II SA/Ol 1108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia 1. Odrzucić skargę. 2. Oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 9 sierpnia 2016r. M. L. wywiódł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Skarga została skierowana bezpośrednio do tut. Sądu. Dlatego też na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 11 sierpnia 2016r. skarga ta została przekazana (data nadania – 17 sierpnia 2016r.) do SKO. Do skargi skarżący załączył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a)., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 lipca 2016 r. Tak więc termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 16 sierpnia 2016 r. Przed tą datą pełnomocnik skarżącego nadał skargę w placówce pocztowej, adresując ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Jednakże dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, bowiem na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 § 2 k.p.a., zgodnie z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jak już wskazano, stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", T. Woś i in., LexisNexis, wyd. I, Warszawa 2005 r. oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowienie z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1664/08, postanowienie z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, postanowienie z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1250/08, postanowienie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I FSK 687/08 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie skarga na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniesiona została w dniu 17 sierpnia 2016 r., gdyż tego dnia została przekazana przez tutejszy Sąd temu organowi według właściwości (data stempla pocztowego, akta sądowe, k. – 18). Oznacza to, że pomimo prawidłowego pouczenia przez organ administracji publicznej o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia strona skarżąca uczyniła to z uchybieniem 30-dniowego terminu, który w niniejszej sprawie upłynął bezskutecznie z dniem 16 sierpnia 2016 r. Wobec powyższego, złożony przez skarżącego na tym etapie postępowania sądowego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za bezskuteczny, a skargę - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 - należało odrzucić. Rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd zawarł w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym art. 247 p.p.s.a. obejmuje nie tylko sytuacje oczywistej bezzasadności skargi w aspekcie merytorycznym, ale także te, w których skarga podlegać będzie odrzuceniu z przyczyn procesowych - gdy istnieć będą podstawy przewidziane również w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, tak jak w przedmiotowej sprawie, w której skarga została wniesiona po terminie. Powyższe oznacza, że nawet gdyby sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie jej prawa pomocy, to stwierdzony stan faktyczny w przedmiotowej sprawie powoduje oddalenie jej wniosku. Mając powyższe na uwadze w warunkach niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji uznać należało, że zaistniała również przesłanka, która - w myśl art. 247 p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, a rozstrzygnięcie w tym zakresie zawarł w punkcie 2 sentencji postanowienia.