II SA/Ol 236/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz J. S. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z 2 grudnia 2021 r., wydanym przez Starostę O. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 53 ust. 5 i art. 60 oraz art. 64 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity na dzień wydania postanowienia Dz.U. z 2021 r. poz. 741, dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 7 ust. 2 a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 1326, dalej jako: u.o.g.r.l.), odmówiono uzgodnienia na rzecz J. S. (dalej jako: inwestor lub skarżący) projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie budynku garażowego oraz budowie budynku gospodarczego na działce nr (...), obręb geodezyjny G., gmina O. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z zapisem w rejestrze ewidencji gruntów i budynków w skład działki nr (...), o łącznej powierzchni 0,3015 ha, wchodzą grunty sklasyfikowane jako grunty orne o powierzchni 0,1160 ha o klasie bonitacyjnej RIIIb oraz grunty orne o powierzchni 0,1855 ha o klasie bonitacyjnej RIVa. Przedmiotowa działka jest działką rolną, położoną w przestrzeni rolniczej i tworzy wraz z gruntami przyległych działek zwarty kompleks użytków rolnych, zaś teren działki nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego. Wskazano, że na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część projektu decyzji o warunkach zabudowy, oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, określając teren inwestycji, stanowiący część działki objętej wnioskiem. Pod planowaną inwestycję przeznaczono grunty sklasyfikowane jako grunty orne RIVa. Jednakże - zdaniem organu I instancji - w przypadku gdy w skład działki zainwestowania wchodzi grunt klasy III, planowanie inwestycji zmieniającej przeznaczenie gruntu na nie rolny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy taka zgoda zostanie udzielona w planie miejscowym. Wskazano, że umowne wydzielenie części działki nie obejmującej gruntów klasy III, nie ma znaczenia prawnego i nie zmienia charakteru tej działki jako nieruchomości rolnej, gdyż warunki zabudowy dotyczą całej działki, a nie jej części. Zwartym obszarem projektowanym w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt. 1 u.o.g.r.l. jest obszar całych działek, na których ma być planowana inwestycja. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Podkreślono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie określa dokładnego położenia inwestycji na działce. W związku z tym, że na przedmiotowej działce znajdują się grunty rolne sklasyfikowane jako RIIIb, które podlegają ochronie, wymagane jest uzyskanie zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze. Jednocześnie wyjaśniono, że nie są spełnione łącznie warunki określone w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., umożliwiające przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, bez uzyskania zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi. Obszar planowanej zabudowy znajduje się poza obszarem zwartej zabudowy, a grunty chronione położone są w odległości większej niż 50 od najbliższej drogi publicznej. Inwestor złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, nie zgadzając się z argumentacją przedstawioną przez organ I instancji. Podniósł, że każdy ma prawo do swobodnego zagospodarowania działki, której jest właścicielem. Wskazał, że przedmiotowa działka jest położona w sąsiedztwie innych działek, należących do jego rodziny, na których zostały wybudowane lub są planowane budynki mieszkalne. Wszystkie te działki posiadają dostęp do drogi publicznej, zaś budynki są usytuowane w pasie sąsiadującym z drogą powiatową. Zaznaczył, że działka nr (...) posiada sporne grunty klasy III w swojej końcowej części, gdzie planowany jest ogród, sad lub las. Natomiast ta część działki, na której planowana jest inwestycja, spełnia wymagania określone w ustawie. Postanowieniem z 3 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że ustalenie warunków zabudowy dla terenu planowanej inwestycji możliwe jest tylko dla działki ewidencyjnej jako całości, a nie dla części działki, która faktycznie zostanie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza bowiem co do zasady tylko to, że na konkretnej działce, czy działkach gruntu, jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, z określnymi jego parametrami. Nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. Załącznik graficzny decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera dokładnego położenia planowanej inwestycji i nie stanowi odbicia precyzyjnego jej posadowienia w terenie, a jedynie wyznacza nieprzekraczalną linię zabudowy, co nie jest tożsame z dokładną lokalizacją. Jest to tym bardziej istotne, gdyż przedmiotem planowej inwestycji jest budowa trzech budynków, o różnym przeznaczeniu. Wskazano, że użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Jest to zatem obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji. Nie można zatem ustalić warunków zabudowy wybiórczo, dla części działki niepodlegającej ochronie gruntowej. Jest to tym bardziej niedopuszczalne w sytuacji, gdy tereny rolnicze stanowią znaczącą obszarowo część danego terenu. W ocenie Kolegium planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego przeznaczeniem jako gruntu rolnego. Przedmiotowa działka jest działką rolną, położoną w przestrzeni rolniczej i tworzy wraz z gruntami przyległych działek zwarty kompleks użytków rolnych, co potwierdza analiza kopii mapy ewidencyjnej. Odnosząc się do kwestii prymatu prawa własności podkreślanego przez inwestora w zażaleniu organ odwoławczy zaznaczył, że prawo własności stanowi prawo podmiotowe o najszerszej treści, jednakże nie jest prawem absolutnym, niczym nieograniczonym. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: - art. 7a u.o.g.r.l. oraz art. 53 ust 4 pkt 6 u.p.z.p. przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że niemożliwe jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w stosunku do części działki geodezyjnej z pomięciem jej części stanowiącej grunty o klasie bonitacyjnej RIIIb; - art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez działanie organu w sposób naruszający zasadę praworządności, co skutkowało brakiem realizacji zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie orzeczenia o uchyleniu w całości postanowienia organu I instancji. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uzgodnienie projektu o warunkach zabudowy zgodnie z żądaniem skarżącego lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że łączna powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 0,3015 ha, zaś jej część oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Rlllb obejmuje 0,1160 ha. Wskazał, że teren planowanej inwestycji nie miał obejmować całej działki, a jedynie jej część, z pominięciem gruntów rolnych klasy Rlllb. Zaznaczył również, że ustawodawca posługuje się pojęciem "terenu", nie zaś działki ewidencyjnej, przy czym pojęcia te nie są tożsame. Ponadto obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają wydania decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do części działki ewidencyjnej. Skarżący podkreślił, że organy administracji mają obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. To jakie grunty rolne i leśne wymagają zgody na cele nierolnicze i nieleśne określają przepisy u.o.g.r.l. Generalnie przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.). Natomiast art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. określa, jakie warunki winny być spełnione łącznie, aby przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III nie wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Należy zauważyć, że w świetle przepisów u.o.g.r.l., przy ocenie czy dany teren gruntów rolnych wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze, nie należy kierować się granicami ewidencyjnymi działki. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2019 r. (sygn. akt II OSK 1854/17, dostępny w Internecie) kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, nie zaś do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Stąd wniosek, że bez względu na to czy zwarty kompleks gruntów rolnych zostanie podzielony na odrębne działki czy nie, zgoda będzie wymagana, jeżeli teren wnioskowany do zmiany przeznaczenia będzie zawierał użytki klasy I-III i nie zostaną łącznie spełnione warunki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie przepisów u.p.z.p. nie jest jednolite stanowisko co do możliwości ustalenia warunków zabudowy tylko dla części działki, na co wskazują powoływane orzeczenia zarówno przez skarżącego, jak i Kolegium. W części orzeczeń przyjmuje się, że w przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16; z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1881/18; z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1693/19, dostępne w Internecie). W wyrokach tych wskazuje się, że wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia prawa, przede wszystkim przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wydzielona część działki mogłaby wszak stanowić samodzielną działkę ewidencyjną i wówczas ten sam teren inwestycji zamykałby się w granicach działki. Podnosi się, że taki sposób wyodrębnienia terenu inwestycji nie może być uznany jako wskazanie usytuowania obiektu w ściśle określonym miejscu. Na etapie ustalania warunków zabudowy jest to niedopuszczalne. Czym innym jest jednak określenie w decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji za pomocą linii rozgraniczających ten teren, a czym innym precyzyjne wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu. Ta ostatnia materia należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2065/10, z 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1663/15, dostępne w Internecie). W wyroku z 14 października 2021 r. (sygn. akt II OSK 1549/21, dostępny w Internecie) NSA uznał, że usprawiedliwiona jest również taka interpretacja pojęcia "terenu" na użytek decyzji o warunkach zabudowy, która umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, wyodrębnionego za pomocą linii rozgraniczających, jeśli oczywiście nie narusza to odrębnych przepisów, przede wszystkim o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z wykluczeniem precyzyjnego wskazania usytuowania (lokalizacji) projektowanego obiektu na działce. W orzecznictwie wyrażane są jednak także poglądy odmienne, a mianowicie, że przez "teren" o którym mowa w art. 59 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 260/18; z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1955/20, dostępne w Internecie). W judykaturze wskazuje się także, że objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej nie jest niemożliwe, to jednak musi to wynikać ze szczególnych uwarunkowań, część działki objęta ustaleniami planu miejscowego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw (tak NSA w wyrokach z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2153/17; z 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2447/17, dostępne w Internecie). Jednakże należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie organy nie orzekały w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a jedynie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącego ściśle określonego terenu, oznaczonego na załączniku graficznym do projektu decyzji liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, stosownie do wniosku inwestora. W związku z tym organ miał obowiązek zbadać, czy jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze tylko w odniesieniu do tego terenu. Jak wyjaśnił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 października 2020 r. (sygn. akt II OSK 1867/20, dostępny w Internecie) obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie główne (tj. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) jest przygotowanie projektu zamierzonego rozstrzygnięcia (decyzji) w oparciu o żądanie inwestora tj. treść złożonego wniosku. Z kolei obowiązkiem organu współdziałającego (uzgadniającego) jest ocena dopuszczalności zaakceptowania przedłożonego projektu decyzji. Organ uzgadniający zajmuje stanowisko jedynie w aspekcie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nigdy nie może zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością. Stosownie bowiem do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. NSA podkreślił, że okoliczność dotycząca dopuszczalności objęcia wnioskiem inwestora części terenu inwestycji może być przedmiotem analizy tylko organu prowadzącego postępowanie główne. Stanowisko zajęte w tym względzie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może podlegać ocenie ewentualnie w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji i skargi na decyzję. Natomiast organ uzgadniający może tylko w granicach swej właściwości i kompetencji oceniać dopuszczalność rozstrzygnięcia. NSA zważył, że na gruncie rozpatrywanego przypadku, zadaniem organów współdziałających (uzgadniających) była ocena otrzymanego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, jedynie pod kątem przepisów regulujących ochronę gruntów rolnych i leśnych. W tym zakresie oceną tą winny zostać objęte kwestie dotyczące tego, czy spełnione zostały łącznie przesłanki, od których zależy brak wymogu uzyskania przez inwestora zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Chodzi tu o przesłanki określone przepisem art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Wystąpienie zaś tych przesłanek winno zostać zbadane jedynie w aspekcie stanu rzeczy wynikającego z przedłożonego organowi uzgadniającemu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Skoro zatem, jak wskazano wyżej, nie jest niedopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla części działki, to organ uzgadniający nie może a priori negować takiej możliwości i wykraczać swoimi ocenami poza wniosek inwestora i swoją właściwość. Takie postępowanie organu narusza bowiem ogólne zasady postępowania administracyjnego unormowane w art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. W związku z tym, organ uzgadniający powinien ponownie rozpoznać sprawę, mając na względzie przedstawione wyżej wytyczne Sądu. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 68). Natomiast Sąd nie uwzględnił opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż do pełnomocnictwa nie zostało dołączone potwierdzenie jej uiszczenia.