II SA/Ol 1095/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P.J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi T.P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" w sprawie ze skargi T.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia "[...]", wydanym w sprawie o sygn. akt "[...]", Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku skarżącej – T. P., ustanowił dla niej adwokata. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w "[...]" o wyznaczenie dla niej adwokata, co też Rada uczyniła, wyznaczając dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – adwokata J. U. Wyrokiem z dnia "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę skarżącej. W dniu 20 listopada 2013 r. skarżąca, działając osobiście, złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego we wskazanej wyżej sprawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, wyznaczonego adwokata poinformowano o wpłynięciu przedmiotowej skargi do Sądu, a skarżącą, która zawarła w niej wniosek o spowodowanie zmiany dotychczasowego pełnomocnika, o tym, iż wniosek o zmianę adwokata powinien być kierowany bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej w "[...]", do której też przekazany został przez Sąd odpis wniosku zawartego w skardze. Postanowieniem z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego, doręczając przedmiotowe postanowienie wyznaczonemu adwokatowi. W dniu 2 grudnia 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w "[...]" z dnia 29 listopada 2013 r., z którego wynika, iż w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowego wyznaczony został dla skarżącej jako pełnomocnik z urzędu adwokat P. J. Na jego wniosek doręczono mu też odpis postanowienia o odrzuceniu tej skargi. W dniu 16 grudnia 2013 r. do Sądu wpłynęła opinia adwokata J. U. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, zawierająca wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W dniu 20 grudnia 2013 r. takich samych czynności procesowych dokonał adwokat P. J. Uznając, że adwokat ten zawarł w przedłożonej opinii wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, nawiązując do tego wniosku, wezwany on został do przedłożenia dowodu jej doręczenia skarżącej, co też uczynił, potwierdzając tym samym, jak przyjąć należy, fakt jego złożenia. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II, zwrócono się następnie do Okręgowej Rady Adwokackiej w "[...]" o nadesłanie informacji, czy adwokat J. U. został zwolniony z obowiązku reprezentowania skarżącej w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowego. W piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. Rada stwierdziła, że wskazany adwokat nie został formalnie zwolniony z obowiązku reprezentowania skarżącej. W tych okolicznościach zważyć należy co następuje: Przedmiotem niniejszego postanowienia jest wniosek adwokata P. J. o przyznanie wynagrodzenia w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Zakres tego pełnomocnictwa wyznacza art. 39 ppsa. Stosownie natomiast do art. 39 pkt 1 ppsa, pełnomocnictwo to obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Podkreślić należy, iż sąd administracyjny, przyznając stronie prawo pomocy, obejmujące ustanowienie adwokata, nie wyznacza osoby konkretnego adwokata. Stosownie do art. 253 zd. 1 ppsa, po uprawomocnieniu się postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie, sąd zwraca się o jego wyznaczenie do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Do wyłącznej kompetencji rady należy też zwolnienie wyznaczonego adwokata z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu. W świetle art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.), co do zasady bowiem w sprawach, w których pomoc prawna ma z mocy przepisów prawa nastąpić z urzędu, zwolnić adwokata od udzielenia tej pomocy może tylko organ, który go wyznaczył (por. też postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt I OZ 660/09, i z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 727/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopóki zatem wyznaczony adwokat nie zostanie zwolniony przez radę z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu, pozostaje pełnomocnikiem strony, umocowanym do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu. Zauważyć należy, iż w warunkach niniejszej sprawy, Okręgowa Rada Adwokacka w "[...]", wyznaczając wnioskodawcę jako pełnomocnika z urzędu dla skarżącej, nie zwolniła jednocześnie z tej funkcji adwokata J. U. Był on zatem umocowany do podejmowania wszelkich czynności w postępowaniu wywołanym wniesieniem przez skarżącą skargi o wznowienie postępowania sądowego, w tym także do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o jej odrzuceniu. Jego opinia w tym przedmiocie wpłynęła do Sądu w dniu 16 grudnia 2013 r., o czym jak przyjąć należy miał świadomość wnioskodawca, który w dniu 19 grudnia 2013 r. zapoznawał się z aktami sprawy. Niezależnie od tego, w dniu 20 grudnia 2013 r. złożył on sporządzoną przez siebie opinię z dnia 19 grudnia 2013 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż podjęte przez wnioskodawcę czynności adwokackie, polegające na sporządzeniu przedmiotowej opinii, wykonane zostały w zakresie, w którym pomoc prawna została już udzielona skarżącej przez adwokata J. U. Wyznaczenie w tej samej sprawie przez okręgową radę adwokacką kolejnego pełnomocnika z urzędu, który podjął tożsamą czynność, wydając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie uzasadnia natomiast przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa procesowego. Nieusprawiedliwione jest bowiem przyznanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy podjęli w sprawie te same działania - oznaczałoby to bowiem nieuzasadnione i nadmierne obciążenie Skarbu Państwa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1287/07, i z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 302/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W warunkach niniejszej sprawy brak jest tym samym podstaw do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za przedmiotową czynność adwokacką. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ppsa, należało orzec jak w sentencji.