I SO/Ol 5/16

Dnia 19 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Prokuratora Rejonowego w E. w przedmiocie wymierzenia organowi - Radzie Gminy S. – grzywny w trybie art.55 § 1 p.p.s.a. postanawia: oddalić wniosek WSA/post.1 – sentencja postanowienia Prokurator Rejonowy w E. wniósł skargę na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie nadania biegu skardze z dnia 30 listopada 2015 r. na uchwałę Rady Gminy S. nr "[...]" z dnia 14 listopada 2001 r. w sprawie zwolnienia od podatku od środków transportowych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 30 listopada 2015 r. skierował skargę na ww. uchwałę Rady Gminy S. z dnia 14 listopada 2001 r. w sprawie zwolnienia od podatku od środków transportowych. W treści skargi w sposób jednoznaczny wniósł o stwierdzenie nieważności tejże uchwały w zakresie § 1 ust. 1. W dniu 11 października 2016 r. Prokurator skierował pismo do Rady Gminy celem ustalenia daty przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W odpowiedzi Wójt Gminy poinformował, że organ dokonał autokorekty w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. i w dniu 29 grudnia 2015 r. podjął uchwałę nr XII.90.15, uchylając w całości uchwałę nr XXXVI/132/01. Powyższe działanie Rady Gminy spowodowało, że postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie stało się bezprzedmiotowe. W załączeniu przesłano odpis uchwały nr XII.90.15. W ocenie Prokuratora, Rada Gminy pozostaje w bezczynności, gdyż w sposób bezpodstawny nie nadała biegu skardze. Prokurator zaznaczył, że nie wystarczy samo uchylenie zaskarżonej uchwały w trybie tzw. autokorekty (autokontroli) w sytuacji, gdy skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności części przepisów tej uchwały. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2735/12, Prokurator wskazał, że zmiana lub uchylenie zaskarżonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego uchwały nie czyni zbędnym rozpoznania skargi na uchwałę i wydania przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może mieć zastosowanie do sytuacji z okresu poprzedzającego. W związku z powyższym, Prokurator wniósł o: - zobowiązanie Rady Gminy do niezwłocznego nadania biegu skardze z 30 listopada 2015 r. na w/w uchwałę, - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Rady Gminy S. do niezwłocznego nadania biegu skardze z dnia 30 listopada 2015 r., stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Wójt Gminy wyjaśnił, że podjęte działanie w postaci uchylenia uchwały nr XXXVI/132/01 było wystarczające do uzyskania celu Prokuratora, ponieważ z wprowadzonego zwolnienia poza Gminą S. nie skorzystał żaden inny podmiot. Zaniechanie w przekazaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowiło błąd ludzki spowodowany przetasowaniami w kadrach Gminy. Organ zaznaczył jednocześnie, że wykonał żądanie Prokuratora, a po powzięciu informacji o zaniechaniu, niezwłocznie przekazał skargę właściwemu sądowi w korespondencji z dnia 20 października 2016 r. Organ podkreślił, że jego postępowanie nie miało znamion celowego utrudniania skarżącemu realizacji jego praw, na co wskazuje usunięcie z obrotu prawnego spornej uchwały. W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r., Prokurator wskazał, że skargę z dnia 18 października 2016 r. na bezczynność Gminy należy traktować jako wniosek złożony w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." o wymierzenie organowi - Radzie Gminy S. - grzywny. Wysokość wnioskowanej grzywny pozostaje bez zmian. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Unormowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego został złożony wniosek o ukaranie grzywną stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a oraz zapobieganie przetrzymywaniu skarg przez te organy. Przy czym, sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w takiej sprawie powinien wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Z kolei tryb autokontroli organu został zawarty w art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Należy zaznaczyć, że zastosowanie przez Radę Gminy trybu samokontroli nie zwalniało organu z obowiązku przesłania skargi do Sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Powyższe obowiązki organu wynikają bowiem wprost z powołanego wyżej art. 54 p.p.s.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które uzasadniałyby nieprzesłanie skargi do Sądu w ustawowym terminie 30 dni od dnia jej otrzymania przez organ. Taką okolicznością nie jest z pewnością nieznajomość przepisów o postępowaniu sądowo-administracyjnym czy też wskazany przez organ błąd ludzki "spowodowany przetasowaniami w kadrach Gminy" oraz przekonanie organu, że uwzględnił żądanie Prokuratora zawarte w skardze. Skarga Prokuratora z dnia 30 listopada 2015 r. została nadana przez organ do Sądu dopiero w dniu 20 października 2016 r., a więc z rażącym naruszeniem art. 54 § 2 p.p.s.a.. W tym miejscu podkreślić jednak należy, że zgodnie z art.31 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016r., po.446 ze zm.) to wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Występując przed sądem wójt korzysta z umocowania ustawowego. Rada gminy nie posiada kompetencji do reprezentowania gminy w postępowaniu sądowym. To obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest zatem nadanie właściwego biegu wniesionej skardze na uchwałę rady gminy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r. sygn. akt II OSK 338/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2010r., sygn. akt IV SA/Po 665/10, dostępne w CBOSA). W konsekwencji powyższego wniosek o wymierzenie, w trybie art.55 § 1 p.p.s.a, grzywny Radzie Gminy S., nie był zasadny. Zważywszy przywołane wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.55 § 1 w zw. z art.64 § 3 i art.151 p.p.s.a.