwej dla kompletnych pojazdów. Z kolei nadmiar polega na tym, że nawet jeśli dany wyrób został dodatkowo wyposażony w elementy, które występując oddzielnie należałoby klasyfikować do innej podpozycji niż ten wyrób główny, to całość klasyfikowana jest do podpozycji odpowiadającej wyrobowi głównemu, np. marynarka z plakietkami, czy też guzikami klasyfikowana jest do podpozycji właściwej dla marynarki, choć same plakietki, czy też guziki klasyfikowane są do innych podpozycji. DIAS wyjaśnił, że szczególnym przypadkiem nadmiarowego towaru są mieszaniny. Reguły 3 pozwalają zaklasyfikować je do podpozycji, która odnosi się jedynie do części substancji wchodzącej w jej skład np. propanu w LPG, o ile nadaje on mieszaninie zasadniczy charakter. Organ zwrócił uwagę, że podpozycja, której został przypisany kod CN 2711 19 00 nie odnosi się do żadnego z głównych składników LPG. Może być zatem rozpatrywana jako ostatnia w kolejności występowania, wyłącznie, jeśli nie uda się zidentyfikować składnika nadającego owemu LPG zasadniczy charakter, a którego brzmienie występuje w rozpatrywanych podpozycjach (propan, propen, butany). DIAS uznał, że skoro w niniejszej sprawie nie występują przesłanki do zmiany klasyfikacji taryfowej towaru, nie ulega również zmianie wysokość należnego cła. Tym samym wniosek o zwrot należności celnych wraz z odsetkami należy uznać za niezasadny. Organ podsumował, że kierował się oceną prawną i wskazaniami NSA co do dalszego postępowania w analogicznych do niniejszej sprawach, wobec czego: 1. powołał biegłego dr hab. S. M. w celu sporządzenia opinii zawierającej wiedzę specjalną odnoszącą się do mieszanin węglowodorów nasyconych (C3-C4). Ramy opinii zostały ujęte w pytaniach skierowanych do biegłego; 2. dokonał ustalenia obiektywnych cech i właściwości mieszanin LPG odwołując się do obowiązujących norm, ponieważ brzmienia pozycji i podpozycji oraz uwag do sekcji i działów w żaden sposób nie odnoszą się do cech i właściwości LPG; 3. biorąc pod uwagę, że jedynie norma EN-589 (polski odpowiednik PN-EN 589) jest o zasięgu europejskim i stosowana przez wszystkie państwa członkowskie, ograniczył określenie obiektywnych cech i właściwości mieszanin LPG tylko do spełnienia tej normy dla wszystkich gatunków LPG. W efekcie ogranicza to możliwość zastosowania Reguły 3b) ORINS tylko do obiektywnych cech i właściwości LPG wynikających z tej normy, co, biorąc pod uwagę żądanie Spółki, należy uznać jako dla niej korzystne; 4. korzystając z kalkulatora mieszanin wykazał, że niektórym mieszaninom LPG propan nadaje zasadniczy charakter, jeżeli spełnione są następujące warunki: - mieszanina LPG, podobnie jak sam propan, spełnia normę PN-EN 589 dla wszystkich gatunków LPG, - usunięcie z mieszaniny propanu powoduje, że przestaje ona spełniać normę dla wszystkich gatunków LPG, - usunięcie innych głównych gazów z mieszaniny LPG, tj. z grupy C3-C4, nie wpływa na spełnienie przez mieszaninę normy PN-EN 589 dla wszystkich gatunków LPG; 5. korzystając z kalkulatora mieszanin dowiódł, że na podstawie składu procentowego przedmiotowej mieszaniny LPG uwidocznionego w certyfikacie dołączonym do wniosku o zmianę klasyfikacji taryfowej i zwrot cła wraz z odsetkami, można wskazać, że propan nadaje jej zasadniczy charakter, jak również, że tego charakteru nie nadaje. Uzależnione jest to od faktycznej zawartości poszczególnych składników w ramach grup C1-C5, bądź przeprowadzenia badania laboratoryjnego mieszaniny, co nie zostało przez Odwołującą udokumentowane i na obecnym etapie nie jest już możliwe do ustalenia; 6. stwierdził, że na podstawie dostępnego materiału dowodowego nie można ustalić, że propan mieszaninie zasadniczego charakteru nie nadaje, co przekłada się na prawidłowość zadeklarowanego w zgłoszeniu kodu CN 2711 12 97; 7. uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie NUS, choć z innych przyczyn, niż wskazane w uzasadnieniu decyzji Organu pierwszej instancji; 8. ze względu na brak zasadności co do zmiany klasyfikacji taryfowej towaru, wskazał na brak podstaw do zwrotu cła wraz z odsetkami. Natomiast żądanie wypłaty odsetek od zwracanego cła jest niezasadne zdaniem DIAS. Stosownie do art. 116 ust. 6 UKC zwrot nie powoduje wypłaty odsetek przez właściwe organy celne. Przepis ten stanowi odrębne i wyczerpujące uregulowanie, które w ogóle nie przewiduje możliwości zarówno naliczania, jak i wypłaty odsetek, także na wniosek importera. Zatem zmiana klasyfikacji taryfowej towaru (na kod CN 2711 19 00), a następnie na mocy art. 116 ust. 1 lit. a) UKC zwrot kwoty nadpłaconego cła przywozowego nie oznacza, że powinien on być dokonany z odsetkami. Przy czym zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 28 UKC "zwrot" oznacza zwrot kwoty zapłaconych należności celnych przywozowych lub wywozowych. Organ podał, że wypłaty odsetek (z wyjątkiem szczególnych przypadków) nie dopuszczał również Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC). W myśl tego uregulowania, dokonanie przez organy celne zwrotu należności przywozowych lub należności wywozowych, jak również odsetek od kredytu lub odsetek za zwłokę, które zostały pobrane przy uiszczaniu tych należności, nie nakłada na te organy obowiązku wypłaty odsetek. Odsetki należało wypłacić jeżeli decyzja w sprawie wniosku o udzielenie zwrotu nie zostanie wykonana w terminie trzech miesięcy od dnia jej wydania, oraz gdy przewidują to przepisy krajowe. Organ zauważył, że zastępujący art. 241 WKC - art. 116 ust. 6 UKC nie zawiera odesłania do przepisów krajowych regulujących instytucję zwrotu odsetek. DIAS dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wziął pod uwagę stanowisko TSUE zawarte w wyroku C-365/15 z 18 stycznia 2017 r. zgodnie z którym, gdy należności celne przywozowe, włącznie z cłami antydumpingowymi, podlegają zwrotowi z tego względu, że zostały one pobrane z naruszeniem prawa Unii, państwa członkowskie zobowiązane są do wypłaty odsetek od zwracanego cła. Podkreślenia wymaga jednakże w ocenie DIAS zupełnie odmienna sytuacja, wynikająca z wcześniejszego unieważnienia aktu prawnego, na podstawie którego pobrano cło antydumpingowe, której dotyczy wspomniany wyrok TSUE. Unieważnienie dotyczyło rozporządzenia nr 1472/2006. Z zupełnie inną sytuacją mamy do czynienia w przypadku zmiany klasyfikacji na skutek wyroku TSUE C-286/15, w którym TSUE wskazał, że niektóre LPG, takie jak będące przedmiotem omawiania w postępowaniu głównym, należy klasyfikować w myśl Reguły 3c) ORINS do kodu CN 2711 19 00. Organ podał, że wyrok ten nie jest ukierunkowany na określone podmioty, zatem żaden z nich nie jest uprzywilejowany względem drugiego. Tym samym cena sprzedaży tych mieszanin nie jest determinowana przez importerów, będących w korzystniejszej sytuacji względem innych na skutek nieponoszenia ciężaru ceł. DIAS odnotował, że zgodnie z raportami Polskiej Organizacji Gazu Płynnego, udział importu w zapotrzebowaniu na LPG w Polsce wynosi ok. 80%, co oznacza, że w RP cena LPG kształtowana jest głównie przez import. Skoro zatem gaz pochodzący z importu obciążony jest określonymi należnościami, to logicznym tego następstwem jest przeniesienie owego ciężaru na konsumenta. W takim przypadku, jeśli nawet należności przywozowe byłyby pobrane niezgodnie z przepisami UE, to nie można mówić, jak podnosi pełnomocnik Spółki, że Strona poniosła szkodę z powodu braku dysponowania częścią środków finansowych, w związku z czym należy się jej rekompensata w postaci odsetek od zwróconego cła. DIAS podkreślił, że sprawa C-365/15, wskazana przez pełnomocnika jako uzasadniająca wypłatę odsetek od zwracanego cła, dotyczyła wprowadzonego do swobodnego obrotu na terytorium Unii Europejskiej obuwia ze skórzanymi cholewkami, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu. Trybunał wywiódł, że zarówno z genezy art. 241 WKC, jak również z kontekstu tego przepisu wynika, że nie ma on zastosowania w okolicznościach tego rodzaju co te, które wystąpiły w postępowaniu głównym. Jak wskazano powyżej, przypadek będący przedmiotem wyroku TSUE C-365/15 znacznie odbiega od sytuacji wynikającej z wyroku C-286/15. Nie można zatem przyjąć, że przepis art. 241 WKC w przedmiotowej sprawie też nie ma zastosowania, a tym bardziej, że podobnie brzmiący art. 116 ust. 6 UKC nie wchodzi w grę przy rozważaniu kwestii zwrotu odsetek. Trudno bowiem uznać, że podmioty, które faktycznie nie poniosły negatywnych skutków wynikających z jednolitej interpretacji przepisów UE, winny otrzymywać rekompensatę w postaci wypłaty odsetek. Organ uznał, że na podstawie przepisów UKC, jak również z zasad ogólnych prawa UE zawartych w traktatach, w tym z przywoływanej przez importera zasady symetrii pomiędzy podmiotami gospodarczymi a organami celnymi, w przedmiotowej sprawie nie sposób wywodzić obowiązku wypłaty odsetek od cła. Ponadto dotychczas TSUE nie rozważał zagadnienia odmowy zwrotu odsetek na podstawie art. 116 ust. 6 UKC, który w swym brzmieniu różni się od art. 241 WKC. O ile art. 241 WKC dopuszcza wypłatę odsetek o ile przewidują to przepisy krajowe, o tyle art. 116 ust. 6 UKC takiej możliwości nie wskazuje. DIAS przywołał zdanie odrębne Sędziego WSA Jerzego Drwala do wyroku WSA w Lublinie z 6 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 545/19. Podkreślił, że w niniejszej sprawie klasyfikacja towaru do kodu CN 2711 12 97 oraz ustalenie kwoty cła nie było wynikiem błędu, nawet pojmowanego szeroko jako błąd organu celnego formalny i materialnoprawny (zob. wyrok WSA w Lublinie z 26 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 34/09). Organ celny zaakceptował dane zamieszczone przez importera w zgłoszeniu celnym, w tym zadeklarowaną klasyfikację taryfową, zgodną w tym czasie z przyjętą powszechnie praktyką, w tym z wytycznymi Komitetu Kodeksu Celnego, akceptowaną również przez zgłaszającego. Stąd też za nieuprawnione uznał Organ żądanie Spółki do wypłaty odsetek, bez odróżnienia konsekwencji związanych z anulowaniem przez TSUE aktu prawnego, na podstawie którego pobrano należności celne, gdzie obecnie, w zmienionym już stanie prawnym, importer dochodzi zwrotu zapłaconych należności celnych i odsetek, od sytuacji, w której organ celny zmienił na wniosek sposób klasyfikacji taryfowej. Jak zaznaczył Sędzia Jerzy Drwal w zdaniu odrębnym, z założenia cła antydumpingowe mają chronić rynek unijny przed przywozem towarów po zaniżonych cenach, powodujących realną szkodę interesom finansowym Wspólnoty. Przeciwdziałać temu miało pobieranie ustanowionych ceł antydumpingowych. Import mieszaniny gazów - jak w badanej sprawie - niewiele miał wspólnego z ewentualnym zakłóceniem funkcjonowania i reguł wolnego rynku na terenie UE. Natomiast wyrok w sprawie C-365/15 tematycznie powiązany jest z wcześniejszą sprawą C-249/10 P (z 2 lutego 2012 r.) Brosmann Footwear (HK) LTD i inni v. Rada Unii Europejskiej, w której wyrokiem Trybunału anulowano rozporządzenie nakładające ostateczne cła antydumpingowe. Interpretacja Nomenklatury Scalonej stosownie do wytycznych płynących z wyroku TSUE w sprawie C-286/15 mogła być postawą do zwrotu cła, ale nie do wypłaty odsetek - tego nie przewiduje art. 116 ust. 6 UKC. Pomijanie ww. przepisu przy rozpoznawaniu - złożonego przed upływem 3 lat od dokonania zgłoszenia celnego - wniosku o zwrot należności celnych wraz z odsetkami tylko dlatego, że w wyroku C-365/15 Trybunał stwierdził, że art. 241 WKC nie miał zastosowania w okolicznościach takich, jak te, które wystąpiły w postępowaniu głównym, nie można uznać za zasadne. W świetle przepisów ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1382 ze zm.), odsetki należne od organu celnego są naliczane w przypadku zwracania ceł antydumpingowych (art. 67 ust. 4). W sprawie opisywanej w zdaniu odrębnym ww. wyroku WSA w Lublinie z 6 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 545/19, problem nie dotyczył ceł antydumpingowych (w sprawie opisywanej w zdaniu odrębnym do ww. wyroku WSA w Lublinie z 6 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 545/19). Nie dotyczył też zagadnienia odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 114 UKC. Kwestia odsetek została uregulowana w UKC, który zgodnie z jego art. 5 pkt 2 lit. a) zaliczany jest do "przepisów prawa celnego" wraz ze wspólną taryfą celną (lit. b), przepisami ustanawiającymi unijny system zwolnień celnych (lit. c); umowami międzynarodowymi zawierającymi przepisy z zakresu prawa celnego, jeżeli mają one zastosowanie w Unii (lit. d). W myśl przepisów prawa celnego zasadą jest, że nie wypłaca się odsetek przy zwrocie cła. Odsetki są jednak wypłacane w przypadku, gdy decyzja o przyznaniu zwrotu nie zostanie wykonana w terminie trzech miesięcy od daty jej wydania, chyba że niedotrzymanie terminu było niezależne od organów celnych (art. 116 ust. 6 UKC). Uregulowanie to w dalszej części określa, że w takich przypadkach odsetki wypłaca się za okres od dnia, w którym upłynął ten trzymiesięczny termin, do dnia zwrotu, zaś stopę procentową odsetek ustala się zgodnie z art. 112. Dalej powtarzając za ww. zdaniem odrębnym DIAS podkreślił, że art. 116 ust. 3 UKC, mimo że podobny jest w swej treści do art. 241 WKC, to nie odsyła do przepisów krajowych regulujących instytucje odsetek, co tym bardziej podkreśla różnicę pomiędzy stanem faktyczno-prawnym pomiędzy sprawą, w której zapadł wyrok C-365/15, a niniejszą sprawą. Organ drugiej instancji wskazał, że przywołane w odwołaniu stanowisko Sądu Finansowego w Hesji (nie powołano daty ani sygn. akt, być może chodzi o wyrok z 23 lipca 2018 r. sygn. akt 7K 1579/17 - tłumaczenie: k. 241 – 245, t. II) w sprawie nadpłaconego podatku VAT, nie może więc stanowić argumentu dla zasadności zwrotu odsetek przez polską administrację celną. W ocenie DIAS, przepis art. 116 ust. 6 UKC jest na tyle jasny i precyzyjny, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że w niniejszej sprawie odsetki nie powinny być wypłacone Stronie. DIAS końcowo zauważył, że jednocześnie Skarżąca, żądając zmiany klasyfikacji taryfowej, nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, że zgłoszona mieszanina LPG została nieprawidłowo zaklasyfikowana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie decyzji DIAS w całości, oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowań wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniesiono także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 15 oraz art. 22 UKC w związku z wykładnią art. 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L nr 253 z 2 lipca 1993 r., dalej: "RWKC") zaprezentowaną przez TSUE w tezie 3 wyroku C-286/15 poprzez przyjęcie, że: a. informacja na temat składu procentowego mieszaniny nie jest istotna wskazując, że właściwości towaru mogą być stwierdzone doświadczalnie na podstawie pobrania próbek, b. informacja na temat składu procentowego mieszaniny jest istotna dla klasyfikacji celnej towaru na etapie postimportowej weryfikacji zgłoszeń celnych, ponieważ na etapie weryfikacji postimportowej nie ma już możliwości pobrania próbek towaru i przeprowadzenia badania doświadczalnego; 2) litery A pkt 3 litera b Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 290, str. 1 z 31 października 2013 r.), w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: TUE) poprzez przyjęcie, że do klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych możliwe jest zastosowanie reguły 3 b) ORINS poprzez przyjęcie, że: • w przypadku mieszaniny węglowodorów gazowych, w zgodzie z postanowieniami CN możliwe jest wskazanie takiej jej cechy, która konstytuuje jej "zasadniczy charakter" w rozumieniu reguły 3b ORINS, • wyłonienie cechy, która nadaje mieszaninie "zasadniczy charakter" w rozumieniu reguły 3b ORINS, powinno być zrealizowane w oparciu o kryterium przeznaczenia (kryterium "funkcjonalne") mieszaniny węglowodorów gazowych, podczas gdy w zaskarżonej decyzji ustalono, że: - te same mieszaniny węglowodorów gazowych mają równocześnie różne przeznaczenia, - przeznaczenie nie jest kryterium klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych przewidzianym w CN, • przy klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych właściwe jest przyjęcie, że mieszanina powinna być klasyfikowana na podstawie spełnienia kryteriów norm jakościowych dla jednego z wielu potencjalnych zastosowań mieszaniny, • dla ustalenia, który składnik mieszaniny nadaje jej zasadniczy charakter należy ustalić, czy ten składnik samodzielnie powoduje, że mieszanina posiada określoną wartość prężności par oraz motorowej liczby oktanowej z pominięciem okoliczności, że pozostałe węglowodory wchodzące w skład mieszaniny również posiadają właściwości w postaci prężności par oraz motorowej liczby oktanowej oraz, że każdy węglowodór wchodzący w skład mieszaniny węglowodorów gazowych oddziałuje na wielkość prężności par oraz motorowej liczby oktanowej mieszaniny, 3) litery A pkt 3 litera c Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN (dalej: "reguła 3c ORINS") w związku z art. 4 ust. 3 TUE poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany w sprawie. 4) Podpozycji CN 2711 12 rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN Załącznik I Część druga Sekcja V Dział 27 (dalej: Podpozycja CN 2711 12) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN poprzez: a. niewłaściwą interpretację, polegającą na uznaniu, że postanowienia Podpozycji CN 2711 12 powinny być interpretowane w ten sposób, że obejmują swoim zakresem mieszaninę węglowodorów gazowych, podczas gdy ta podpozycja CN powinna być interpretowana tak, jak uczynił to TSUE w tezie 1 i 2 wyroku C-286/15, tj. w ten sposób, że nie obejmuje ona mieszaniny węglowodorów gazowych, b. niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na błędnym uznaniu, że przepis ten powinien mieć zastosowanie do klasyfikacji taryfowej mieszaniny węglowodorów gazowych. Skutkiem wskazanego naruszenia było przyjęcie, że na podstawie tego przepisu mieszanina węglowodorów gazowych powinna być zaklasyfikowana do podpozycji CN 2711 12; w konsekwencji DIAS zastosował ten przepis w sprawie mimo, że nie powinien on być zastosowany. Naruszenie podpozycji CN 2711 12 spowodowało również naruszenie art. 4 ust. 3 TUE poprzez odmowę zastosowania wykładni prawa UE zaprezentowanej w tezie 2 wyroku TSUE C-286/15; 5) Podpozycji CN 2711 19 rozporządzenia 2658/87 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN Załącznik I Część druga Sekcja V Dział 27 (dalej: "Podpozycja CN 2711 19") w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN poprzez: a. niewłaściwą interpretację, polegającą na uznaniu, że postanowienia Podpozycji CN 2711 19 powinny być interpretowane w ten sposób, że nie obejmują swoim zakresem mieszaniny węglowodorów gazowych, podczas gdy ta podpozycja CN powinna być interpretowana w ten sposób, że obejmuje mieszaniny węglowodorów gazowych (tak jak uczynił to TSUE w tezie 2 wyroku C-286/15), b. niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na błędnym uznaniu, że przepis ten nie powinien mieć zastosowania do klasyfikacji taryfowej mieszaniny węglowodorów gazowych. Skutkiem wskazanego naruszenia było przyjęcie, że na podstawie tego przepisu mieszanina węglowodorów gazowych nie powinna być zaklasyfikowana do podpozycji CN 27 11 19; w konsekwencji DIAS nie zastosował tego przepisu w sprawie, mimo, że przepis ten powinien być zastosowany; 6) art. 173 ust. 3 UKC poprzez odmowę sprostowania zgłoszeń celnych w sytuacji, gdy konieczność taka wynikała z wykładni prawa wspólnotowego dokonanej przez TSUE w sprawie C-286/15; 7) art. 116 ust. 1 lit. a) oraz art. 117 ust. 1 UKC w zw. z art. 173 ust. 3 UKC poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do nadpłacenia przez Spółkę należności celnych, co skutkowało odmową Spółce zwrotu kwoty należności celnych wraz z odsetkami; 8) litery A pkt 6 Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN (dalej: "reguła 6 ORINS") w związku z art. 4 ust. 3 TUE poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że klasyfikacji towaru do podpozycji Systemu Zharmonizowanego (dalej: "HS", 6 cyfr, poziom 2 kresek) należy dokonać w oparciu o opisy podpozycji CN (8 cyfr, poziom poniżej 2 kresek); 9) litery A pkt 1, 2 i 6 Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN (dalej odpowiednio: "reguła 1 ORINS", "reguła 2 ORINS" i "reguła 6 ORINS") w związku z art. 4 ust. 3 TUE poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla klasyfikacji niektórych mieszanin węglowodorów gazowych jako jednego węglowodoru nie jest konieczne ustalenie czy dodatek innego materiału lub substancji odbiera towarowi charakter towaru z rodzaju wymienionego w pozycji poprzez ustalenie, czy dodatkowe składniki wchodzące w skład towaru są: a) koniecznym zanieczyszczeniem, którego nie można w racjonalny kosztowo i technologicznie sposób usunąć - wtedy mamy do czynienia z towarem zanieczyszczonym, b) pożądanym, a co najmniej neutralnym i tolerowanym elementem towaru - w takiej sytuacji mamy do czynienia z mieszaniną; II. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 u.p.c. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, poprzez dokonanie nieprawidłowej interpretacji materiału dowodowego polegającej na: a. błędnym przyjęciu, na podstawie danych statystycznych, że właściwym lub typowym dla mieszanin węglowodorów gazowych przeznaczeniem jest przeznaczenie do napędu silników spalinowych, b. błędnym przyjęciu, że właściwości mieszanin węglowodorów gazowych powinny być oceniane poprzez pryzmat spełniania kryteriów zdefiniowanych w normach jakościowych dla paliwa do silników spalinowych, c. pominięciu stwierdzonych także w zaskarżonej decyzji powszechnych alternatywnych zastosowań mieszanin węglowodorów gazowych, d. pominięciu i odrzuceniu prezentowanych w opiniach rzeczoznawców oraz biegłych oraz w Stanowisku KE informacji o obecności różnorodnych istotnych cech mieszanin węglowodorów gazowych, co wyklucza możliwość klasyfikacji tych mieszanin na podstawie reguły 3b ORINS; 2. art. 44 UKC w związku z zw. z art. 73 ust. 1 u.p.c. oraz art. 233 § 2 (nie podano aktu, być może O.p.) poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowań polegające na tym, że DIAS przeprowadził praktycznie całe postępowanie dowodowe. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w wyroku TSUE z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, Trybunał stwierdził, że w przypadku, w którym mieszanina węglowodorów gazowych składa się z kilku substancji, to niedopuszczalne jest twierdzenie, że substancja, której procentowa zawartość jest najwyższa, nadaje tej mieszaninie zasadniczy charakter. Konsekwencją tej konkluzji jest to, że na zgłaszającym mieszaninę węglowodorów gazowych nie ciąży obowiązek wskazywania procentowego udziału poszczególnych węglowodorów składowych mieszaniny (poz. I.2 na str. 5 skargi, k. 11 akt sądowych). Zarzucono, że DIAS nieprawidłowo przyjął za właściwe dla ustalenia, czy w określonej mieszaninie węglowodorów gazowych można wskazać składnik nadający mieszaninie zasadniczy charakter i należy je ustalić na podstawie norm jakościowych dla paliw silnikowych. Jest to bowiem wprost sprzeczne z postanowieniami CN. DIAS sam przyznał, że CN nie wprowadza kryterium przeznaczenia w klasyfikacji węglowodorów gazowych. Ponadto założenie Organu jest sprzeczne z wytycznymi dotyczącymi wykładni CN, które są wskazywane przez TSUE. W swoim dotychczasowym orzecznictwie TSUE jednoznacznie dopuszcza stosowanie w klasyfikacji taryfowej wyłącznie kryteriów zdefiniowanych w przepisach prawa - rozporządzeniu CN. Wszelkie inne kryteria, jako pozaprawne są w ocenie TSUE niedopuszczalne. Takie stanowisko można znaleźć m.in. w wyroku w sprawie C-472/12 pkt 35 (poz. II.7.b skargi, k. 12). Zarzucono, że przeznaczenie nie jest kryterium klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych do podpozycji HS (6 cyfr). Dlatego DIAS błędnie ocenił zasadność ustalenia jaka właściwość świadczy o zasadniczym charakterze mieszaniny, przez pryzmat zastosowania mieszaniny jako paliwa do silników spalinowych. Skarżąca podała, że TSUE m.in. w wyroku C-547/13 wskazał w pkt 47: "do celów dokonania klasyfikacji w odpowiedniej pozycji przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (zob. wyrok Olicom, C-142/06, EU:C:2007:449, pkt 18)". DIAS nie rozważał jaki procentowy udział poszczególnych typowych zastosowań towaru powinien być uznany za "wielość" typowych zastosowań, a także na jakiej podstawie prawnej ta proporcja powinna być ustalona. W zaskarżonej decyzji zostało wyprowadzone podejście, które w żadnym stopniu nie wynika z norm prawa ani nie ma nic wspólnego z wytycznymi dotyczącymi interpretacji CN prezentowanymi przez TSUE (poz. II.7.f skargi). Skarżąca wskazała, że każdy z węglowodorów posiada określoną prężność par oraz motorową liczbę oktanową, jak też motorowa liczba oktanowa oraz prężność par mieszaniny węglowodorów jest pochodną wartości motorowej liczby oktanowej oraz prężności par poszczególnych węglowodorów gazowych wchodzących w skład mieszaniny. Natomiast Organ błędnie zinterpretował regułę 3b ORINS. W zaskarżonej decyzji została przedstawiona fałszywa interpretacja stanowiska TSUE prezentowanego w wyrokach w sprawach C-253/87 pkt 8, C-288/99 pkt 25, C-250/05 pkt 21 (poz. II.7.g, k. 13. Wadliwość stanowiska DIAS dobitnie dowodzi teza TSUE zaprezentowana w wyroku C-288/99 w pkt 26, która została całkowicie pominięta przez DIAS. O zasadniczym charakterze mieszaniny w rozumieniu reguły 3b ORINS nie decyduje, jak uznał to Organ, składnik wpływający w największym stopniu na określoną właściwość towaru. Z przytoczonego orzecznictwa TSUE, w szczególności ze zwrotu "in no way" (pkt 26 wyroku TSUE w sprawie C-288/99) wynika, że nie jest istotny najsilniejszy wpływ danego składnika na określoną cechę towaru, ale fakt, że ten składnik musi wywierać wpływ wyłączny na tą cechę. Jeśli jakikolwiek inny składnik mieszaniny wywiera jakikolwiek wpływ na cechę uznaną za decydującą o zasadniczym charakterze towaru, to nie można powiedzieć, że wyłącznie jeden składnik mieszaniny decyduje o jej zasadniczym charakterze. Podkreślono w skardze, że zasady wykładni reguły 3b ORINS wyprowadzone przez TSUE są bardzo ścisłe. Nie pozostawiają miejsca na działanie intuicyjne. Zarzucono, że ocena DIAS, że "... dla klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych do podpozycji HS (6 cyfr) znaczenie ma treść poszczególnych podpozycji CN (8 cyfr)" jest wprost, bezpośrednio i jednoznacznie sprzeczna z regułą 6 ORINS. Podobnie autor skargi określił jako fałszywy argument Organu, że "w Unii Europejskiej klasyfikacja dokonywana jest do 8-cyfrowych kodów CN a nie 6-cyfrowych pozycji HS". Ponadto NSA w powoływanym przez DIAS wyroku z 21 maja 2019 r. sygn. akt I GSK 1973/18 potwierdził, że rozumowanie DIAS w zakresie żądania informacji na temat składu procentowego mieszaniny węglowodorów gazowych jest "nieracjonalne". NSA jednoznacznie stwierdził, że niedopuszczalne jest żądanie informacji o składzie procentowym importowanej mieszaniny po to, żeby ustalić, dla których mieszanin taka informacja jest potrzebna dla klasyfikacji, a dla których nie jest potrzebna (poz. II.7.i oraz j). W toku dotychczasowych postępowań Spółka przedstawiła ponadto szereg pism i wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Zwrócił się o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pismem procesowym z 29 czerwca 2021 r. (k. 75-79 akt sądowych) Organ uzupełnił swoje stanowisko. Nawiązał do uzasadnień zapadłych na posiedzeniu niejawnym wyroków NSA z 20 maja 2021 r. sygn. akt I GSK 2415/18 i I GSK 2686/18 oraz z 21 maja 2021 r. sygn. akt I GSK 2817/18. Wskazał na funkcjonalne znaczenie poszczególnych składników wchodzących w skład mieszaniny, na podstawie wyroku NSA z 21 maja 2019 r. sygn. akt I GSK 1973/18, jako uzasadnienie do ustaleń Organu przy kolejnych analogicznych sprawach (pkt 1 pisma). Rozwinięcie tej myśli zawarto w pkt 2-9 pisma, w których powtórzono stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. DIAS podkreślił w pkt 10 pisma, że zarówno podczas klasyfikacji mieszanin LPG w oparciu o metodę ilościową, jak i obecnie, w oparciu o cechy funkcjonalne, nie dokonywał klasyfikacji z pominięciem 6-cyfrowych podpozycji wynikających z systemu zharmonizowanego. Zostało to niesłusznie podniesione przez pełnomocnika Skarżącej kasacyjnie i zaakceptowane przez NSA. Organ wskazał jedynie, że podpozycja 2711 12 odnosząca się do propanu dopuszcza (co wynika wprost z reguł klasyfikacyjnych odnoszących się do mieszanin - Reguła 3b ORINS) także klasyfikację jego mieszanin. Kody 8-cyfrowe CN operujące konkretnymi składami procentowymi tychże mieszanin są jedynie tego potwierdzeniem. Organ podał w pkt 13, że w sprawach obecnie zawisłych przed WSA przeprowadził postępowanie dowodowe, z którego wynika, że oprócz mieszanin LPG charakteryzujących się sezonowością występują również takie mieszaniny, których podobnie jak propanu owa sezonowość nie dotyczy. Nadają się one do zastosowania zarówno latem jak i zimą, a jedynym składnikiem, który o tym decyduje jest propan. Świadczy o tym fakt, że usunięcie propanu pozbawia mieszaniny tej cechy. Tym samym nie podlega wątpliwości, że ów propan nadaje zasadniczy charakter, a mieszanin tych nie należy traktować jako produktu odrębnego od propanu. Co istotne, nawet jeśli pozostałe składniki tych mieszanin mają jakiś wpływ na prężność par, to wpływ ten jest nieznaczący dla ich funkcjonalności nadawanej wyłącznie przez propan. Ponadto NSA we wskazanych wyrokach stwierdził, że DIAS klasyfikując mieszaniny LPG do pozycji 2711 12 w istocie podważa klasyfikacje dokonane przez własną administrację celną, gdyż po wyroku TSUE C-286/15 wydane zostały przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie WIT klasyfikujące mieszaniny LPG do pozycji 2711 19 (pkt 14 pisma). Jednakże wydane WIT określają mieszaniny LPG przez pryzmat ich składu procentowego, a nie funkcjonalności. Tym samym nie ma podstaw do uznania, że klasyfikacja przedstawiona w WIT winna determinować także klasyfikację innych mieszanin LPG, co strona podnosiła na etapie odwoławczym (pkt 15). Końcowo DIAS stwierdził, że skoro klasyfikacja taryfowa mieszanin LPG nie powinna być dokonywana w oparciu o kryterium ilościowe poszczególnych jej składników, lecz kryterium funkcjonalności, na co zwraca uwagę NSA w uzasadnieniach ww. wyroków z 20 maja 2021 r.:. "Zatem jeżeli organy chciały zaprzeczyć czy podważyć taki sposób rozumienia powinny były, w oparciu o wiedzę naukową czy też opinię biegłych rzeczoznawców, przedstawić takie dowodzenie, które wskazywałoby na to, że któryś ze składników mieszaniny (propan lub butan) ma decydujące znaczenie w sensie funkcjonalnym", a wydane WIT określają mieszaniny LPG poprzez pryzmat ich składu procentowego, to nie mogą one stanowić wskazówki klasyfikacyjnej dla pozostałych mieszanin LPG. Zarządzeniem z 13 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Pełnomocnik skarżącej Spółki w nadesłanych 14 września 2021 r. pismach procesowych potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że rozważania DIAS odnośnie okoliczności faktycznych nie mają oparcia w danych zawartych w zgłoszeniach celnych. Podał, że rozważania prawne dotyczące klasyfikacji celnej pozostają w sprzeczności z tezami ww. wyroku TSUE w sprawie C-286/15 i wyrokami NSA. Pismem z 14 września 2021 r. DIAS zwrócił się do Sądu o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Organ uzasadnił na tle wytycznych wyroku NSA z 21 maja 2019 r. sygn. akt I GSK 1973/18 i opinii biegłego S. M., że wyrok TSUE w sprawie C-286/15 nie wyczerpuje problematyki klasyfikacji pełnej gamy mieszanin LPG. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego. Z brzmienia art. 145 § 1 w/cyt. ustawy "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 133 tej ustawy, sąd dokonuje oceny decyzji na podstawie akt sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Organ pierwszej instancji decyzją z "[...]" r.: 1. odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego poz. od 9 do 13 zgłoszenia celnego nr "[...]" z 2 sierpnia 2016 r., 2. odmówił dokonania zwrotu cła w poz. od 9 do 13 ww. zgłoszenia na kwotę 3.581 zł, wraz z odsetkami, 3. zmienił w ww. zgłoszeniu kod towaru na CN 2711 19 00 ze stawką 0% i kwotą 0 zł, w sposób przedstawiony w tabelach na str. 2 i 3 decyzji, 4. zaliczył z urzędu na zaległe lub bieżące należności celne kwotę cła w łącznej wysokości 1.990 zł, podlegającą zwrotowi w przypadku braku zadłużenia Strony, 5. odmówił wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła. Spółka wniosła odwołanie od decyzji NUS. Wniosła o jej uchylenie w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W wyniku wniesienia odwołania DIAS decyzją z "[...]" r. utrzymał w mocy decyzję NUS. DIAS wskazał, że odmowa zmiany klasyfikacji taryfowej dokonana przez NUS była zasadna, aczkolwiek z innych względów niż to zostało wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu zaś do zgłoszeń, w których NUS dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej, DIAS, mając na uwadze art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej O.p.) nie prowadził postępowania zmierzającego do ustalania, czy zmiana ta była zasadna. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem prawa Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Takich okoliczności jednakże DIAS nie dostrzegł. Organ odwoławczy przyjął natomiast, że na podstawie dołączonych do wniosku certyfikatów nie można stwierdzić czy propan nadaje czy też nie nadaje mieszaninie zasadniczego charakteru, a zgłaszający dokonując zgłoszeń zadeklarował kod CN właściwy dla LPG któremu propan nadaje zasadniczy charakter, to obecnie nie ma podstaw do zmiany klasyfikacji taryfowej towaru. DIAS nie uznał żądania w zakresie wypłaty odsetek. Podał, że odsetki należało wypłacić jeżeli decyzja w sprawie wniosku o udzielenie zwrotu nie zostanie wykonana w terminie trzech miesięcy od dnia jej wydania, oraz gdy przewidują to przepisy krajowe. Organ zauważył, że zastępujący art. 241 WKC - art. 116 ust. 6 UKC nie zawiera odesłania do przepisów krajowych regulujących instytucję zwrotu odsetek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka, wniosła o uchylenie decyzji DIAS w całości. Tym samym wniosła również o uchylenie decyzji w zakresie, w którym jej żądanie zostało spełnione. W rzeczywistości spór dotyczy: 1. zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego poz. od 9 do 13 zgłoszenia, 2. odmowy zwrotu cła wraz z odsetkami co do ww. zgłoszeń, 3. odmowy wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła (pkt 1, 2 i 5 sentencji decyzji NUS). Nie jest zatem uzasadnione żądanie uchylenia decyzji, w której DIAS utrzymał w mocy pkt 3 sentencji decyzji NUC, który zmienił w ww. zgłoszeniu kod towaru na CN 2711 19 00 ze stawką 0% i kwotą 0 zł, w sposób przedstawiony w tabelach na str. 2 i 3 decyzji, oraz pkt 4, w którym NUS zaliczył z urzędu na zaległe lub bieżące należności celne kwotę cła w łącznej wysokości 1.990 zł, podlegającą zwrotowi w przypadku braku zadłużenia Strony, W sprawie nie budzi sporu fakt, że Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszeń SAD mieszaniny propan-butan, określone jako LPG (liquid petroleum gas), stanowiący pochodną ropy naftowej o szerokim zastosowaniu, m.in. na cele komunalne, grzewcze, przemysłowe, napędowe. Zgłaszająca zadeklarowała w postepowaniu celnym kod CN 2711 12 97. W międzyczasie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał 26 maja 2016 r. wyrok w sprawie C-286/15, którego sentencja została przytoczona w części wstępnej uzasadnienia wyroku. Nie ulega wątpliwości, że treść tego wyroku, musi być uwzględniona przy rozstrzygnięciu tej sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wywodziła, że w mieszaninach gazów zgłoszonych w postępowaniu celnym nie można wyodrębnić składnika, który nadaje im zasadniczy charakter. W konsekwencji, zdaniem Spółki, zaistniały przesłanki do zmiany klasyfikacji celnej i zwrotu nienależnego cła. DIAS natomiast twierdzi, że w będących przedmiotem sporu mieszaninach gazów, można wyodrębnić składnik, który nadaje im zasadniczy charakter. W gruncie rzeczy DIAS według własnego kryterium, które nie ma oparcia w powołanym wyroku TSUE z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, przyjął, że o klasyfikacji prawnej decyduje pojedynczy składnik. Ten pojedynczy składnik ustalił na podstawie norm jakości. Nie wynika on z danych dotyczących zgłoszenia celnego. Natomiast DIAS ustalił ten składnik na podstawie norm jakości paliwa, które są określone w normach branżowych. I są związane z przeznaczeniem paliwa do konkretnego użycia. DIAS podzielił stanowisko Organu pierwszej instancji co do odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy zwrotu cła. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska NUS, że zasadniczy charakter mieszaninie zawsze nadaje ten składnik, którego procentowo jest najwięcej. Natomiast faktycznie DIAS, na podstawie własnych rozważań, które nie mają oparcia w opinii biegłego, "wyodrębnił" taki składnik z mieszaniny gazów. Istota tego rzekomego "wyodrębnienia" sprowadza się do konstatacji, że propanu jest najwięcej i ten składnik ma najważniejsze znaczenie. A zatem jest to kolejna wersja interpretacji, że skoro danego składnika jest najwięcej, to ma on zasadnicze znaczenie. DIAS uczynił to według własnych kryteriów i reguł. Dla poparcia swej tezy przytoczył fragment opinii z Laboratorium Celnego i opinii dr. hab. S. M., które dotyczą znaczenia liczby oktanowej motorowej i względnej prężności par. Przedstawił wymagania jakie powinna spełniać dana mieszanina przy stosowaniu w danych warunkach klimatycznych według normy PN-EN 589. Podał na podstawie danych statystycznych, że autogaz dominuje na rynku krajowym. Podsumowując DIAS stwierdził, że jeżeli LPG zawiera propan jako jeden z głównych składników mieszaniny, to po jego usunięciu przestaje on spełniać normę PN-EN 589. Według DIAS ta mieszanina, w przypadku usunięcia propanu, przestaje spełniać normę PN-EN 589 dla wszystkich gatunków autogazu. Na podstawie takich własnych rozważań DIAS przyjął, że zasadnicze znaczenie mieszaninom LPG nadaje propan. DIAS przyjął zatem kryteria, które są sprzeczne z powołanym wyrokiem TSUE z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15 i orzecznictwem NSA. Wnioski prawne, dotyczące klasyfikacji prawnej mieszaniny gazów, zostały bowiem zakwestionowane w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z 20 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 2415/18 i inne). NSA zakwestionował bowiem tezę organów, że dla klasyfikacji celnej mieszaniny gazów znaczenie ma fakt, że dany składnik w tej mieszaninie dominuje, gdyż jest jego najwięcej. Uznał takie stanowisko za sprzeczne z treścią powoływanego wyroku TSUE. Z wyroku TSUE wynika bowiem, że przy mieszaninie gazów znaczenie ma to, czy można wyodrębnić w tej mieszaninie składnik, który nadaje jej zasadniczy charakter. Z treści wyroku TSUE i wyroków NSA wynika, że w gruncie rzeczy, co do zasady, mieszaninę gazów LPG należy klasyfikować do podpozycji 2711 19 00 jako 'Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe'. W rozpoznawanej sprawie DIAS nie udowodnił, że w mieszaninach gazów, będących przedmiotem sprostowania można wyodrębnić pojedynczy składnik gazu, który nadaje im zasadniczy charakter. Subsumpcja przepisów prawa materialnego winna być dokonana po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Natomiast stan faktyczny winien być ustalony zgodnie z regułami postępowania określonymi w art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. W rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe. Natomiast DIAS, wbrew wynikom postępowania dowodowego, przyjął za ustalone okoliczności, które nie mają oparcia w zgromadzonym i rozpatrzonym materiale dowodowym. W swych rozważanych wyszedł on bowiem poza treść wyroku TSUE z 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15. Kwestia ustalenia w mieszaninie składnika, który mieszaninie nadaje jej zasadniczy należy do okoliczności faktycznych, a nie prawnych. Natomiast ustalenia faktyczne w tym przedmiocie decydują, według jakiej reguły należy dokonywać klasyfikacji celnej. W konsekwencji jaka pozycja powinna być stosowana, ta zgłoszona w postępowaniu celnym, czy też przyjęta w skorygowanej deklaracji, to jest na podstawie pozycji 2711 19 00. W toku postępowań DIAS powołał biegłego dr hab. S. M., prof. Politechniki "[...]" w celu przedstawienia opinii zawierającej wiedzę specjalną w dziedzinie mieszanin C3-C4 - pismo z 4 marca 2020 r. (k. 262, t. II). Biegły otrzymał listy pytań Organu, jak też pełnomocnika Skarżącej. Przedstawił definicję LPG, wypowiedział się co do prężności par, kaloryczności, liczb oktanowych, wartości opałowej. Podał, że pojęcie "zasadniczy charakter" mieszaniny skroplonych węglowodorów gazowych nie jest zdefiniowane w chemii i fizyce. Natomiast zapytany o prawdziwość twierdzenia rzeczoznawcy Spółki, że nie jest możliwe wskazanie cechy fizyko-chemicznej mieszaniny węglowodorów gazowych, która nadaje mieszaninie zasadniczy charakter - uznał je za prawdziwe wskazując, że jest wymagane założenie jaka właściwość jest istotna dla danego przeznaczenia mieszaniny (pkt 1, 2, 8, 9, 27 i 32 pisma z 8 czerwca 2020 r., k. 306-310, t. II). Z kolei w odpowiedzi z 10 grudnia 2019 r. Polskiej Izby Gazu Płynnego (PIGP), na zapytania DIAS stwierdzono, że wszystkie węglowodory wchodzące w skład LPG są istotne dla spełnienia wymagań normy PN-EN 589, ponieważ każdy z parametrów poszczególnych węglowodorów jest istotny dla określenia parametrów mieszaniny (odpowiedź na pytanie nr 2, k. 297, t. II). Na pytanie nr 7: czy jest możliwe wskazanie pojedynczego gazu w mieszaninie węglowodorów skroplonych przeznaczonych do innych celów niż napędu pojazdów, który ma zasadnicze znaczenie dla jej właściwości użytkowych, a jeśli tak, to która z właściwości tego gazu o tym przesądza? – padła odpowiedź: Nie. Znaczenie zasadnicze dla właściwości użytkowych wymienionej mieszaniny węglowodorów, mają wszystkie zawarte w niej węglowodory oraz ich wzajemny stosunek. Nie można też zdefiniować jednej określonej zawartości procentowej mieszaniny (odpowiedź na pytanie nr 8). W opinii uzupełniającej z 9 czerwca 2020 r. S. M. odpowiedział na pytanie nr 9 tej opinii o możliwość wskazania pojedynczego gazu o zasadniczym znaczeniu dla jej właściwości użytkowych – w następujący sposób: "W przypadku mieszanin skroplonych węglowodorów, wpływ właściwości poszczególnych składników na wypadkowe właściwości całej mieszaniny jest proporcjonalny do iloczynu ułamka molowego składnika w tej mieszaninie i wartości danej właściwości dla danego składnika o ile dana właściwość jest właściwością addytywną. Jeżeli dana właściwość nie jest addytywna właściwości całej mieszaniny są wypadkową właściwości poszczególnych składników" (k. 319, t. II). W konsekwencji należy uznać, że DIAS dokonał nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co naruszył art. 191 O.p.. Przytoczone okoliczności faktyczne powodują, że klasyfikacja taryfowa nie była możliwa w oparciu o regułę 3b ORINS. Wynika to z twierdzeń strony skarżącej, że w odniesieniu do mieszanin LPG, ze względu na ich naturę i niezależnie od ich składu procentowego, nie jest możliwe wskazanie składnika, który nadaje zasadniczy charakter tej mieszaninie. Te twierdzenia zostały potwierdzone w/w wynikami postępowania dowodowego. TSUE w wyroku C-286/15 wskazał, że art. 218 ust. 1 lit. d) RWKC należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG taki jak ten w postępowaniu głównym obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG. Teza ta jest wynikiem wcześniejszej konkluzji TSUE, że mieszanin LPG nie należy klasyfikować w oparciu o regułę 3b ORINS lecz o regułę 3c ORINS. Okoliczności faktyczne, które zostały przytoczone, w prezentacji materiału dowodowego, mają potwierdzenie w informacjach taryfowych uwidocznionych w bazie europejskiej wiążącej informacji taryfowej (EBTI) dotyczących podpozycji CN 2711 19, w decyzjach WIT, które zostały wydane po wydaniu orzeczenia przez TSUE. Zgodnie z treścią art. 34 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1; zm.: Dz. U. UE. L. z 2013r. Nr 287, str. 90, z 2016r. Nr 267, str. 2 i Nr 354, str. 32 oraz z 2017r. Nr 42, str. 43/2 (wersja przekształcona) (Dz.U.UE L z dnia 10 października 2013 r.) Organy celne cofają decyzję WIT w następujących przypadkach: wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ze skutkiem od daty opublikowania sentencji tego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzje WIT są częścią prawa unijnego i mają skutek ex nunc. Natomiast wyrok TSUE ma skutek ex tunc. To znaczy może być stosowany do zgłoszeń celnych, które miały miejsce przed wydaniem tego wyroku. Z ustalonego stanu faktycznego wynika zatem, że zgłoszona do odprawy celnej mieszanina gazów nie mogła być w klasyfikacji taryfowej oceniana w oparciu o regułę 3b ORINS. Wynika to z ustaleń faktycznych, dokonanych w oparciu o opinie biegłego, że w odniesieniu do mieszanin LPG, ze względu na ich naturę i niezależnie od ich składu procentowego, nie jest możliwe wskazanie składnika, który nadaje zasadniczy charakter tej mieszaninie. TSUE w wyroku C-286/15 wskazał, że art. 218 ust. 1 lit. d) RWKC należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie LPG. Teza ta jest wynikiem wcześniejszej konkluzji TSUE, że mieszanin LPG nie należy klasyfikować w oparciu o regułę 3b lecz o regułę 3c ORINS. W konsekwencji DIAS dokonał błędnej oceny materiału dowodowego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawy do przyjęcia, że w mieszaninie gazów nie wyodrębniono składnika, który nadaje produktowi jego zasadniczy charakter. W rezultacie, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, DIAS błędnie przyjął, że mieszanina gazów może być klasyfikowana w oparciu o reguły 3b ORINS. Organ odwoławczy podał, że skoro propan jako jedyny gaz spośród wchodzących w skład mieszaniny LPG charakteryzuje się cechami umożliwiającymi stosowanie go w okresie całorocznym, to dokonując oceny czy mieszaninie LPG, w której występuje, nadaje on zasadniczy charakter, należy dokonać kolejnych ustaleń, przedstawionych drobiazgowo w decyzji na str. 31-41 (k. 361-366, t. II). W szczególności podał, że w celu określenia spełniania przez mieszaninę normy PN-EN 589 dla wszystkich gatunków LPG należy badać każdą mieszaninę z osobna. W tym zakresie uznał za pomocny otrzymany od biegłego ww. arkusz kalkulacyjny. Przy jego użyciu Organ przedstawił w uzasadnieniu cztery przykłady składu mieszanin i ich analizę na str. 31-41 decyzji. Doszedł do wniosku, że aby można było stwierdzić, czy propan nadaje tym mieszaninom zasadniczy charakter, również istotna jest wiedza co do zawartości poszczególnych składników z grup C1-C2 oraz C3 i C4. Jednak ze względów praktycznych (uniknięcie nadmiernej objętości uzasadnienia decyzji), DIAS odstąpił od przedstawienia przykładów odnoszących się do pozostałych mieszanin (str. 41 decyzji, k. 366, t. II). Zgodnie z regułą 2 lit. b zdanie 3 ORINS klasyfikowanie wyrobów stanowiących mieszaniny lub składających się z różnych materiałów lub substancji należy ustalać według zasad określonych w regule 3. Reguła 3 lit. b) z kolei stanowi, że mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 2 lit. a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania. Według reguły 3 lit. c) mającej zastosowanie w przypadkach, gdy ani reguła 3 lit. a, ani reguła 3 lit. b) wspomnianych reguł nie pozwalają na dokonanie klasyfikacji danego towaru, towar należy klasyfikować do pozycji pojawiającej się w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie. Konkluzja DIAS, że można wyodrębnić składnik mieszaniny gazów, która nadaje jej zasadniczy charakter, pozostaje w sprzeczności z wnioskami wynikającymi z opinii biegłego. Biegły wskazał, że nie jest możliwe wskazanie pojedynczego gazu w mieszaninie węglowodorów skroplonych przeznaczonych do innych celów niż napędu pojazdów, który ma zasadnicze znaczenie dla jej właściwości użytkowych. Biegły wyjaśnił, że znaczenie zasadnicze dla właściwości użytkowych mieszaniny węglowodorów mają wszystkie zawarte w niej węglowodory oraz ich wzajemny stosunek. Z konkluzjami biegłego koresponduje lektura decyzji WIT dostępna w bazie EBTI, że mieszaniny LPG są powszechnie klasyfikowane w oparciu o regułę 3c ORINS do podpozycji CN 2711 19 00. Nie można zatem zgodzić się z poglądem DIAS, że wyodrębnienie składnika mieszaniny gazów, który nadaje jej zasadniczy charakter, jest możliwe na podstawie arkusza kalkulacyjnego. Arkusz kalkulacyjny umożliwia ocenę spełniania przez mieszaninę LPG normy dla poszczególnych gatunków LPG, na podstawie składu procentowego gazów wchodzących w jej skład. Przy zgłoszeniu celnym, w rozpoznawanej sprawie, nie miał znaczenia fakt przeznaczenia towaru i wynikające z tego faktu wymogi jakościowe. Przedmiotem zgłoszenia celnego była mieszanina gazów. W rozpoznawanej sprawie zakres postępowania dowodowego był determinowany ustaleniem okoliczności faktycznych, które wynikają z treści wyroku TSUE z 26 maja 2016 r. C-286/15. Sąd nie uznał argumentacji DIAS w zakresie ustaleń faktycznych. Przedmiotem zgłoszenia celnego była mieszanina gazów. Wykraczają poza zakres materiału dowodowego rozważania DIAS dotyczące norm jakości. A zatem DIAS bezpodstawnie wywodził na podstawie danych statystycznych, że właściwym lub typowym dla mieszanin węglowodorów gazowych przeznaczeniem jest przeznaczenie do napędu silników spalinowych. W sprzeczności z tezami wyroku TSUE przyjmował, że właściwości mieszanin węglowodorów gazowych powinny być oceniane poprzez pryzmat spełniania kryteriów zdefiniowanych w normach jakościowych dla paliwa do silników spalinowych. Natomiast mieszanina węglowodorów gazowych charakteryzuje się różnorodnością, co wyklucza możliwość klasyfikacji tych mieszanin na podstawie reguły 3b ORINS. Za zasadny należało również uznać zarzut skargi naruszenia art. 218 ust. 1d RWKC. Zgodnie z tym przepisem – następujące dokumenty dołączane są do zgłoszeń celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu: wszelkie inne dokumenty wymagane w celu zastosowania przepisów regulujących dopuszczenie zgłaszanych towarów do swobodnego obrotu. TSUE w wyroku C-286/15 wyraźnie wskazał, że art. 218 ust. 1d RWKC należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG, taki jak ten w postępowaniu głównym, obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG. Teza ta jest wynikiem wcześniejszej konkluzji TSUE, że informacja o dokładnym składzie procentowym nie jest istotna dla klasyfikacji taryfowej. Teza 3 wyroku TSUE ma walor uniwersalny i odnosi się do wszystkich mieszanin. Powszechnie akceptowane jest dokonywanie klasyfikacji mieszanin węglowodorów w oparciu nie o analizę zawartości poszczególnych węglowodorów, ale w oparciu o inne kryteria. Wniosek taki płynie z analizy wydawanych wiążących informacji taryfowych uwidocznionych w bazie europejskiej wiążącej informacji taryfowej (EBTI) dotyczących podpozycji CN 2711 19. W efekcie przyjąć należy, że dla klasyfikacji CN istotne jest ustalenie, czy przedmiotem przywozu jest mieszanina LPG, zwłaszcza w kontekście wskazanego przez TSUE braku obowiązku wskazywania dokładnie składu procentowego mieszaniny. DIAS, wskazując inne kryteria, w gruncie rzeczy, w decyzjach w praktyce odmówił zastosowania wykładni prawa przedstawionej w wyroku TSUE w sprawie C-286/15. Prowadziło to do naruszenia zarówno art. 218 ust. 1 lit. d) RWKC, jak i do naruszenia art. 4 ust. 3 TUE oraz przepisów proceduralnych. W świetle przedstawionych rozważań Sąd podzielił zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 u.p.c. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, poprzez dokonanie nieprawidłowej interpretacji materiału dowodowego polegającej na: przyjęciu, na podstawie danych statystycznych, elementów stanu faktycznego, że właściwym lub typowym dla mieszanin węglowodorów gazowych przeznaczeniem jest przeznaczenie do napędu silników spalinowych, a także przyjęciu, że właściwości mieszanin węglowodorów gazowych powinny być oceniane poprzez pryzmat spełniania kryteriów zdefiniowanych w normach jakościowych dla paliwa do silników spalinowych. Należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie DIAS zgodnie z art. 197 § 1 O.p. zwrócił się do biegłego o wydanie opinii, gdyż w sprawie były wymagane wiadomości specjalne. Organ obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, a także wtedy, gdy nakładają taki obowiązek przepisy szczególne. Opinia biegłego musi być oparta na materiale dowodowym, który został zgromadzony w sprawie. W tym przypadku przedmiotem oceny mógł być towar pod nazwą węglowodory gazowe skroplone, mieszanina propan-butan. Dokonując takiej oceny biegły jednoznacznie wskazał, że w mieszaninie gazów zgłoszonych w postępowaniu celnym nie można wyodrębnić jednego składnika, który nadaje jej zasadniczy charakter. W tym przypadku chodziło o cechy fizyczne i chemiczne. Natomiast rozważania DIAS dotyczące autogazu mają charakter abstrakcyjny. Skarżąca nie przedstawiła Organowi certyfikatów jakościowych, gdyż takim dowodami nie dysponowała. Nie były one wymagane przy odprawie celnej. Nie ma dowodu, że będące przedmiotem sporu mieszaniny zostały przeznaczone na cele napędowe. Ponadto gdyby te wszystkie wymogi były spełnione, to biegły mógłby się wypowiedzieć, czy przedstawione do oceny mieszaniny mogły być wykorzystane jako autogaz i czy można byłoby w nich wyodrębnić składnik, który nadaje im zasadniczy charakter. A zatem muszą być spełnione dwa warunki. Organ procesowy musi dysponować certyfikatami jakości, że ta mieszanina rzeczywiście była przeznaczona na cele napędowe. Ponadto to biegły na podstawie takiego materiału procesowego wypowiedziałby się na okoliczność wyodrębnienia składnika, który nadaje jej zasadniczy charakter. Tę okoliczność może potwierdzić lub wykluczyć specjalista dysponujący wiedzą specjalną. Natomiast za niedopuszczalne należy uznać wybiórcze korzystanie z wiedzy biegłego i sugerowanie, że wnioski o wyodrębnieniu składnika o zasadniczym charakterze wypływają z opinii biegłego. W rzeczywistości tak nie jest. Są to dowolne wnioski DIAS, które nie mają oparcia w materiale dowodowym i opinii biegłego. W konsekwencji Sąd uznał także zarzut pominięcia i odrzucenia prezentowanych w opiniach rzeczoznawców oraz biegłych oraz w stanowisku KE informacji o obecności różnorodnych istotnych cech mieszanin węglowodorów gazowych, co wyklucza możliwość klasyfikacji tych mieszanin na podstawie reguły 3b ORINS. Natomiast Sąd nie uznał zarzutu naruszenia art. 44 UKC w związku z zw. z art. 73 ust. 1 u.p.c. oraz art. 233 § 2 O.p.. Sąd nie podzielił bowiem zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowań. DIAS uzupełnił postępowanie dowodowe. Materiał dowodowy się nie zmienił. Celem uzupełniającego postępowania dowodowego była bowiem ocena okoliczności faktycznych. Natomiast fakty dotyczące zgłoszeń celnych nie uległy zmianie. Zarówno Organ pierwszej instancji jak i DIAS dysponowały tym samym materiałem dowodowym. Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar pod nazwą węglowodory gazowe skroplone. W tych zgłoszeniach celnych wskazany był skład procentowy tych gazów. W konsekwencji Organy obu instancji nie mogły przyjąć, że przedmiotem zgłoszenia celnego był określony węglowodór. W myśl art. 31 TFUE, jedną z najważniejszych instytucji obowiązującej w UE jest Wspólna Taryfa Celna, zawierająca usystematyzowany wykaz towarów, którym nadano ośmiocyfrowe kody klasyfikacyjne, określająca wysokość stawek celnych przypisanych poszczególnym towarom przywożonym na terytorium UE. Od stawek celnych uzależniona jest wysokość cła, a także innych należności, które należy uiścić w związku z obrotem towarowym z państwami trzecimi. Podstawę dla klasyfikacji towarów stanowi Nomenklatura Scalona. Interpretacja przepisów klasyfikacyjnych została uregulowana normatywnie w ORINS, które są elementem załącznika do rozporządzeń zmieniających Taryfę Celną. Sądy krajowe są zwolnione z obowiązku wystąpienia z kolejnym pytaniem prejudycjalnym w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, ponieważ wiązać je będzie wykładnia prawa unijnego dokonana przez TSUE. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 2816/18 stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, ponieważ wyrok TSUE z 26 maja 2016 r. C-286/15 odpowiada na pytania dotyczące przedmiotu sporu, tj. jaką metodą należy wykładać reguły 2b i 3b ORINS w stosunku do mieszaniny gazów LPG, czy gaz ten jest objęty podpozycją CN 2711 19 00 i w jaki sposób należy interpretować art. 218 ust. 1d RWKC. Stan faktyczny na podstawie którego TSUE dokonał interpretacji wskazanych przepisów nie różni się zasadniczo od stanu faktycznego, jaki został ustalony w rozpoznawanej sprawie (w niniejszej sprawie także mamy do czynienia z mieszaniną gazów propan-butan). Zatem tezy wyroku TSUE z 26 maja 2016 r. C-286/15 mają pełne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji wniosek DIAS o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym nie mógł być uwzględniony. Podzielić należy stanowisko strony skarżącej, że kryterium funkcjonalne, zwane również przez DIAS "kryterium jakościowym lub obiektywnego przeznaczenia", nie wynika wprost z brzmienia reguły 3 b) ORINS. Twierdzenie Dyrektora, że konieczność zastosowania kryterium funkcjonalnego do klasyfikacji mieszanin LPG wynika wprost z brzmienia reguły 3 b) ORINS, jest błędne i pozbawione podstaw. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę pragnie wskazać na niekonsekwencje w argumentacji przedstawionej w piśmie Dyrektora z 29 czerwca 2021 r. Dyrektor z jednej strony twierdzi, że przeznaczenie do celów paliwowych wynika z obiektywnych cech mieszanin węglowodorów, następnie wskazuje, że ta sama mieszanina może być stosowana do różnych celów. Mimo tego Dyrektor konkluduje, że skoro w Polsce najczęściej węglowodory gazowe są wykorzystywane jako paliwo, to należy uznać takie proporcje wykorzystania węglowodorów za ich obiektywne przeznaczenie. W ocenie Sądu przedstawione rozumowanie jest sprzeczne z prawidłową wykładnią nomenklatury CN. Dyrektor z jednej strony przyjmuje kryterium klasyfikacyjne, które nie wynika z nomenklatury celnej, następnie przytacza argumenty, wskazujące, że kryterium to nie może być zastosowane (ze względu na wielość równoprawnych zastosowań mieszanin węglowodorów) by w końcowym etapie zastosować to kryterium ściśle przez pryzmat norm jakościowych dla paliw silnikowych. Zdaniem Sądu, Dyrektor w sposób błędny interpretuje pojęcie "zasadniczy charakter" jako element normy prawnej (reguły 3B ORNIS) poprzez "posłużenie się normą europejską EN 589". Takie interpretowanie CN, nie jest stosowane przy klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych ani przez Komisję Europejską, ani przez TSUE w przywołanym wyroku C-286/15 ani przez NSA w wyrokach w sprawach o sygn. akt I GSK 1973/18 oraz sygn. akt I GSK 2334/18. Należy zauważyć, że wykładnia CN zaprezentowana przez Dyrektora sprzeczna jest z powszechną praktyką orzeczniczą administracji celnej UE (w tym również polskiej administracji celnej). Zostało to również odnotowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przykładowo w sprawie o sygn. akt I GSK 2334/18 NSA stwierdził wprost: "Dodatkowo wypada zauważyć, że po wyroku TSUE C-286/15 organy celne klasyfikują mieszaniny LPG do pozycji 2711 19. Potwierdzeniem czego są decyzje WIT dostępne w bazie EBTI. Wynika z nich, że mieszaniny LPG są powszechnie klasyfikowane w oparciu o regułę 3C ORINS do podpozycji CN 2711 19 00. Dodać należy - co istotne - że większość wskazanych przez kasatora decyzji WIT została wydane przez polskie organy celne (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie). W tej sytuacji dziwi to, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w istocie podważa dokonane klasyfikacje przez własną administrację celną. Taka sytuacja nie powinna mieć miejsca. Działanie takie wprost bowiem stanowi naruszenie art. 121 § 1 O.p., czyli zasady zaufania do organów podatkowych, ale przede wszystkim narusza art. 2 Konstytucji RP i zasadę zaufania jednostki do państwa". Zdaniem Sądu trafnie zauważa skarżąca w piśmie z 14 września 2021 r., że poza sporem jest to, że niniejsza sprawa dotyczy klasyfikacji taryfowej a nie klasyfikacji na gruncie norm jakościowych. Niemniej Dyrektor twierdzi, że do ustalenia właściwości towaru na potrzeby klasyfikacji taryfowej konieczne jest odwołanie do normy jakościowej, właściwej do jednego tylko zastosowania - na potrzeby paliwowe. Zauważyć przy tym należy, że norma na którą powołuje się Dyrektor dotyczy tylko jednego z szeregu potencjalnych zastosowań mieszanin węglowodorów. Tytułem przykładu można tu przywołać raport grupy analitycznej Argus Media "Statistical Review of Global LPG" (dostępny online: https://www.argusmedia.com/-/media/Files/white-papers/argus-wp-statisticalreview-global-lpg.ashx str. 2), który wskazuje, że w roku 2018 ok. 45% gazu LPG było wykorzystane do użytku domowego a ok. 40% stanowiło zastosowanie przemysłowe, w tym w przemyśle petrochemicznym a jedynie ok. 11% zostało zużyte jako paliwo silnikowe. Z danych organizacji Liąuid Gas Europe, zrzeszającej europejskie stowarzyszenia branżowe działające w sektorze LPG przedstawionych w publikacji "Annual Review 2020" (dostępnej online: https://www.liquidgaseurope.eu/imaees /Annual Review 2020 Liguid Gas Europe.p-df str. 10) wynika, że gospodarstwa domowe odpowiadały za ok. 48% unijnej konsumpcji gazu LPG, instalacje przemysłowe i energetyczne za ok. 19%, a transport drogowy za ok. 33%. Przytoczone dane statystyczne tak w ujęciu globalnym jak i europejskim jednoznacznie potwierdzają, że dokonana przez DIAS ocena mieszanin węglowodorów gazowych przez pryzmat zastosowania i normy paliwowej jest całkowicie chybiona. Taryfa celna rozdziela klasyfikację mieszanin propanu na cztery grupy: 1) propan o czystości nie mniejszej niż 99%; 2) propan o czystości poniżej 99% (przeznaczony wyłącznie do przeprowadzania procesu specyficznego oraz do przeprowadzania przemian chemicznych innych niż proces specyficzny); 3) propan o czystości przekraczającej 90%, ale mniejszej niż 99%; 4) propan o czystości poniżej 90%. Podobnie dla butanów, podstawowe znaczenie dla klasyfikacji taryfowej ma czystość, wyrażająca się ich procentową zawartością w mieszaninie skroplonych węglowodorów gazowych: 1) butany bez względu na czystość przeznaczone wyłącznie do przeprowadzania procesu specyficznego i przemian chemicznych; 2) butany o czystości przekraczającej 90% ale mniejszej niż 95%; 3) butany o czystości równej 90% lub mniejszej. Z powyższego nie wynika, że o klasyfikacji propanu i butanów przesądza ich czystość. Ich zanieczyszczenie innymi składnikami gazów nie czyni z nich mieszaniny gazów. Natomiast w rozpoznawanej sprawie przedmiotem sprawy były mieszanina gazów, a nie pojedynczy składnik LPG. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska organu, że można było klasyfikować je w oparciu o regułę 3b) ORINS, gdyż kody CN 2711 12 97 oraz 2711 13 97 byłyby martwe, gdyż nie można by było do nich zaklasyfikować żadnej mieszaniny LPG (propan-butan). W rzeczywistości takie stanowisko pozostaje w opozycji do treści w/w wyroku TSUE. W tym wyroku TSUE dopuszcza możliwość stosowania tych pozycji, pod warunkiem wyodrębnienia w mieszaninie składnika, który nadaje jej zasadniczy charakter. W rozpoznawanej sprawie takich okoliczności nie ustalono. Zatem stosując w pierwszym rzędzie regułę 1 (według której reguły 2, 3, 4 i 5 stosuje się pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z treścią pozycji lub uwag do tych pozycji), regułę 3b) oraz regułę 6 ORINS, należy przyjąć, że produkt o nazwie propan-butan techniczny, który był przedmiotem przywozu według dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych, należy klasyfikować do podpozycji 2711 19 00 – Pozostałe. W konsekwencji zaistniały zatem przesłanki do uznania, że zapłacone cło w/g stawki 0,7% było nienależne. Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia norm prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy DIAS ustali stan faktyczny zgodnie z wymogami przepisów prawa procesowego, które zostały przedstawione w części wstępnej uzasadnienia wyroku. Natomiast przy ocenie materiału dowodowego uwzględni rozważania prawne i wskazówki Sądu jakimi powinien się kierować DIAS przy jego ocenie. Z nich wynika, że o klasyfikacji prawnej mieszaniny nie decyduje pojedynczy składnik. W konsekwencji brak podstaw dla przyjęcia, że znaczenie ma to, którego składnika jest najwięcej. Istnieje możliwość stosowania innych pozycji, pod warunkiem wyodrębnienia w mieszaninie składnika, który nadaje jej zasadniczy charakter. W rozpoznawanej sprawie brak dowodów, że taki składnik wyodrębniono. Stosowanie norm prawa materialnego jest związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego. W konsekwencji DIAS winien zgodnie z treścią art. 173 ust. 3 UKC sprostować zgłoszenia celne i zastosować art. 116 ust. 1 lit. a) oraz art. 117 ust. 1 UKC w zw. z art. 173 ust. 3 UKC poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do nadpłacenia przez Spółkę należności celnych, co winno skutkować zwrotem kwoty należności celnych. Natomiast Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, które dotyczy żądania odsetek. Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 116 ust. 1 lit. a) oraz art. 117 ust. 1 UKC w zw. z art. 173 ust. 3 UKC poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do nadpłacenia przez Spółkę należności celnych, co skutkowało odmową Spółce zwrotu kwoty należności celnych wraz z odsetkami. Sąd nie podziela poglądu zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 545/19, że wykładnia celowościowa art. 116 ust. 6 UKC prowadzi do wniosku, że nie zakazuje on wypłaty odsetek w sytuacji, kiedy kwota cła została pobrana nienależnie, na skutek niezgodnej z prawem Unii praktyki organów celnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekający w tej sprawie podziela linię orzeczniczą zwartą w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 grudnia 2019 r., w których stwierdzono, że brak podstaw do przyznania prawa do odsetek w przypadku zwrotu nienależnie pobranego cła na podstawie art. 116 ust. 1 UKC (przykł. sprawy o sygn. akt: I SA/Bk 609/19, I SA/Bk 616/19, I SA/Bk 642/19, I SA/Bk 601/19, I SA/Bk 600/19, I SA/Bk 612/19, I SA/BK 638/19, I SA/Bk 620/19, I SA/Bk 635/19, I SA/Bk 643/19, I SA/Bk 602/19, I SA/Bk 606/19, I SA/Bk 613/19, I SA/Bk 513/19, I SA/Bk 639/19, I SA/Bk 617/19, I SA/Bk 614/19, I SA/Bk 605/19). Identyczne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt I GSK 574/20. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 604/19 w przedmiocie zwrotu odsetek od zwróconej kwoty należności celnych. Naczelny Sąd Administracyjny, podobnie jak Sąd I instancji i organ, nie podzielił poglądu, że zwrot nienależnie uiszczonego cła, w związku z niezgodną z prawem praktyką klasyfikacyjną, w każdym przypadku musi zobowiązywać organ do wypłaty odsetek na rzecz importera. Nie uznał powyższej praktyki klasyfikacyjnej za sprzeczną z prawem Unii klasyfikację towaru do niewłaściwego kodu CN w związku z tezami wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-285/15 z 26 maja 2016 r. W wyroku tym wyjaśniono sposób stosowania reguł interpretacji Nomenklatury scalonej w przypadku, gdy nie można ustalić składnika mieszaniny gazów, który nadaje jej zasadniczy charakter. Na podstawie wskazanego orzeczenia podmioty, które we wcześniej złożonych zgłoszeniach celnych dotyczących towaru w postaci skroplonych węglowodorów klasyfikowały go do kodu objętego stawką celną w wysokości 0,7% występowały o sprostowanie zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru wykazując dokumenty pozwalające na ustalenie składu mieszaniny gazów, a w konsekwencji brak możliwości ustalenia składnika nadającego jej zasadniczy charakter. Dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości interpretacja przepisów dotyczących klasyfikacji towaru będącego przedmiotem sporu w wyroku w sprawie C-285/15 i jej konsekwencje dla dokonanych wcześniej zgłoszeń celnych nie mogą być zatem porównywane z sytuacją, której dotyczył wyrok w sprawie C-365/15, gdzie miało miejsce uchylenie przez Trybunał rozporządzenia Komisji nakładającego cła antydumpingowe. Niewątpliwie w sytuacji uchylenia przepisów rozporządzenia uprawnione było twierdzenie, że cło zostało pobrane z naruszeniem prawa Unii. Reasumując, skoro art. 116 ust. 6 UKC wyklucza wypłatę odsetek w sytuacji innej, niż opóźnienie w realizacji orzeczonego zwrotu cła, a taka sytuacja niewątpliwie nie miała miejsca w niniejszej sprawie, żądanie strony w tym zakresie nie mogło być uwzględnione, o czym prawidłowo rozstrzygnęły organy w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, jako naruszająca przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, musiała zostać uchylona, w części, w której Organ odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego poz. od 9 do 13 zgłoszenia celnego z 2 sierpnia 2016 r., i odmówił dokonania zwrotu cła. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części, w której DIAS utrzymał w mocy decyzję NUS z "[...]" r., w której odmówił: 1. zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego poz. od 9 do 13 zgłoszenia celnego z 2 sierpnia 2016 r., 2. odmówił dokonania zwrotu cła w poz. od 9 do 13 ww. zgłoszenia na kwotę 3.581 zł, wraz z odsetkami. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy DIAS uwzględni stanowisko Sądu w zakresie rozważań w zakresie prawa procesowego i materialnego. Natomiast za bezzasadne należy uznać żądanie uchylenia decyzji w pozostałym zakresie. DIAS utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji, który w pkt 3. sentencji zmienił w ww. zgłoszeniu kod towaru na CN 2711 19 00 ze stawką 0% i kwotą 0 zł, w sposób przedstawiony w tabelach na str. 2 i 3 sentencji decyzji, w pkt 4. zaliczył z urzędu na zaległe lub bieżące należności celne kwotę cła w łącznej wysokości 1.990 zł, podlegającą zwrotowi w przypadku braku zadłużenia Strony, i w pkt 5. odmówił wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła. Sąd oddalił skargę w tym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.. O częściowym zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1687), w zakresie, w którym skarga została uwzględniona. Na te koszty składają się, ustalony wpis od skargi, wynagrodzenie doradcy podatkowego i opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego, które zostało wyliczone w zakresie, w którym decyzja została uchylona.