II SA/Ol 29/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi"[...]" na postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2018 r., "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wnioskiem zawartym w skardze z dnia 18 grudnia 2018 r. "[...]" zwróciła się o wstrzymanie wykonania postanowienia "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2018 r., którym uchylono w całości postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 19 października 2018 r., zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie budowy zakładu "[...]" do czasu zakończenie postępowania w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku, i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Spółka podniosła we wniosku, że zaniechanie wstrzymania wykonania postanowienia WINB może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż postępowanie przed PINB może doprowadzić do wstrzymania robót budowlanych, co spowoduje powstanie szkody znacznych rozmiarów po stronie skarżącej. Wskazała, że koszty utrzymywania niemalże gotowych instalacji są olbrzymie, a wydłużenie procesu inwestycyjnego może je powiększyć, przynosząc skarżącej straty. Skarżąca zaznaczyła ponadto, że wydłużenie procesu inwestycyjnego wpłynie niekorzystnie na lokalnych dostawców skarżącej, a ponadto może spowodować konieczność zwolnień grupowych, co odbije się niekorzystnie na sytuacji na rynku pracy w całym regionie. Zdaniem skarżącej, przed ewentualnym podjęciem postępowania powinny zostać wyjaśnione wszystkie wątpliwości co do legitymacji podmiotu, który zainicjował postępowanie naprawcze. Spółka stwierdziła też, że zaniechanie wstrzymania wykonania postanowienia WINB może spowodować zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków. Zawieszenie postępowania przez PINB miało na celu zabezpieczenie prawidłowego przebiegu postępowania w związku z prejudycjalnym charakterem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyeliminowanie ewentualnych błędów w zakresie ustalania kręgu stron postępowania. Brak takiego rozstrzygnięcia spowoduje konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy przez PINB, które obarczone będzie ryzykiem wadliwości z uwagi na wątpliwość co do interesu prawnego podmiotu, który zainicjował postępowanie naprawcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej (postanowienia) polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które zaskarżony akt wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia NSA z 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11; z 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11; z 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego nie zalicza się do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Powołane postanowienie wywiera jedynie skutki procesowe, gdyż nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, zatem nie można mówić w tym przypadku o możności wywołania przez te postanowienie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą odmowy zawieszenia postępowania jest stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody prawne do przerwania toku postępowania administracyjnego i wydania decyzji (zob.: postanowienia NSA z: 19 maja 2011 r. sygn. akt I OZ 358/11 i z 14 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1271/10). Jedynym skutkiem wydania postanowienia o uchyleniu postanowienia zawieszającego postępowanie jest zatem dalsze prowadzenie postępowania właściwego. Dodać należy, że wskazane w uzasadnieniu wniosku spółki konsekwencje nie zaistnieją z powodu braku wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Przekonanie spółki o konkretnej treści przyszłego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie przez organ pierwszej instancji nie stanowi podstawy do uznania, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero wydanie decyzji merytorycznej może ewentualnie doprowadzić zaistnienia skutków, na które powołuje się skarżąca. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.