II SA/Ol 1104/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Iławie na uchwałę Rady Miejskiej w Kisielicach z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr XXXIX/29/2006 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Kisielice 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Kisielicach z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr XXXIX/29/2006 w części obejmującej § 3 pkt 2, pkt 3, pkt 14, pkt 15, pkt 16, pkt 17, pkt 18, pkt 19, pkt 20, pkt 21, pkt 22, pkt 23, pkt 27, pkt 28, pkt 29, pkt 30, pkt 31, pkt 32, § 4 pkt 5 i 8, § 5 pkt 1 i 2 oraz § 23 ust. 1 tiret 5, 6 i 7; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu. W dniu "[...]" Rada Miejska w "[...]" podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy "[...]". Skargę na powyższy akt wniósł Prokurator Rejonowy, podnosząc zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) poprzez zawarcie w § 3 pkt 2, pkt 3, pkt 14, pkt 15, pkt 16, pkt 17, pkt 18, pkt 19, pkt 20, pkt 21, pkt 22, pkt 23, pkt 27, pkt 28, pkt 29, pkt 30, pkt 31 i pkt 32 definicji pojęć, którymi posługuje się ustawa, bądź które zostały przez ustawę zdefiniowane, podczas gdy zawarte w art. 4 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy upoważnienie nie udziela kompetencji radzie gminy do formułowania definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej oraz innych ustawach. Ponadto Prokurator zarzucił przekroczenie upoważnienia do wydania przez radę gminy regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w przepisie § 4 pkt 5 i 8, § 5 pkt 1 i 2 oraz § 23 ust. 1 tiret 5, 6 i 7, w których zawarto: dodatkowe obowiązki, do nałożenia których rada gminy nie została upoważniona; zakazy, do określenia których rada gminy nie miała ustawowego upoważnienia oraz przytoczono nałożone innymi ustawami obowiązki, do których regulacji rada gminy nie miała upoważnienia. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanych zapisów w związku z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazano, że art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zawiera zamknięty katalog zagadnień, które rada gminy może regulować w drodze regulaminu. Rada gminy została zatem upoważniona do szczegółowego określenia zasad utrzymania czystości i porządku w gminach, lecz tylko w zakresie ściśle określonym. Granice regulacji stosunków prawnych przez przepisy prawa miejscowego zakreśla wskazana ustawa, będąca podstawą do stanowienia przepisów prawa miejscowego. Ponadto podkreślono, iż zgodnie z art. 7 Konstytucji RP statuującego fundamentalną dla demokratycznego państwa prawa zasadę legalizmu, organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, iż wszelka działalność władcza wymaga podstaw prawnych, tzn. legitymacji w prawnie nadanym upoważnieniu do działania. Należy zatem stwierdzić, iż podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej rada gminy, jako jeden z organów szeroko rozumianej władzy, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w ustawowym upoważnieniu. W § 3 pkt 3, pkt 21, pkt 22 i pkt 23 przedmiotowej uchwały, wbrew obowiązującym w tym zakresie zasadom, dokonano powtórzenia definicji pojęć występujących w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach takich, jak stacje zlewne, nieczystości ciekłe, zbiorniki bezodpływowe oraz właściciele nieruchomości. Powołując się na wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r. (sygn. akt II OSK 1256/09) wskazano, iż postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy mają na celu jedynie uzupełnienie wydanych przez inne podmioty przepisów powszechnie obowiązujących, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Muszą być one pozbawione powtórzeń przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, a w szczególności w aktach rangi ustawowej. Naruszenie tej zasady powoduje nieważność zapisów powtarzających normy ustawowe. Ponadto podniesiono, iż w § 3 pkt 2, pkt 14, pkt 15, pkt 16, pkt 17, pkt 18, pkt 19, pkt 20, pkt 27, pkt 28, pkt 29, pkt 30, pkt 31 i pkt 32 przedmiotowej uchwały zawarto definicje pojęć używanych przez akty prawne rangi ustawy zmieniając przy tym ich zakres znaczeniowy oraz definiowano pojęcia użyte lub zdefiniowane w ustawach. Tymczasem przepisy art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w żaden sposób nie upoważniają rady gminy do definiowania w ramach regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach pojęć, którymi posługuje się ustawa, bądź które zostały przez ustawę zdefiniowane. Zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa, bez upoważnienia ustawy nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych, w tym zawartych w ustawie upoważniającej. Rada Miejska poprzez sformułowanie definicji pojęć uprzednio zdefiniowanych w ustawach lub przez nie używanych – nie posiadając w tym zakresie upoważnienia wynikającego z ustawy – nadała nowe znaczenie tym pojęciom lub stworzyła definicje pojęć. Jednocześnie wskazując na wyrok NSA z dnia 21 lutego 2010 r. (sygn. akt II OSK 1930/09) podniesiono, iż powtarzanie w regulaminie uchwalanym przez radę gminy przepisów zamieszczonych w różnych ustawach, czy też aktach wykonawczych albo ich "dostosowywanie" w ocenie tej rady w celu tzw. objaśnienia ułatwiającego stosowanie regulaminu jest niedopuszczalne. Regulamin stanowi prawo miejscowe, co powoduje, że powinien on zawierać treści normatywne, a nie powtórzenie norm zawartych w innych przepisach. Takie "powtarzanie" przepisów za innymi aktami prawnymi pozbawia w istocie akt charakteru normatywnego, czyni go niejasnym i nieczytelnym, a w konsekwencji uniemożliwia osiągnięcie funkcji, dla jakiej jest stanowiony. Skarżący wskazał również, iż w § 5 pkt 2 uchwały organ ustanowił zakaz spalania odpadów na powierzchni ziemi oraz w instalacjach grzewczych. Regulacja ta nie wynika jednak z normy kompetencyjnej zawartej w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zakaz spalania odpadów poza spalarniami uregulowany jest w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, brak jest zatem podstaw do regulacji tych zagadnień w regulaminie czystości i porządku na terenie gminy. Z kolei w pkt 1 § 5 uchwały ustalono, iż niedozwolony jest postój pojazdów mechanicznych na drogach publicznych i placach, poza miejscami dozwolonymi. Jednakże kwestie zatrzymywania i postoju pojazdów reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Ponadto, w § 23 ust. 1 przedmiotowej uchwały Rada Miejska wskazuje obowiązki właścicieli psów, w tym obowiązek opłacania podatku od posiadania psów, którego wysokość ustala corocznie rada gminy, uzyskania zezwolenia burmistrza na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną oraz systematycznego szczepienia przeciwko wściekliźnie. Jednak wszystkie te obowiązki wynikają z odrębnych aktów prawnych rangi ustawowej – ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zatem brak jest podstaw do uregulowania tej materii w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie. Dodatkowo podniesiono, że obowiązki nałożone § 4 pkt 5, 6 i 8 uchwały na właścicieli i najemców nieruchomości zostały nałożone bez podstawy prawnej. Reasumując wskazano, że kwestionowane zapisy uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy wykraczają poza upoważnienie ustawowe wynikające z art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1-8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Należy zatem stwierdzić, iż Rada Miejska nie mając uprawnienia do ich wprowadzenia wydała przepisy z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż niezasadny jest pogląd skarżącego, że dostrzeżone uchybienia należą do kategorii rażących, czy też istotnych naruszeń prawa. Stąd też brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności zausterkowanych zapisów uchwały. Podał, iż gdyby przyjąć, że Rada Miejska nie może powtórzyć niewielkich fragmentów aktów normatywnych wyższego stopnia w celach porządkujących i służących przejrzystości postanowień regulaminu wobec przeciętnego adresata tego aktu, doszłoby do sytuacji, w której regulamin regulujący wyrywkowe kwestie byłby niezrozumiały i mało "komunikatywny", a przez to rodzący permanentne problemy natury interpretacyjnej. Powtórzenie niewielkich fragmentów aktów normatywnych wyższego stopnia z jednoczesnym ujęciem ich w formę obowiązku, w istocie oznacza dopełnienie zapisów ustawowych. Dodatkowo wskazał, że zasady techniki prawodawczej nie mogą stanowić podstawy do oceny zgodności z prawem uchwały organu gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na akt prawa miejscowego Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga jest zasadna. W świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Jednocześnie konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Wynika to również wprost z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), a zwłaszcza art. 40 tej ustawy, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Należy zatem wyraźnie podkreślić, iż wszelkie uchwały podejmowane przez radę gminy muszą nie tylko mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, ale też zapisy zawarte w uchwałach nie mogą przepisów tych naruszać. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin ten określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące kwestii wymienionych w pkt 1-8 ust. 2 art. 4 cytowanej ustawy. Należy przy tym podkreślić, iż wskazany katalog spraw musi być traktowany ściśle. Jest to katalog zamknięty, wyznaczający dokładnie zakres kompetencji organu. Jednocześnie jest to katalog wyczerpujący, tzn. uchwalając regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień (v: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Go 471/06, publ. Dz. Urz. Lubus. 2007/3/55). Określenie "regulamin określa" prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, iż zapisy przedmiotowego regulaminu muszą bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że przedmiotowy regulamin stanowi prawo miejscowe, co powoduje, że powinien on zawierać treści normatywne, a nie powtórzenie norm zawartych w innych przepisach. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2010 r. (sygn. akt II OSK 1930/09, niepubl.) takie "powtarzanie" przepisów za innymi aktami prawnymi pozbawia w istocie akt charakteru normatywnego, czyni go niejasnym i nieczytelnym, a w konsekwencji uniemożliwia osiągnięcie funkcji, dla jakiej jest stanowiony. Zatem skoro przepisy regulaminu mają jedynie "uzupełniać" przepisy rangi ustawowej kształtujące prawa i obowiązki wymienionych w nich podmiotów, to także z tego powodu nie jest dopuszczalne dokonywanie w nich powtórzeń przepisów zawartych w innych aktach normatywnych. Zatem regulamin czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Przepis ten stanowi bowiem delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób, niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Wr 585/06, pub. LEX nr 243159), podejmując akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym, a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, iż naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji, zaś normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Nie można też dokonywać wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. W ramach wskazanej wyżej delegacji ustawowej brak jest upoważnienia rady gminy do formułowania w regulaminie jakichkolwiek definicji określonych pojęć. Dotyczy to nie tylko pojęć użytych wyłącznie w regulaminie na jego potrzeby, lecz również ustalenia znaczenia pojęć ustawowych – zawartych w ustawie upoważniającej i innych ustawach. Rada gminy nie została bowiem uprawniona do definiowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, niepubl.). Zakaz powtarzania regulacji ustawowych wynika również z § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100 poz. 908). W aktach prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Odmienne interpretowanie pojęć zawartych w ustawie, czy też regulowanie pewnych kwestii inaczej, niż uczynił to ustawodawca również stanowi naruszenie prawa. Należy bowiem wyraźnie podkreślić, iż akt prawa miejscowego, jako wydany na podstawie upoważnienia ustawowego nie może naruszać delegacji ustawowej. Przepisy regulaminu mają jedynie "uzupełniać" przepisy rangi ustawowej, kształtujące prawa i obowiązki wymienionych w nich podmiotów. Analiza materiału aktowego niniejszej sprawy bezsprzecznie wskazuje, iż Rada Miejska wyszła poza kompetencje przyznane jej na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a nałożone kwestionowaną uchwałą obowiązki nie mieszczą się w żadnej z materii, o jakich mowa w przywołanym przepisie ustawy. Z treści zaskarżonych przepisów uchwały wynika jednoznacznie, iż wydający je organ w § 3 dokonał powtórzenia definicji pojęć uprzednio już zdefiniowanych w ustawach, zmieniając przy tym ich zakres znaczeniowy. Nadto, definiowano pojęcia użyte lub definiowane w ustawach. Mianowicie: - w pkt 2 zdefiniowano nieruchomość - pojęcie zdefiniowane w art. 46 Kodeksu cywilnego, - w pkt 14 zdefiniowano odpady komunalne - pojęcie zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, - w pkt 15 zdefiniowano pojęcie odpadu wielkogabarytowego, używanego w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (np. w art. 8 ust. 2 pkt 2b), - w pkt 16 zdefiniowano odpady ulegające biodegradacji - pojęcie zdefiniowane w art. 3 ust. 3 pkt 7 ustawy o odpadach, - pkt 17, pkt 19, pkt 27 i pkt 28 stworzono definicje pojęć: odpady zielone, odpady budowlane, zabudowa wielorodzinna i zabudowa jednorodzinna, - w pkt 18 zdefiniowano pojęcie odpadu opakowaniowego używanego w ustawie o odpadach (np. w art. 16a pkt 2c), - w pkt 20 zdefiniowano odpady niebezpieczne - pojęcie zdefIniowane w art. 3 ust. 2 ustawy o odpadach, - w pkt 29 zdefiniowano pojęcie chowu zwierząt używanego w ustawie o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (np. w art. 50 ust. 1 pkt 1a), - w pkt 30 zdefiniowano zwierzęta domowe - pojęcie zdefiniowane w art. 4 pkt 17 ustawy o ochronie zwierząt, - w pkt 31 zdefiniowano zwierzęta gospodarskie - pojęcie zdefiniowane w art. 2 pkt 1 ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, - w pkt 32 zdefiniowano zwierzęta bezdomne - pojęcie zdefiniowane w art. 4 pkt 16 ustawy o ochronie zwierząt, - w pkt 3, pkt 21, pkt 22, pkt 23 zdefiniowano właścicieli nieruchomości, nieczystości ciekłe, zbiorniki bezodpływowe i stacje zlewne - pojęcie zdefiniowane w art. 2 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ponadto, w § 23 ust. 1 przedmiotowej uchwały Rada Miejska określiła obowiązki właścicieli psów takie, jak obowiązek: corocznego opłacania podatku od posiadania psów, którego wysokość określa corocznie rada gminy; uzyskania zezwolenia Burmistrza na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną oraz systematycznego szczepienia przeciwko wściekliźnie. Jednakże obowiązki te wynikają z odrębnych aktów prawnych rangi ustawowej. Kwestię poddawania psów szczepieniom ochronnym reguluje ustawa o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt. W art. 56 ust. 1 i ust. 2 wymienionej ustawy zamieszczono obowiązek poddawania psów w wieku powyżej 3 miesiąca raz na 12 miesięcy szczepieniu przeciwko wściekliźnie. Z kolei wymóg uzyskania zezwolenia właściwego miejscowo wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wynika z art. 10 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Natomiast obowiązek opłacania podatku od posiadanego psa wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Oznacza to, że nie jest to materia regulowana prawem miejscowym Niedopuszczalny jest również zawarty w § 5 pkt 2 uchwały zakaz spalania odpadów na powierzchni ziemi oraz w instalacjach grzewczych budynków. Regulacja ta, jak słusznie podniesiono w skardze, nie wynika z normy kompetencyjnej zawartej w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zakaz spalania odpadów poza spalarniami uregulowany jest w ustawie o odpadach. Brak jest zatem podstaw do regulacji tych zagadnień w regulaminie czystości i porządku na terenie gminy. Z kolei w pkt 1 § 5 uchwały ustalono, iż niedozwolony jest postój pojazdów mechanicznych na drogach publicznych i placach, poza miejscami dozwolonymi. Jednakże kwestie zatrzymywania i postoju pojazdów reguluje ustawa Prawo o ruchu drogowym. Dodatkowo należy wskazać, że obowiązki nałożone w § 4 pkt 5, 6 i 8 uchwały (usuwanie nawisów, sopli z okapów i rynien, wykaszanie chwastów oraz usuwanie ze ścian budynków i ogrodzeń plakatów, ogłoszeń, rysunków itp.) na właścicieli i najemców nieruchomości zostały nałożone bez podstawy prawnej. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż Rada Miejska w sposób istotny wykroczyła poza zakres ustawowego upoważnienia powtarzając i uzupełniając w przepisach regulaminu przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i innych aktów normatywnych powszechnie obowiązujących. Nie jest bowiem dopuszczalne jest powtórzenie regulacji ustawowych, bądź ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999 r. (Sygn. akt II SA/Wr 1179/90, publ. OSS 2000/1/17) trzeba liczyć się z tym, iż powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W związku z powyższym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonych przepisów uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie Sąd orzekł, iż zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu. Zgodnie bowiem z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.