II SA/Ol 259/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wstrzymania użytkowania terenu oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że kolejną decyzją z dnia "[...]" (dwie poprzednie zostały uchylone przez SKO) działający z upoważnienia Wójta Gminy Kierownik Referatu Budownictwa, Gospodarki Komunalnej i Rolnictwa w Urzędzie Gminy (organ I instancji) nakazał K. C. - jako właścicielowi nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]" w obrębie A, gmina A wstrzymanie użytkowania terenu ww. działki wykorzystywanego obecnie do obróbki drewna i przygotowywania elementów drewnianych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez I. C. W ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, u.p.z.p., gdyż nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu wykorzystywanego uprzednio rolniczo. Obecnie teren wykorzystywany jest na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na składowaniu materiałów drzewnych, parkowaniu samochodów ciężarowych przewożących materiał, wykonywaniu robót budowlanych związanych ze wznoszeniem domów mieszkalnych i niemieszkalnych. Nastąpiła też zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z uwagi na powyższe wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła K. C. (strona, skarżąca), działając przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego bez wszechstronnego wyjaśnienia jego przedmiotu oraz przyjęcie w ramach stanu faktycznego dowolnych okoliczności, naruszając w ten sposób interes społeczny i słuszny interes właściciela działki, 2) sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że w wyniku lub też w związku z prowadzoną przez męża właścicielki nieruchomości działalnością gospodarczą, część terenu działki nr "[...]", który wcześniej był użytkowany rolniczo, została wyrównana oraz została pozbawiona górnej warstwy gleby porośniętej trawą, a nadto błędnym uznaniem, że na wymienionej działce doszło do zmiany zagospodarowania terenu. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono m.in., że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (wizja lokalna, wyjaśnienia stron, dokumenty urzędowe oraz liczne fotografie) nie uprawniają do stwierdzenia, że w następstwie prowadzonej działalności gospodarczej doszło do zmiany zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m.in., że przeprowadzona ponownie w dniu 30 lipca 2020 r. wizja terenowa wykazała, że na działce zgromadzony jest materiał drzewny oraz odbywa się wjazd pojazdów ciężarowych i parkowanie tych pojazdów. W budynku gospodarczym następuje łączenie elementów drewnianych w celu wznoszenia ścian budynków, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Działka została pozbawiona górnej warstwy gleby porośniętej trawą i zagospodarowana pod działalność związaną z obróbką drewna. Jako materiały dowodowe potwierdzające powyższe fakty organ dopuścił zdjęcia satelitarne, zdjęcia wykonane przez stronę oraz podczas wizji terenowej. W ocenie Kolegium biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny, organ I instancji przeprowadził bardzo wnikliwe postępowanie wyjaśniające, które jest wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Przede wszystkim jednak Wójt Gminy wykazał, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., tj., że nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę. Tym samym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Celem decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., jest spowodowanie uzyskania przez inwestora warunków zabudowy, co ma umożliwić z jednej strony kontrolę organu nad sposobem zmiany zagospodarowania terenu, z drugiej zaś, jeżeli zamierzenie inwestycyjne będzie zgodne z przepisami, umożliwić inwestorowi dalsze użytkowanie terenu stosownie do realizowanego zamierzenia. Skargę na decyzję Kolegium wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w konsekwencji czego brak jest możliwości merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchybia przepisom regulującym sposób sporządzenia uzasadnienia tego rodzaju aktu administracyjnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ wskazał jedynie na brzmienie poszczególnych unormowań zastosowanych przez organ pierwszej instancji oraz wymienił przeprowadzone przezeń czynności, które zdaniem organu uzasadniają zapadłe rozstrzygnięcie. Organ jednakże w żaden sposób nie uzasadnił tak zajętego stanowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało bowiem, co w jego ocenie przemawia za poprawnością przyjętych ustaleń przez organ I instancji, dlaczego w niniejszej sprawie w jego ocenie doszło do zmiany zagospodarowania terenu, które dokładnie fakty przemawiają za taką możliwością, a przede wszystkim z jakich powodów zarzuty i twierdzenia zawarte w odwołaniu skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymieniono wybiórczo ustalenia poczynione przez organ I instancji. Przy czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zupełności pominęło "niekorzystne" dowody przeczące jakoby dokonanej zmianie zagospodarowania terenu, jak choćby wyjaśnienia skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2021 r. skarżąca podtrzymała zarzuty sformułowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wskazać również należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o nakazaniu skarżącej - jako właścicielowi nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]" w obrębie A, wstrzymanie użytkowania terenu działki wykorzystywanego obecnie do obróbki drewna i przygotowywania elementów drewnianych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Tą samą zobowiązano skarżącą do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.), dalej jako u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Ust. 2 art. 59 u.p.z.p. stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. W przypadku zaś zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania (art. 59 ust. 3 u.p.z.p.). Celem decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., jest spowodowanie uzyskania przez inwestora warunków zabudowy, co ma umożliwić z jednej strony kontrolę organu nad sposobem zmiany zagospodarowania terenu, z drugiej zaś, jeżeli zamierzenie inwestycyjne będzie zgodne z przepisami, umożliwić inwestorowi dalsze użytkowanie terenu stosownie do realizowanego zamierzenia. Z przytoczonych przepisów art. 59 ust. 1 i 2 można wywieść, że każda zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy. Nie ma tutaj decydującego znaczenia kwestia, czy na określone roboty wymagane jest pozwolenie na budowę. Istotne jest, czy roboty budowlane spowodują zmianę sposobu zagospodarowania terenu, z zastrzeżeniem postanowień art. 50 ust. 2 u.p.z.p. (A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), "Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany", opubl. LEX/el. 2019). Jak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w art. 71 ust. 1 u.P.b. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, co wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2144/10, wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., sygn. II OSK 1101/11). Co więcej, jak przyjął NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1250/15 (w ślad za nim także WSA w Lublinie w wyroku z dnia 13 marca 2018 r., sygn. II SA/Lu 1232/17) skoro przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to także zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie polegająca na zabudowie przez znaczące zwiększenie realizowanej już działalności wytwórczej lub usługowej, wprowadzenie nowych form tej działalności na tym terenie, mogą powodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze bezpieczeństwa pożarowego, stosunków wodnych, pracy, zdrowotnego, higieniczno-sanitarnego, ochrony środowiska i przyrody. Dokonując wykładni wieloznacznego pojęcia "zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę", należy dojść do wniosku, że chodzi tu o przypadki zmian zagospodarowania terenu niepolegających ani na wykonaniu robót budowlanych, ani na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a mimo to wymagających uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji, przepis ten ma odniesienie do stanów faktycznych związanych z wykonywaniem robót, prowadzących do zmiany zagospodarowania terenu, które nie podlegają reglamentacji przepisami prawa budowlanego, a więc niezwiązanych z procesem budowlanym. Przepis art. 59 ust. 3 w zw. z ust. 2 u.p.z.p znajduje zastosowanie w przypadku zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych (vide: wyrok WSA w Warszawie z 21 października 2020 r., IV SA/Wa 165/20 i wyrok WSA w Gliwicach z 25 listopada 2016 r., II SA/Gl 823/16, dostępne w CBOSA). Według Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej mąż skarżącej I. C. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. Jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazano: woj. A, pow. A, gm. A, miejsc. A, poczta A. Działalność gospodarcza (kody PKD) to roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych; produkcja wyrobów tartacznych, produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa, przygotowanie terenu pod budowę, tynkowanie, zakładanie stolarki budowlanej, posadzkarstwo, tapetowanie i oblicowywanie ścian, malowanie i szklenie, wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych, wykonywanie konstrukcji i pokryć dachowych (wydruk z CEIDG w aktach sprawy). Przedsiębiorca w piśmie skierowanym do Wójta Gminy A z dnia "[...]" potwierdził prowadzenie wspomnianej działalności gospodarczej od 1 kwietnia 2017 r. w A nr "[...]" (pismo w aktach sprawy, k. – 252). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z 16 lipca 2020 r. (akta adm., k. – 221) potwierdził, użytkowanie terenu działki nr ewid. "[...]" w A dla potrzeb prowadzonej działalności w dniu 18 czerwca 2020 r. Nadto pismem z dnia 12 października 2020 r. (akta adm., k. – 278) poinformował, iż nie została zakończona budowa budynku gospodarczego realizowana na podstawie decyzji Starosty A pozwolenia na budowę z dnia "[...]", ani nie zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy. Aktualnie część terenu wykorzystywana uprzednio rolniczo, obecnie stała się miejscem m.in. robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Działka została wyrównana i pozbawiona górnej warstwy gleby porośniętej trawą oraz zagospodarowana pod działalność gospodarczą związaną z obróbką drewna. Na terenie działki składowany jest materiał drzewny oraz odbywa się wjazd pojazdów ciężarowych i parkowanie tych pojazdów. W budynku gospodarczym, który jest w trakcie budowy następuje łączenie elementów drewnianych w celu wznoszenia ścian budynków w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (zdjęcia strony postępowania nr 1-33 w aktach sprawy). Bezsprzecznie zatem przedsiębiorca użytkuje działkę nr "[...]" w obrębie A na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej o charakterze budowlanym i konstrukcyjnym, związanym również ze składowaniem materiałów drewnianych, czego nie neguje strona skarżąca, a co znajduje potwierdzenie w bogatej dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy (akta adm. k. - 120-121 i 155-157). Kluczowe było zatem ustalenie uprzedniego użytkowania wskazanego terenu. Wcześniej zaś na sporną działkę została wydana decyzja Wójta Gminy nr "[...]" o warunkach zabudowy z dnia "[...]" na budowę budynku gospodarczego w zabudowie wolnostojącej oraz decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia "[...]" na budowę budynku rekreacji indywidualnej oraz decyzja Starosty nr "[...]" z dnia "[...]" na budowę budynku gospodarczego (składowego). Z pewnością nie mamy tu do czynienia z budynkiem gospodarczym, na który została wydana decyzja nr "[...]" o warunkach zabudowy z dnia "[...]" (akta adm., k. – 26) oraz decyzja Starosty z dnia "[...]" o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego (składowego), a z budynkiem wykorzystywanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez I. C. (zdjęcia z 28.07.2020 r. nr 1, 4 – akta adm., k. - 275-276; zdjęcia z 16.07.2020 r. nr 23, 24 w aktach adm. sprawy – k. – 265 i 264). Ponadto odnotować należy, że do 31 grudnia 2002 r. obowiązywał dla spornego terenu plan miejscowy, który przewidywał jedynie zabudowę mieszkaniową adaptowaną dla wsi. Podkreślić należy również, że z informacji o działce nr "[...]" z dnia 26 marca 2019 r. (akta adm., k. – 150) wynika, że jako opis użytku wskazano tereny mieszkaniowe, pastwiska trwałe i grunty orne. Ponadto w piśmie z 8 kwietnia 2019 r. (akta adm., k. – 147) skarżąca jednoznacznie stwierdziła, że działka nr "[...]" w obrębie A przed podjęciem działalności gospodarczej przez I. C. stanowiła działkę siedliskową i wykorzystywana była do celów obsługi prowadzonego gospodarstwa domowego. Co istotne również, z pisma Nadleśnictwa A z dnia 10 kwietnia 2019 r. (akta adm., k. – 153) wynika, że działka nr "[..]" w obrębie A, Gmina A była zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, użytkowana była w części na potrzeby prowadzonego gospodarstwa domowego oraz w części rolniczo. Zwrócić należy również uwagę, że uczestnicy postępowania J. K., W. K., P. K., działając przez pełnomocnika, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2019 r. (akta adm., k. – 152) skierowanym do Urzędu Gminy poinformowali, że przed dokonaniem zmiany zagospodarowania terenu, teren spornej działki nie był wykorzystywany pod żadną działalność typu przemysłowego lub usługowego. Na terenie działki, gdzie obecnie zlokalizowany jest tartak istniał kurnik, teren działki nie był w żaden sposób zurbanizowany, był porośnięty trawą, rolniczy charakter był utrzymywany i brak było jakichkolwiek uciążliwości dla otoczenia i środowiska. Obecnie teren działki został wyrównany, działka została pozbawiona górnej warstwy gleby porośniętej trawą i zagospodarowana pod zakład przemysłowy związany z obróbką drewna. Na terenie działki składowane są w znacznej wielkości bale drewna, co świadczy o powstaniu na jej terenie składowiska. Ponadto, na działkę odbywa się wjazd pojazdów o masie pow. 15 ton i parkowanie tych pojazdów Zgromadzony zatem w sprawie obszerny materiał dowodowy potwierdza, że sporna działka była użytkowana rolniczo i istniała na niej jedynie zabudowa siedliskowa związana z działalnością rolniczą. Fakt ten został precyzyjnie i szczegółowo wykazany przez organ. Natomiast wydane w sprawie decyzje o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę dotyczyły budowy budynku gospodarczego, a nie budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą o charakterze budowlanym. Tym samym w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, tym samym organ prawidłowo nakazał wstrzymanie użytkowania terenu wspomnianej działki. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy odniósł się zaś do wszystkich istotnych okoliczności i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Nie może być zatem mowy o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Nadmienić warto, że wobec dokładnego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji oraz obszernego uzasadnienia jego decyzji wraz ze wskazaniem dowodów, rzeczą pozbawioną sensu byłoby powtarzanie tego samego przez organ odwoławczy. Natomiast Kolegium zbiorczo zaprezentowało wszystkie istotne ustalenia w sprawie oraz wykaz dokumentacji potwierdzającej poczynione ustalenia. Niezasadne są również zarzuty naruszenia pozostałych, wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.