II SA/Ol 257/15

Dnia 16 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi W. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Olsztynku z dnia 29 czerwca 2006 roku nr XXV-325/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 77 uchwały Rady Miejskiej w Olsztynku nr XXV-325/2006 z dnia 29 czerwca 2006 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztynek w granicach administracyjnych i załącznika nr 1 (rysunku planu) oraz załącznika nr 6 do tej uchwały - w części dotyczącej działek o numerach 45/3 i 49/1; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Rady Miejskiej w Olsztynku na rzecz skarżącego W. M. kwotę 557 złotych (słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" Rada Miejska w "[...]", działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" w granicach administracyjnych. W dniu "[...]" W. M. wezwał Radę Miejską w "[...]" do usunięcia naruszenia prawa - niezgodności przyjętego uchwałą z dnia "[...]", Nr "[...]", miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w zakresie określonego w nim przeznaczenia działek geodezyjnych o numerach "[...]" oraz "[...]" ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy "[...]" (Uchwała nr "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]"). Wskazał, że zgodnie z rysunkiem Studium należące do niego działki o numerach geodezyjnych "[...]" oraz "[...]", leżą na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalno - użytkową (MU2C). Według części tekstowej studium – przeznaczenie tego terenu to zabudowa o różnej intensywności, od małych domów mieszkalnych o wys. max 3 kondygnacje - do zabudowy jednorodzinnej na działkach nie mniejszych niż 1000 m2. Z kolei miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty wskazaną uchwałą, przewiduje dla przedmiotowych działek przeznaczenie na cele rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Podniósł, że usunięcie naruszenia prawa winno polegać na zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w odniesieniu do przedmiotowych działek) i przeznaczeniu ich na cele mieszkalno-użytkowe, zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w studium, lub uchyleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości. Następnie w dniu "[...]", reprezentowany przez pełnomocnika, W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę nr "[...]" z dnia "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" w granicach administracyjnych wraz z załącznikiem nr 6 do tej uchwały w zakresie przewidzianego przeznaczenia działek geodezyjnych o nr "[...]" i "[...]" oraz stwierdzenia zgodności zakwestionowanej uchwały ze studium. Zaskarżonemu aktowi zarzucił naruszenie art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na sprzeczności przyjętego zaskarżoną uchwałą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w zakresie określonego w nim przeznaczenia działek geodezyjnych o numerach "[...]" oraz "[...]") ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy "[...]" (Uchwała nr "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]") wyrażającej się w przeznaczeniu terenu ww. działek geodezyjnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolniczej przestrzeni produkcyjnej podczas gdy studium przewiduje dla niego przeznaczenie pod zabudowę mieszkalno-użytkową. W uzasadnieniu skargi przytoczył argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazując dodatkowo, że § 77 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadza dla wskazanych działek zakaz zabudowy. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, tj. w zakresie w jakim ustala przeznaczenie na cele rolniczej przestrzeni produkcyjnej terenu działek o nr: "[...]" oraz "[...]", tj: rysunku planu miejscowego (załącznika nr 1) w zakresie dotyczącym działki "[...]" oraz "[...]’ i oznaczenia symbolem R-1 oraz stwierdzenie nieważności § 77 zaskarżonej uchwały. Odpowiadając na skargę Rada Miejska w "[...]" wniosła o jej oddalenie. Jednocześnie organ podniósł, że przywołane przez skarżącego argumenty nie wskazują na naruszenie jego interesu prawnego. Interes prawny musi wynikać bowiem z mocy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną, o czym stanowi art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast podniesione przez skarżącego argumenty wskazują raczej na naruszenie jego interesu prawnego. Dodatkowo organ wskazał, że samo posiadanie działki we własności nie daje jej właścicielowi bezwzględnego prawa do zabudowy, ponadto zakres wniesionej skargi nie odpowiada merytorycznie zakresowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wskazać należy, iż w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dalej jako: u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Badając zatem formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, iż w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W pierwszej kolejności tut. Sąd rozważył zatem czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została w przewidzianym prawem terminie. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (publ. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83), NSA stwierdził, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Dodał też, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Zatem jeżeli bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to skarga złożona po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, nawet nadana do sądu administracyjnego (zamiast za pośrednictwem organu) w tym samym dniu, w którym wystosowano wezwanie, jest dopuszczalna, bowiem została złożona w ciągu 60 dni od tego wezwania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 673/14 – Lex nr 1459925). Zdaniem składu orzekającego wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane przez skarżącego, skarga została bowiem poprzedzona stosownym wezwaniem i wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Rozważając z kolei legitymację skarżącego do wniesienia skargi wskazać należy, iż przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawnie gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego z którego wywodzi on swój interes prawny. Wskazać należy, że w dniu 16 września 2008 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 76/07 orzekł, że artykuł 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest zgodny z konstytucją. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżenia uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Skarżący jest właścicielem działek gruntów znajdujących się na terenie, dla którego to między innymi Rada Gminy uchwaliła przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżący stwierdził, że jego interes prawny wynika z prawa własności wskazanych w skardze działek, położonych na obszarze objętym planem miejscowym, a jego naruszenie polega m.in. na ograniczeniu możliwości lokalizacji zabudowy. Niewątpliwie skarżący jako właściciel nieruchomości objętych opracowaniem przedmiotowego planu ma legitymację do wniesienia skargi na uchwałę tworzącą tenże plan. Powyższe ograniczenia dotyczące możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącego wpływają na zakres jego uprawnień wynikający z prawa własności, a więc z art. 140 Kodeksu cywilnego. Ustalenia w planie miejscowym ograniczają prawo własności skarżącego do nieruchomości stanowiących jego własność, a znajdujących się na terenie objętym zaskarżonym planem. W ocenie Sądu zapisy planu naruszają interes prawny wynikający z przysługującego skarżącemu prawa własności, co daje mu legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego mają walor norm prawa miejscowego, powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej jako: u.p.z.p.), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują prawo własności (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Art. 3 ust. 1 u.p.z.p., w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały stanowił, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Z powyższego unormowania wynika, że uchwalenie studium powinno wyprzedzać uchwalenie planu. Znajduje to potwierdzenie w kolejności unormowań tych instytucji w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: studium w art. 9 i następne, a plan - art. 14 i następne tejże ustawy. Najważniejsza jest jednak wzajemna relacja między studium i planem w kontekście celów jakim każda z tych instytucji ma służyć. Studium jest aktem określającym perspektywiczną politykę przestrzenną całego obszaru gminy, ustala lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma charakteru normatywnego, nie stanowi prawa miejscowego i bezpośrednio nie kształtuje sytuacji prawnej obywateli i innych podmiotów oprócz organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 10 u.p.z.p. w studium uwzględnia się wiele uwarunkowań z dotychczasowego przeznaczenia zagospodarowania i uzbrojenia terenu, stan ładu przestrzennego, stan środowiska i wymogi jego ochrony, stan dziedzictwa kulturowego i zabytków, warunków życia, ochrony zdrowia mieszkańców, potrzeby i możliwości rozwoju gminy oraz szereg innych. Po przeanalizowaniu tych uwarunkowań w studium określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy, oraz przeznaczeniu terenów, kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy, obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk, obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, kierunki rozwojów systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, obszary na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym, kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej oraz szereg innych warunków. Plan miejscowy ustala przeznaczenie terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy w oparciu o ustalenia studium, które jest aktem kierownictwa technicznego i musi być on zgodny ze studium. Już samo to wskazuje, że studium powinno poprzedzać plan zagospodarowania przestrzennego. Wyraźnie wskazuje na to treść art. 14 ust 5 u.p.z.p. który stanowi, że przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt, burmistrz, albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych. Nadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego zawierający część tekstową i graficzną zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Wreszcie z unormowania art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały wynika, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Nie ulega zatem wątpliwości, iż pierwszym i najwcześniejszym aktem w procesie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającym zasady polityki przestrzennej jest uchwała w sprawie studium, tym bardziej, że jego ustalenia wiążą gminę przy ustalaniu planu miejscowego. Także wykładnia celowościowa przemawia za przyjęciem takiego stanowiska. Jak już wyżej powiedziano, studium określa zasady i wytycza kierunki zagospodarowania gminy, a plan miejscowy ma z zachowaniem tych zasad i kierunków konkretyzować zagospodarowanie terenów gminnych. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W związku z taką treścią przepisu, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zasady te, w związku z zarzutami skargi, nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc obejmują badanie zawartości planu miejscowego, braku naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz stanowiskiem organów uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej. Zaskarżony w tej sprawie plan miejscowy spełnia wymagania co do załączników tego planu. Zawiera załącznik graficzny, rozstrzygniecie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu miejscowego w wyniku wyłożenia projektu do publicznego wglądu oraz odniesienie się do sposobu realizacji i finansowania inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej. Zaskarżony plan miejscowy zawiera także stwierdzenie (załącznik nr 6) o zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" w granicach administracyjnych ze zmiana Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy "[...]" zatwierdzoną uchwałą Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza silniejszy stopień związania niż we wcześniej używanych terminach "spójność" czy "niesprzeczność" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 114/08, opub. w Lex nr 497581, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1670/11, opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach dostępnej na https://cbois.nsa.gov.pl, NSA w wyroku z 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1408/12, opub.: https://cbois.nsa.gov.pl.). Sytuacja braku zgodności, lub nawet sprzeczności pomiędzy planem miejscowym a ustaleniami studium, musi uzasadniać unieważnienie części lub całości planu miejscowego. Organy gminy działając w ramach władztwa planistycznego nie mają niejako "wolnej ręki" przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i są związane ustaleniami studium. Nie przeczy temu okoliczność, że studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego i nie jest aktem prawa miejscowego, ale jako akt wewnętrzny bezwzględnie wiąże organ, który go wydał (Radę Miejską w "[...]"). Działając nawet w zakresie władztwa planistycznego organy gminy muszą działać na podstawie i w granicach obowiązującego te organy prawa. Takim prawem w tej sprawie, którym związane były organy planistyczne jest studium. Tym samym należy wskazać, że określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju lub usługi danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium gmina wskazała te obszary jako przewidziane pod taki kierunek zagospodarowania. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę kierunków zagospodarowania objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. Skorelowany został z tym obowiązek nakładany na rady gmin, aby przynajmniej raz na 4 – lata (raz w kadencji) stwierdziły aktualność obowiązującego studium (art. 32 u.p.z.p.). Ocena zgodności ze studium pozwala na uznanie, że skarżący ma rację kwestionując zgodność planu miejscowego z zapisami studium. Zgodnie z rysunkiem studium należące do Skarżącego działki o numerach geodezyjnych "[...]" oraz "[...]" leżą na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalno-użytkową (MU2C). Według części tekstowej studium przeznaczenie tego terenu to zabudowa o różnej intensywności: od małych domów mieszkalnych o wysokości max 3 kondygnacje do zabudowy jednorodzinnej na działkach nie mniejszych niż 1000 m2. Z kolei miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty zaskarżoną uchwałą, przewiduje dla przedmiotowych działek przeznaczenie na cele rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Należy w tym miejscu stwierdzić, że niewątpliwie przeznaczenie rolnicze przewidziane w miejscowym planie nie jest zgodne z przeznaczeniem mieszkalno - użytkowym przewidzianym w studium. Co więcej § 77 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadza dla wskazanych działek zakaz zabudowy. Wskazane powyżej rozbieżności nie mogą być traktowane inaczej jak tylko sprzeczność treści planu miejscowego ze studium. Jak już zostało to wskazane, w przypadku wyraźnego przyjęcia w studium określonych rozwiązań, wiążą one organy planistyczne na etapie projektowania i uchwalania planu miejscowego. Ponadto, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że przedmiot zaskarżenia musi pokrywać się z przedmiotem wezwania. Skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zwrócił się do organu o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w odniesieniu do swoich działek) i przeznaczeniu ich na cele mieszkalno-użytkowe, zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w studium, lub uchyleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości. Stwierdzenie nieważności § 77 zakwestionowanej uchwały oraz załączników nr 1 i 6 do tej uchwały stanowi zatem realizację postulatu skarżącego co zmiany planu w stosunku do jego działek. Mając powyższe na uwadze, a w szczególności naruszenie przez organ trybu i zasad uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd stwierdził nieważność w części planu miejscowego, w zakresie sprzecznym z treścią studium i w takim zakresie, w jakim narusza to w sposób nieuzasadniony prawo własności skarżącego. Pozostała część uchwały może samodzielnie obowiązywać w obrocie prawnym. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt prawa miejscowego stwierdza nieważność tego aktu w całości lub części. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.