II SA/Ol 119/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 22 listopada 2012r., działając na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skierował A. W. na badanie psychologiczne. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 2 października 2012r. z Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynął wniosek o skierowanie A. W. na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia dotyczącego skierowania na badania psychologiczne wniósł A. W.. Odwołujący podkreślił, że w dniu 24 września 2012r. odbył szkolenie, o którym jest mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bezpośrednio po naliczeniu mu punktów karnych przekraczających ilość 24. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podkreślił, że odwołujący w okresie od 29 września 2011r. do 23 września 2012r. czterokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wpisano mu do ewidencji 26 punktów. Podniesiono przy tym, że szkolenie, które strona odbyła w dniu 24 września 2012r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w A, zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia nie spowodowało odjęcia 6 punktów przypisanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, gdyż przed jego rozpoczęciem suma punktów ostatecznych, zarejestrowanych w ewidencji na A. W., przekroczyła 24. Organ powołując się na przykłady orzeczeń sądowoadministracyjnych stwierdził, że nie można podzielić poglądu o przekroczeniu delegacji ustawowej w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2012r. Skargę na ww. decyzję wywiódł A. W., wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, tj. umorzenie postępowania, względnie o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegającego na nie odjęciu skarżącemu 6 punktów karnych w związku z odbytym szkoleniem. Skarżący podniósł za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (II SA/Ol 969/10), że skoro przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zawierają ograniczenia uprawnienia kierowcy do zmniejszenia liczby posiadanych punktów w związku z odbyciem szkolenia, z tego powodu, że przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, zaś delegacja ustawowa nie pozwalała na wprowadzenie takiego ograniczenia, to należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w postaci art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Według skarżącego odbył on stosowne szkolenie, niesłusznie więc nie odjęto mu 6 punktów z ogólnego bilansu zgromadzonych przez niego punktów karnych i skierowano na kontrolę sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa z uwagi na to, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a w przypadku uzupełnienia braków formalnych o jej oddalenie. Organ wskazał, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego swojemu pełnomocnikowi obarczone jest wadą formalną ponieważ nie określa konkretnie do działania przed jakim sądem pełnomocnik jest umocowany. Co do zaś zarzutów merytorycznych, organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim trzeba podnieść, że wniosek organu o odrzucenie skargi jest niezasadny, gdyż pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego na rzecz pełnomocnika spełnia wszystkie niezbędne wymogi formalne. Na gruncie przedmiotowej sprawy Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o skierowaniu A. W. na badanie psychologiczne. Bezspornym jest, że skarżący w okresie od 29 września 2011r. do 23 września 2012r. czterokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, które skutkowały naliczeniem jemu 26 punktów określonych w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). Stosownie do wspomnianego art. 130 ust. 1 policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Stosownie do ust. 2 art. 130 ustawy punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Bezspornym jest, że w przypadku skarżącego rok określony w powoływanym przepisie nie upłynął, bowiem pierwszego liczonego w tym cyklu wykroczenia A. W. dopuścił się dnia 29 września 2011 r., a ostatniego 23 września 2012 r. Zgodnie zaś z ust. 3 wspomnianego przepisu kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Z ust. 4 art. 130 wynika natomiast, że Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji swoim rozporządzeniem dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) uregulował wspomniane kwestie. Stosownie do regulacji § 8 ust. 4 – 6 tego rozporządzenia kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, organ, o którym mowa w § 3, zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem. Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. W tym miejscu zasadnym jest wskazać, że art. 130 ustawy o ruchu drogowym jest ogólnym przepisem stanowiącym o ewidencji kierowców naruszających przepisy drogowe oraz dotyczącym spraw z zakresu punktacji za przekroczenie takich przepisów. Jednocześnie wspomniany artykuł zawiera w ust. 4 jednoznaczną delegację ustawową pozwalającą m.in. określić w rozporządzeniu liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Trzeba zauważyć, że wspomniana delegacja ustawowa zawiera dyspozycję, że w rozporządzeniu zostanie uregulowana zakreślona materia, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ten zapis w ocenie Sądu upoważniał w wystarczającym stopniu ministra do stworzenia regulacji zawartej w ust. 6 rozporządzenia (patrz: wyrok NSA z dnia 22 marca 2011r., I OSK 723/10; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 lutego 2010r., II SA/Ol 1083/09). W związku z tym nie można podzielić argumentacji strony skarżącej, według której przedmiotowa delegacja ustawowa nie pozwalała na wprowadzenie ograniczenia uprawnienia kierowcy do zmniejszenia liczby posiadanych punktów w związku z odbyciem szkolenia, z tego powodu, że przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Skoro takiego upoważnienia brak, zaś § 8 ust. 6 rozporządzenia pozbawia kierowcę, który przekroczył sumę 24 punktów, możliwości zmniejszenia liczby posiadanych punktów w związku z odbytym szkoleniem – to uznać należy w ocenie strony skarżącej, że przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego pozbawiona jest podstaw. Taka interpretacja delegacji ustawowej art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym niweczyłaby konsekwencje jakie ustawodawca przewidział w związku z przekroczeniem 24 punktów. W takiej sytuacji dopiero uzyskanie 30 punktów pozwoliłoby na zastosowanie wobec sprawcy wykroczeń sankcji związanych z przekroczeniem określonej liczby punktów, takich jak w przedmiotowej sprawie w postaci skierowania na badania psychologiczne. Tymczasem jak wynika z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega osoba, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Skarżący taką liczbę 24 punktów przekroczył. Trzeba zatem jednoznacznie podkreślić, że odbycie szkolenia określonego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z § 8 ust. 6 Rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.