II SA/Ol 1019/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z (...) Starosta (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 2a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm., dalej jako: u.o.g.r.l.), odmówił uzgodnienia przedstawionego przez Wójta Gminy D. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "D. I" o mocy do 1 MW, na części działki nr (...), położonej w obrębie G., gmina D. W uzasadnieniu podano, że analiza załącznika graficznego, stanowiącego integralną część projektu decyzji wykazała, że wnioskiem została objęta część działki oraz, że inwestycja ma być realizowana na gruntach rolnych klasy R IVa, Ł IV i Ps IV - z pominięciem gruntów klasy Ps III. Zdaniem organu ustalenie warunków zabudowy następuje dla całej działki lub dla terenu obejmującego kilka działek geodezyjnych, nie zaś dla jej części. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza bowiem jedynie co do zasady, że na konkretnej działce jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, ale nie określa dokładnego położenia inwestycji na działce. Na tym etapie nie rozstrzyga się więc, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). Zatem dopuszczenie orzekania o warunkach zabudowy na terenie obejmującym fragment działki ewidencyjnej skutkowałoby tym, że przedmiot ewentualnych postępowań uzgodnieniowych, czy też przedmiot analizy urbanistycznej byłby również ograniczony, co w konsekwencji mogłoby prowadzić do obchodzenia przez inwestorów ograniczeń np. związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych lub dotyczących wskaźników urbanistycznych (intensyfikacja zabudowy działek). W związku z powyższym organ I instancji uznał, że niedopuszczalne jest uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji z uwzględnieniem terenu określonego na załączniku graficznym liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, który obejmuje tylko część działki. Dokonując analizy planowanej inwestycji w odniesieniu do całości działki stwierdzono, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 7 ust. 2a pkt 1, 2 i 3 u.o.g.r.l. Ustalono bowiem, że użytki rolne klasy Ps III, będące częścią przedmiotowej działki, zlokalizowane są poza obszarem zwartej zabudowy wsi. Ponadto grunty klasy III nie są położone w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Wobec niespełnienia warunków wyszczególnionych w ustępie 2a u.o.g.r.l. teren, na którym projektowana jest zmiana przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, wymaga zdaniem organu I instancji uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wskazano przy tym, że przedstawiony projekt decyzji nie zawiera informacji o przeznaczeniu analizowanego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 u.p.z.p. Jednak według informacji uzyskanej z urzędu gminy, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 30 lipca 1993 r., który utracił moc, nieruchomość położona była na obszarze oznaczonym jako granice ekologicznego systemu obszarów chronionych i teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Podano, że dla gruntów rolnych stanowiących pozostałą część działki, zgodnie z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka A (dalej jako: Spółka, inwestor lub skarżąca) zarzucając naruszenie art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. polegające na błędnym uznaniu, że teren planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych w sytuacji, w której taka zgoda nie jest wymagana. Podniesiono, że inwestycja ma być zrealizowana jedynie na części działki, obejmującej grunty klasy IV i V. Skoro zaś zmiana zagospodarowania dotyczyć ma jedynie części działek, na której nie występują klasy bonitacyjne I-III, to nie ma podstaw do odmowy uzgodnienia projektu decyzji. Wskazano, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, a w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest mowa o terenie, a nie o działce ewidencyjnej. Organ błędnie zatem przyjął, że decyzja o warunkach zabudowy może odnosić się jedynie do całej działki. Skoro zatem planowana inwestycja znajduje się wyłącznie na części działki, na której nie występują klasy bonitacyjne I-III, brak było podstawy do odmowy wydania uzgodnienia. Podniesiono ponadto, że za zaprezentowaną przez Spółkę interpretacją przepisów przemawia ważny interes społeczny, a mianowicie zanieczyszczenie środowiska i zmiany klimatyczne spowodowane spalaniem paliw kopalnych, które wpływają w istotny sposób na codzienne życie obywateli winno skłaniać do interpretowania prawa w sposób zapewniający jak najszersze możliwości rozwoju inwestycji mających na celu produkowanie tzw. "zielonej energii". Postanowieniem z (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że w orzecznictwie przyjmuje się, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Przeważa bowiem stanowisko, że teren inwestycji to obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych, co wynika przede wszystkim z tego, że organy wydające decyzje w ramach zagospodarowania przestrzennego nie mogą określać dokładnej lokalizacji przyszłej inwestycji, a jedynie wskazywać teren, na którym ta inwestycja powstanie. Najmniejszą jednostką powierzchniową podziału kraju dla celów ewidencji gruntów i budynków jest działka ewidencyjna. Dlatego też linie rozgraniczające teren inwestycji powinny się pokrywać z podziałem geodezyjnym danego obszaru, na którym znajduje się działka wskazana przez inwestora. Podniesiono, że przyjęcie wykładni, że warunki zabudowy można ustalać jedynie dla fragmentu działki ewidencyjnej, co determinuje również zakres przedmiotowy ewentualnych postępowań uzgodnieniowych, mogłoby prowadzić do obejścia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych a nadto skutkować obchodzeniem przez inwestorów innych prawnych ograniczeń, w tym np. ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy). Wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie wykluczono wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, w których dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Dotyczy to np. sytuacji, gdy część działki objęta jest planem miejscowym. W takim przypadku przyjmuje się, że dla tej części nieruchomości, która nie jest objęta miejscowym planem może być wydana decyzja o warunkach zabudowy. Wyjaśniono, że brak jest w badanej sprawie podstaw do przyjęcia, iż występują szczególne uwarunkowania uzasadniające odstąpienie od opisanej powyżej zasady. Za przyjęciem dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla fragmentu działki nie przemawia też zdaniem Kolegium okoliczność, iż działka ma powierzchnię ponad 7 ha, bowiem nie jest to wielkość atypowa dla działek o przeznaczeniu rolnym. W związku z tym w ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał niespełnienie warunków z art. 7 ust. 2a pkt 1, 2 i 3 u.o.g.r.l. W skardze na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. polegające na błędnym uznaniu, że teren planowanej inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych w sytuacji, w której taka zgoda nie jest wymagana. W związku z tym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, ponownie podnosząc, że do oceny istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dla terenu inwestycji istotne jest to, że planowana inwestycja ma być zrealizowana jedynie na części działki, obejmującej jedynie grunty klasy IV. Skoro zatem zmiana zagospodarowania dotyczyć ma jedynie części działek, na której nie występują klasy bonitacyjne I-III, to nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyjaśniono, że Kolegium stoi na stanowisku, że wykładnia przepisów, z której wynika konieczność uwzględnienia całości działek ewidencyjnych, a nie jedynie ich fragmentu określonego przez inwestora, jest prawidłowa. Wskazano przy tym, że orzecznictwo sądów administracyjnych w tej mierze jest różnorodne, ale Kolegium stosuje w rozpoznawanych przez siebie sprawach wykładnię zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu i argumenty podniesione w skardze nie wpływają na zmianę stanowiska organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym podkreślić należy, że dokonując kontroli zaskarżonego aktu sąd uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jego wydania. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. To jakie grunty rolne i leśne wymagają zgody na cele nierolnicze i nieleśne określają przepisy u.o.g.r.l. Generalnie przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.). Natomiast art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. określa, jakie warunki winny być spełnione łącznie, aby przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III nie wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W niniejszej sprawie organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż dokonał analizy wszystkich gruntów wchodzących w skład działki inwestora i ustalił, że część tej działki stanowią użytki rolne klasy Ps III, co do których nie zostały spełnione warunki określone w art. 7 ust. 2a pkt 1, 2 i 3 u.o.g.r.l. Natomiast skarżąca podnosi, że planowana przez nią inwestycja, co wynika z wniosku, ma być realizowana wyłącznie na tej części działki, która obejmuje jedynie grunty klas innych niż I-III, a w związku z tym stanowisko organu uzgadniającego jest niezasadne. Należy zatem zauważyć, że w świetle przepisów u.o.g.r.l., przy ocenie czy dany teren gruntów rolnych wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze lub nieleśne, nie należy kierować się granicami ewidencyjnymi działki. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2019 r. (sygn. akt II OSK 1854/17, dostępny w Internecie) kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, nie zaś do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Stąd wniosek, że bez względu na to czy zwarty kompleks gruntów rolnych zostanie podzielony na odrębne działki czy nie, zgoda będzie wymagana, jeżeli teren wnioskowany do zmiany przeznaczenia będzie zawierał użytki klasy I-III i nie zostaną łącznie spełnione warunki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie przepisów u.p.z.p. nie jest jednolite stanowisko co do możliwości ustalenia warunków zabudowy tylko dla części działki, na co wskazują powoływane orzeczenia zarówno przez skarżącą, jak i organy orzekające. W części orzeczeń przyjmuje się, że w przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16; z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1881/18; z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1693/19, dostępne w Internecie). W wyrokach tych wskazuje się, że wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia prawa, przede wszystkim przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wydzielona część działki mogłaby wszak stanowić samodzielną działkę ewidencyjną i wówczas ten sam teren inwestycji zamykałby się w granicach działki. Podnosi się, że taki sposób wyodrębnienia terenu inwestycji nie może być uznany jako wskazanie usytuowania obiektu w ściśle określonym miejscu. Na etapie ustalania warunków zabudowy jest to niedopuszczalne. Czym innym jest jednak określenie w decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji za pomocą linii rozgraniczających ten teren, a czym innym precyzyjne wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu. Ta ostatnia materia należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10, z 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1663/15, dostępne w Internecie). W wyroku z 14 października 2021 r. (sygn. akt II OSK 1549/21, dostępny w Internecie) NSA uznał, że usprawiedliwiona jest również taka interpretacja pojęcia "terenu" na użytek decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, wyodrębnionego za pomocą linii rozgraniczających, jeśli oczywiście nie narusza to odrębnych przepisów, przede wszystkim o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z wykluczeniem precyzyjnego wskazania usytuowania (lokalizacji) projektowanego obiektu na działce. W orzecznictwie wyrażane są jednak także poglądy odmienne, a mianowicie, że przez "teren" o którym mowa w art. 59 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 260/18; z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1955/20, dostępne w Internecie). W judykaturze wskazuje się także, że objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej nie jest niemożliwe, to jednak musi to wynikać ze szczególnych uwarunkowań, część działki objęta ustaleniami planu miejscowego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw (tak NSA w wyrokach z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2153/17; z 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2447/17, dostępne w Internecie). Jednakże należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie organy nie orzekały w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a jedynie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącego ściśle określonego terenu, oznaczonego na załączniku graficznym do projektu decyzji liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W związku z tym organ miał obowiązek zbadać, czy jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze tylko w odniesieniu do tego terenu. Jak wyjaśnił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2020 r. (sygn. akt II OSK 1867/20, dostępny w Internecie) obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie główne (tj. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) jest przygotowanie projektu zamierzonego rozstrzygnięcia (decyzji) w oparciu o żądanie inwestora tj. treść złożonego wniosku. Z kolei obowiązkiem organu współdziałającego (uzgadniającego) jest ocena dopuszczalności zaakceptowania przedłożonego projektu decyzji. Organ uzgadniający zajmuje stanowisko jedynie w aspekcie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nigdy nie może zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością. Stosownie bowiem do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. NSA podkreślił, że okoliczność dotycząca dopuszczalności objęcia wnioskiem inwestora części terenu inwestycji może być przedmiotem analizy tylko organu prowadzącego postępowanie główne. Stanowisko zajęte w tym względzie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może podlegać ocenie ewentualnie w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji i skargi na decyzję. Natomiast organ uzgadniający może tylko w granicach swej właściwości i kompetencji oceniać dopuszczalność rozstrzygnięcia. NSA zważył, że na gruncie rozpatrywanego przypadku, zadaniem organów współdziałających (uzgadniających) była ocena otrzymanego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, jedynie pod kątem przepisów regulujących ochronę gruntów rolnych i leśnych. W tym zakresie oceną tą winny zostać objęte kwestie dotyczące tego, czy spełnione zostały łącznie przesłanki, od których zależy brak wymogu uzyskania przez inwestora zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Chodzi tu o przesłanki określone przepisem art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Wystąpienie zaś tych przesłanek winno zostać zbadane jedynie w aspekcie stanu rzeczy wynikającego z przedłożonego organowi uzgadniającemu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zatem, jak wskazano wyżej, nie jest niedopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla części działki, to organ uzgadniający nie może a priori negować takiej możliwości i wykraczać swoimi ocenami poza wniosek inwestora i swoją właściwość. Takie postępowanie organu narusza bowiem ogólne zasady postępowania administracyjnego unormowane w art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. W związku z tym organ uzgadniający powinien ponownie rozpoznać sprawę, mając na względzie przedstawione wyżej wytyczne Sądu. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.).