II SA/Ol 190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A, reprezentowana przez adwokata M.G., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...], poza kasynem gry, tj. w lokalu przy ul. [...] w G. zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazano, że nie budzi wątpliwości okoliczność, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej, w sytuacji gdy skarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach tej sprawy stwierdzono została spełniona przesłanka udzielenia zabezpieczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie szkody, bowiem wykonanie decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej skarżącej, gdyż wysokość kary opiewająca na kwotę 12.000 zł w sposób oczywisty zaważyłaby na bycie Spółki z uwagi na wysokość kapitału zakładowego tj. 5.000 zł, co doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o nieuwzględnienie wniosku strony, bowiem fakt wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków skarżąca winna poprzeć dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej: ustawa ppsa. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawa ppsa.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy ppsa. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 ustawy ppsa. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, dostępne CBOSA). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w post. NSA z dnia 26 września 2013r., sygn. akt II FZ 718/13, CBOSA). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia swojej sytuacji finansowej i majątkowej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie skarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała jedynie na wysokość nałożonej kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł, oraz kwotę jej kapitału zakładowego wynoszącego 5.000 zł, co w jej ocenie świadczy o zagrożeniu jej dalszego bytu i prowadzenia działalności gospodarczej. Zauważyć jednak pozostaje, że kwota kapitału zakładowego Spółki w żaden sposób nie obrazuje sytuacji finansowej takiego podmiotu gospodarczego, natomiast nie przedstawiono jakiegokolwiek dokumentu obrazującego aktualną sytuację materialną podmiotu. Spółka nie nadesłała bowiem żadnych dokumentów finansowych tj. rachunku zysków i strat za rok podatkowy, kopii dokumentów deklaracji podatkowych składanych do właściwego urzędu skarbowego, czy dokumentów składanych do sądu rejestrowego. Nadto skoro Spółka twierdzi, że wyegzekwowanie kwoty określonej w skarżonej decyzji może doprowadzić nawet do jej upadłości, to winna tę okoliczność co najmniej uprawdopodobnić, czego z wyżej wskazanych względów strona nie uczyniła. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy ppsa., orzekł jak w sentencji.