II SA/Ol 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (dalej jako: Spółka) od decyzji z dnia "[...]", znak: ‘[...]", wydanej przez Wójta Gminy "[...]" w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr "[...]" w obrębie "[...]", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 6 lipca 2017 r. do Urzędu Gminy "[...]" wpłynął wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na działce o nr "[...]", obręb "[...]’. We wniosku podano, że projekt przewiduje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Wysokość całkowita konstrukcji:do56m n.p.t. (wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem). Powierzchnia inwestycji: ok. 100 m2. Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]" odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji podano, że do wniosku nie została załączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor załączył do wniosku dokument zatytułowany "Kwalifikacja przedsięwzięcia", z którego wynika, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednak organ nie dał wiary tym twierdzeniom, bowiem inwestor nie uwzględnił faktu, iż w bliskim sąsiedztwie inwestycji znajduje się już wieża telefonii komórkowej, która z racji podobnych parametrów posiada również podobne oddziaływanie. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podała, że dnia 19 maja 2017 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]" odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, motywując swoją decyzję faktem braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rezultacie złożonego kolejnego wniosku, Wójt wszczął ponownie postępowanie dnia 13 lipca 2017r., natomiast dnia 10 sierpnia 2017 r. ponownie odmówił wydania przedmiotowej decyzji niejako powtarzając swoje argumenty i zarzucając naruszenie przepisów w postaci braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kumulacji przedsięwzięć oraz bliskości obszaru chronionego krajobrazu, w sytuacji gdy nie doszło do żadnego naruszenia przepisów, a zarzuty organu są bezzasadne. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium podniosło, że tożsamy wniosek Spółki został już rozpatrzony. Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskiem z dnia 19 maja 2017 r. Spółka występowała o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr "[...]", obręb ‘[...]". We wniosku podano, że projekt przewiduje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii, urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Wysokość całkowita konstrukcji: 56 m n.p.t.(wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem), powierzchnia inwestycji: ok. 100 m2. Planowane przedsięwzięcie jest inwestycją telekomunikacyjną mająca na celu obsługę sieci telefonii komórkowej. Zapotrzebowanie na energię elektryczną-16kW. Są to zatem parametry i dane tożsame z tymi zawartymi we wniosku z dnia 6 lipca 2017 r., inicjującym niniejsze postępowanie. Decyzją z dnia ‘[...]" Wójt Gminy ‘[...]’ odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce "[...]". Inwestor nie odwołał się od powyższej decyzji, w związku z czym stała się ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym. W związku z tym należy stwierdzić, że sprawa dotycząca lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr "[...]’ w obrębie "[...]" została zakończona ostateczną decyzją z dnia ‘[...]", co stanowi przeszkodę dla ponownego rozpatrywania tożsamego wniosku. Wskazano, że niemożliwe jest ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, o ile istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa obu spraw. Ma wówczas miejsce tzw. res iudicata. Zasada res iudicata stanowi natomiast przeszkodę dla ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego. Kolejne postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną są bowiem niedopuszczalne a wydanie w takiej sytuacji kolejnej decyzji rozstrzygającej w tym samym przedmiocie i co do tych samych stron, wypełnia przesłankę nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a). Kolegium wyjaśniło, że w sprawie zachodzi tożsamość podmiotów - w obu przypadkach wnioskodawcą jest Spółka, tożsamy jest również przedmiot postępowania - wniosek z dnia 6 lipca 2017 r. jest identyczny w swej treści jak wniosek z dnia 19 maja 2017 r., stanowiący podstawę do wydania decyzji z dnia ‘[...]" odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ‘[...]" w obrębie "[...]". W obu wnioskach podano, że projekt przewiduje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii, urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Wysokość całkowita konstrukcji: 56 m n.p.t. (wraz z fundamentem wieży oraz odgromnikiem), powierzchnia inwestycji: ok. 100 m2. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że fakt, iż na załącznikach do obu wniosków wskazana jest inna lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej w ramach tej samej działki, nie przekreśla tożsamości obu spraw. Decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego wydawana jest bowiem dla całej działki objętej wnioskiem, nie zaś jedynie jej części, tym bardziej, że sam wniosek nie zawężał terenu inwestycji do fragmentu działki, lecz dotyczył całego jej obszaru. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiodła do tut. Sądu Spółka żądając jej uchylenia, jak tez uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4, w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że umiejscowienie przedmiotowej inwestycji na terenie nieruchomości nie ma znaczenia. - § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 122 a pkt 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku dokonania dokumentacji niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Podniesiono, że bezsprzeczny w sprawie jest fakt, że przedsięwzięcie skarżącej objęte wnioskiem jest umiejscowione w innej części terenu niż przedsięwzięcie objęte wnioskiem związanym z wydaną wcześniej inną decyzją. Planowana przez skarżącą inwestycja zlokalizowana jest na działce ewidencyjnej nr "[...]" w obrębie "[...]". Art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p nakazuje "określenie granic terenu objętego wnioskiem", co więcej także art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. stwierdza: "teren nie wymaga uzyskania zgody". Powyższe przepisy wyraźnie zaznaczają, że inwestycja lokalizowana jest na "terenie", a nie jak interpretuje powyższe przepisy organ "działce". Zatem organ bezzasadnie utożsamia pojęcie "teren" i "działka". Dodano, że zamierzenie skarżącej powinno być oceniane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te, jako jeden z elementów wskazują na odległość miejsc dostępnych dla ludności od źródła promieniowania, wskazując różne odległości (począwszy od 70 m). Trudno więc zrozumieć dlaczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznaje za nieistotne przesunięcie umiejscowienia wieży wraz zainstalowanymi na niej antenami. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie kontroli sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekająca o uchyleniu decyzji Wójta Gminy "[...]" w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania winno nastąpić także, jeżeli sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inna decyzją ostateczną. Należy bowiem zauważyć, że w sytuacji, gdy decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, to występuje przesłanka do stwierdzenia nieważności takiej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość sprawy będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu – tej samej treści żądania strony oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W przypadku zmiany przepisów prawnych w ocenie tożsamości sprawy trzeba badać zachowanie ciągłości regulacji prawnej. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt prawny. W ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy musi być brany pod uwagę stan faktyczny sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. Nie wydaje się bowiem możliwe, że stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, nie wpływające w niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, wydawnictwo C.H.Beck, s. 740). Niewątpliwie postępowania prowadzone z wniosku skarżącej charakteryzuje tożsamość podmiotowa, ponieważ w obu postępowaniach występują te same strony oraz tożsamość przedmiotowa w zakresie treści żądania strony, skoro w obu postępowaniach wnioskodawca żądał ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W rozpoznawanej sprawie nie występuje jednak tożsamość stanu faktycznego w zakresie faktów prawotwórczych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocenę legalności skarżonej decyzji należy poprzedzić rozważaniami natury ogólnej. Otóż w ocenie składu orzekającego Sądu pomimo zbieżnych sformułowań art. 52 ust. 2 pkt 3 i art. 54 pkt 3 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ich hipotezy są rozłączne, co jest zdeterminowane ich normatywnym celem. Stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Z kolei decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m. in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, jak stanowi art. 54 pkt 3 w/w ustawy. Natomiast jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu (art. 4 ust. 2 ustawy) jest – jak stanowi art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - ustalenie, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Kolegium w skarżonej decyzji podało, że na załącznikach do obu wniosków wskazana jest inna lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej w ramach tej samej działki, to nie przekreśla to tożsamości obu spraw, jako że decyzja ustalająca inwestycję celu publicznego wydawana jest dla całej działki objętej wnioskiem, nie zaś jedynie na jej części. Na poparcie prezentowanej tezy powołało się na wyrok NSA z dnia 11 marca 2014r., sygn. akt: II OSK 2363/12, lex nr 1490535. Dostrzec jednak wypada, ze przywołany wyrok dotyczył interpretacji art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2017, poz. 1161 j.t.- dalej jako u.o.g.r.l.) w zakresie sformułowania "zwarty obszar projektowany", w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji dokonanej przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. (Dz.U.2013.503) zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 maja 2013 r. Przepis ten stanowił, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 1) i że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej (ust. 2). W tymże wyroku Naczelny Sąd Admiracyjny, pomijając argumenty aksjologiczne, uznał, że "zwartym obszarem projektowanym " w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 tego przepisu jest obszar całych działek, na których realizowana ma być planowana inwestycja. Skoro w przepisie tym jest mowa o "obszarze zwartym", przez co należy rozumieć teren jednej lub kilku działek wyodrębniony ściśle oznaczonymi granicami. Co istotne z punktu widzenia ocenianej sprawy NSA uznał, ze art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., który nakazuje ustalić czy "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne". "Terenem" w rozumieniu tego przepisu jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. NSA skonstatował, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się zatem do działki objętej wnioskiem, jako całości nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze (nieleśne). Zatem obszarem w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest działka objęta wnioskiem inwestora (por. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 1887/10, z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 543/12). "Zwarty obszar projektowany" nie może być zatem rozumiany, jako część działki, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana, ponieważ ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem, jako całości a nie jej części. Reasumując Sąd uznał, że w sytuacji gdy powierzchnia działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowiącej użytki rolne klas I-III przekracza 0,5 ha, warunkiem jej przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne jest uzyskanie zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a nadto może być dokonane tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I taki właśnie jest właśnie sens normatywny art. 61 ust. 1 pkt 4 w zakresie " teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne", którego odkodowania na sposób dokonać bez powiązania go z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Innymi słowy art. 61 ust. 1 pkt 4 (pierwsza część alternatywy) i art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w istocie rzeczy przesądzają o niedopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (także warunków zabudowy), w sytuacji gdy działka objęta wnioskiem stanowi użytki rolne klas I-III i przekracza powierzchnie 0,5 ha ( w dacie sprzed 26 maja 2013r.), względnie dla każdego gruntu rolnego klas I-III niezależnie od obszaru przeznaczonego na cele nierolnicze (po wspomniane dacie) jednoznacznie stanowiąc, że przeznaczenie gruntów rolnych i na cele nierolnicze i nieleśne w rozumieniu art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l. dokonuje się wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Poczynienie powyżej uwagi było konieczne celem usunięcia wątpliwości, że art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. interpretowany wespół z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. stanowią jedną z materialnoprawnych przesłanek rozstrzygania spraw co do istoty w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro tak, to argumentacja Kolegium (jedyna) zasadzająca się na tożsamości obu spraw w zakresie stanu faktycznego nie może być zaaprobowana, gdyż przywołane przepisy z natury swej nie odnoszą się one do zasad ustalania relewantnego w sprawie stanu faktycznego, a stanowią jedynie dyrektywę merytorycznego rozstrzygania spraw. W rezultacie powyższego teza wyroku NSA z dnia 11 marca 2014r. wraz z motywami, którą skład orzekający Sądu w pełni podziela, jest zwyczajnie nieadekwatną, a przeto nieskuteczną metodą weryfikacji tożsamości spraw w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie stanu faktycznego. Sąd w składzie orzekającym uznaje, że pierwszoplanowe i rozstrzygające znaczenie w identyfikacji tożsamości spraw w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie relewantnego stanu faktycznego winny mieć decyzje rozstrzygające rzeczone sprawy co do istoty względnie w inny sposób kończące postępowanie w sprawie. Specyfika tychże spraw przejawia się w tym, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną, jak stanowi o tym § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz.U.2003, Nr 164, poz. 1588 – dalej jako rozporządzenia). Część graficzna decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym przypadku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) winna określać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, jak stanowi art. 54 pkt 3 u.p.z.p. W takowej sytuacji weryfikacja tożsamości (względnie jej braku) przedmiotowych decyzji w zakresie stanu faktycznego nie nastręczałaby jakichkolwiek trudności. Ten miarodajny i zarazem wystarczający sposób identyfikacji tożsamości stanu faktycznego w skarżonych decyzjach nie mógł odnieść zamierzonego rezultatu, skoro zarówno decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]", jak i z dnia "[...]" nie zawierają rzeczonych części graficznych, choć niewątpliwe powinny. Tego rodzaju mankamenty obu decyzji nie mogą być samoistnym źródeł negatywnych następstw w sferze prawnej wnioskodawcy, tj. nie mogą naruszać interesu prawnego Spółki przejawiającego się w prawie do merytorycznego rozstrzygnięcia jej wniosku, skoro nie przyczyniła się ona do ich zaistnienia. Z tej też przyczyny nie sposób podzielić prezentowanego przez Kolegium w odpowiedzi na skardze poglądu, że obie decyzje, tj. z dnia "[...]" i z dnia "[..]" dotyczyły odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego na działce nr ‘[...]" w obrębie "[...]" (w zamyśle całej działki), a żadna z nich nie posiadała załącznika w postaci mapy, z której wynikałoby objęcie rozstrzygnięciem jedynie części działki. Owe niepełne - poprzez brak części graficznej obu decyzji – rozstrzygnięcia dowodzą tylko tego, ze nie mogą być jedynym kryterium weryfikacji istotnego dla rozstrzygnięcia stanu faktycznego ustalonego w obu postępowaniach. W przeciwnym wypadku każde kolejne rozstrzygnięcie byłoby wydane w warunkach res iudicata (powagi rzeczy osądzonej), a jego przyczyną byłoby niepełne - gdyż pozbawione obligatoryjnego elementu, jaki jest cześć graficzna decyzji – rozstrzygniecie co do istoty sprawy, a zatem błędy w stosowaniu prawa, a nie m.in. identyczność relewantnego stanu faktycznego spraw. W rezultacie powyższego ocena ewentualnej tożsamości istotnego - z punktu widzenia mającej być zastosowaną normą prawa materialnego - stanu faktycznego obu spraw musi ograniczyć się do wniosków o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wniosek ów – jak wymaga tego art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z. - winien określać granice terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej (katastralnej), przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w odpowiedniej skali. Jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2015 r. obligatoryjnym elementem części graficznej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest, oprócz określenia granic terenu planowanej inwestycji, wyznaczenie obszaru oddziaływania tej inwestycji na mapie o odpowiedniej skali ( II OSK 821/14, LEX nr 2000028). Jednocześnie podnosi się , ze art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości, że na załączonej do wniosku kopii mapy powinien zostać zaznaczony cały obszar oddziaływania inwestycji, a nie jedynie miejsce jej lokalizacji. "Obszar oddziaływania" należy rozumieć szeroko, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim sąsiedztwa. Granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne, w szczególności przewidywana emisja zanieczyszczeń, nadmierny hałas, czy nawet utrudnianie nasłonecznienia. W pojęciu oddziaływanie mieści się zatem rzeczywisty wpływ, zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, niekoniecznie graniczących z obszarem wyznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, jak np. środowisko, zabytki czy funkcjonowanie obiektów użyteczności publicznej (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008, sygn.. akt: II OSK 31/07, Lex Nr 466378). Powyższe wynika z faktu, że celem wyznaczenia obszaru analizowanego jest m. in. ustaleń stron postępowania, tj. władających nieruchomościami, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, czyli owe oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Prezentowany powyżej pogląd Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Analiza powyższego upoważnia do stwierdzenia, ze cele realizowane przez art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 u.p.z.p. są odmienne, a przynajmniej nie takie same, skoro intencją pierwszego z nich jest wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu powyżej zdefiniowanym, a w dalszej perspektywie obszaru oddziaływania obiektu w znaczeniu nadanym przez art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne (Dz.U.2017, poz. 1332 j.t. – dalej jako pb), zaś zamysłem drugiego z nich jest ustalenie linii, o nieprzekraczalnym charakterze, ograniczających teren inwestycji względem pozostałych obszarów zurbanizowanych (także potencjalnie). Skoro identyfikacja stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w aspekcie jego ewentualnej tożsamości, ma być dokonana przez pryzmat wniosków o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to dostrzec wypada, że we wniosku z dnia 25 maja 2017 r. zlokalizowano położenie stacji bazowej w odległości 3,5m od granicy z drogą gminną wewnętrzną o numerze działki 50. Jednocześnie, jak tego wymaga art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., obszar oddziaływania inwestycji ograniczony został do jej północno-wschodniego narożnika, zaś obszar objęty wnioskiem zarysowany został po granicy działki od strony wschodniej (na całej jej długości), północnej i południowej. Natomiast we wniosku z dnia 12 lipca 2017 r. zlokalizowano stację bazową w centralnej (niemalże) części działki nr ‘[...]", przy jej północnej granicy, a zatem - co najistotniejsze z punktu widzenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – całkowicie odmiennie zakreślonym obszarem oddziaływania oraz częściowo odmiennym obszarem objętym wnioskiem. W konsekwencji powyższego zmiana wprowadzona do kolejnego wniosku ma zatem istotny charakter, przejawia się bowiem odmiennym wskazaniu obszaru oddziaływania (całkowicie) i obszaru objętym wnioskiem (częściowo), co jest konsekwencją zmiany planowanej lokalizacji wieży. Zatem analizując oba wniosku nie sposób nie potwierdzić tezę Kolegium, że wystąpiła tożsamość przedmiotowa sprawy w aspekcie jej stanu faktycznego. W konsekwencji strona skarżąca została pozbawiona możliwości rozpoznania argumentów jej odwołania, przede wszystkim zaś w kontekście jej twierdzeń, że w sprawie nie było konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tego istotnego uchybienia nie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, czym dopuściło się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację w kontekście zaistnienia stanu wskazanego w art. 156 §1 pkt 3 k.p.a., a w konsekwencji rozstrzygając sprawę co do istoty błędnie zastosowało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z oceny prawnej skarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 154 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.