II SA/Ol 1052/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu Budżetowego "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładu Budżetowego "[...]" na decyzję W. Państwowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia 30 lipca 2014 r. nr "[...]" w przedmiocie doprowadzenia jakości wody do obowiązujących wymagań postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze, złożonej do tut. Sądu, Zakład Budżetowy "[...]", zwany dalej również: ZBGKiM, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W. Państwowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia 30 lipca 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia 11 czerwca 2014 r., nakazującą stronie skarżącej doprowadzenie jakości wody w wodociągu "[...]"do obowiązujących wymagań w terminie do dnia 31 sierpnia 2014 r. i stwierdzającą jednocześnie warunkową przydatność wody do spożycia przez ludzi w tym wodociągu w terminie do dnia 31 sierpnia 2014 r. oraz zobowiązującą ZBGKiM do utrzymywania wartości kwestionowanych parametrów na poziomie pozwalającym na warunkowe dopuszczenie wody do spożycia: dla jonu amonowego 1,5 mg/l, do czasu wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku, skarżący podniósł, że realizacja decyzji wiązałaby się z istotnymi kosztami, związanymi z dostosowaniem istniejących urządzeń do obowiązujących norm dla jonu amonowego (remont filtrów). Zaznaczył, że ponadnormatywna zawartość tego jonu występuje tylko okresowo i nie zagraża zdrowiu konsumentów. Wywiódł ponadto, że wytyczne WHO nie regulują zawartości jonu amonowego w wodzie pitnej i odnoszą się jedynie do amoniaku, nie są to też obowiązkowe limity, ale mają służyć jako naukowy punkt wyjścia dla rozwoju krajowych lub regionalnych liczbowych standardów jakości wody przeznaczonej do spożycia. Skarżący zauważył, że przestrzeganie zaleceń, związanych z zwartością jonu amonowego, podyktowane jest jedynie ryzykiem powstawania chloramin podczas procesów dezynfekcji chlorem, które przy długotrwałym spożywaniu wody ją zawierającej, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia. W wodociągu "[...]"woda nie jest poddawana dezynfekcji, a w przypadku konieczności krótkotrwałego jej chlorowania (w ciągu 30 lat nie było takiej potrzeby), okresowe przyjmowanie wody, zawierającej podwyższone wartości chloramin, także nie ma wpływu na zdrowie człowieka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06). Przedmiotowy wniosek dotyczy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na skarżącego obowiązek doprowadzenia jakości wody do obowiązujących wymagań w wodociągu "[...]". Przede wszystkim należy wskazać, że strona bardzo lakonicznie uzasadniła wniosek, stwierdzając jedynie, że wykonanie decyzji wiązać się będzie z istotnymi kosztami, jakie ZBGKiM musiałby ponieść na remont filtrów. Zakład nie wskazał nawet przybliżonej wysokości tej kwoty, a także nie odniósł jej do kwot, będących w dyspozycji jednostki, przeznaczonych na tego typu wydatki. Ponadto, na poparcie powyższego twierdzenia nie przedstawił żadnych dowodów. Należy natomiast zauważyć, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację wnioskodawcy. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208). Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11). Nie wskazuje na istnienie w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 12 p.p.s.a., wywód dotyczący dopuszczalnej zawartości w wodzie jonu amonowego w świetle wytycznych WHO i obowiązujących przepisów. Polemika ze stanowiskiem organów inspekcji w tym zakresie nie stanowi o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd nie dokonuje natomiast merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ani nie ocenia legalności decyzji, będącej przedmiotem wniesionej skargi, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie, jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła takich okoliczności, które pozwoliłyby na ocenę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.