II SA/Ol 357/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego i użytkowania parkingu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji, PINB) decyzją z dnia "[...]" umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego i użytkowania parkingu dla samochodów ciężarowych, zlokalizowanego na działkach nr "[...]", obręb A miasta A. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku przeprowadzonej kontroli w dniu 22 października 2018 r. ustalono, że na wskazanych działkach znajduje się utwardzony parking dla samochodów ciężarowych. Nawierzchnia w wielu miejscach jest uszkodzona, co jednak nie uniemożliwia korzystanie z placu. W jego ocenie przedmiotowy parking stanowi urządzenie budowlane służące budynkom zlokalizowanym na przedmiotowych działkach. Ponadto stan techniczny "parkingu" pomimo miejscowych ubytków w asfalcie należy zakwalifikować jako zdatny do użytkowania. Natomiast ocena sposobu parkowania pojazdów nie leży w kompetencjach nadzoru budowlanego. Ponadto według organu I instancji spółka A nie posiada interesu prawnego definiującego go jako stronę postępowania. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka A (dalej skarżąca). Nie zgadzając się z treścią podjętej decyzji, skarżąca zarzuciła organowi I instancji następujące uchybienia skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego: - przewlekłość prowadzonego postępowania, - niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, w szczególności w zakresie robót budowlanych zrealizowanych na terenie "parkingu" a polegających na jego potencjalnej rozbudowie, - błędne ustalenia w przedmiocie uznania, że spółka nie posiada interesu prawnego w toczącym się postępowaniu, - brak ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego w zakresie weryfikacji przeznaczenia i organizacji miejsc parkingowych na obszarze przedmiotowej nieruchomości, - nierzetelne przeprowadzenie oględzin, skutkujące błędnymi ustaleniami w sprawie. Pismem z dnia 2 stycznia 2019 r. skarżąca uzupełniła odwołanie, stwierdzając, że nie zgadza się z: - sentencją decyzji dotyczącą umorzenia postępowania, - określeniem przedmiotu postępowania, - ustaleniem organu, że brak jest dokumentów związanych z budową parkingu, - stwierdzeniem, że na parkingu nie wykonano żadnych robót budowlanych, - nawiązaniem PINB do kwestii dojazdu do działki nr "[...]", co jest odbieganiem od istoty zgłoszenia, - stwierdzeniem, że na nieruchomości nr "[...]" znajduje się parking, - stwierdzeniem, że granica pomiędzy działkami nr "[...]" nie może być traktowana jako granice parkingu, - stwierdzeniem, że parking jest urządzeniem budowlanym związanym z obsługą dużej firmy transportowej, stacji kontroli pojazdów ciężarowych, stacji paliw i innych firm. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie stanu technicznego i użytkowania parkingu dla samochodów ciężarowych, zlokalizowanego na działkach nr "[...]", obręb A, miasta A. W ocenie organu odwoławczego kwestie podnoszone przez stronę skarżącą, związane z rzekomymi robotami budowlanymi wykonanymi na terenie przedmiotowych nieruchomości, nie są związane z postępowaniami dotyczącymi utrzymania obiektów budowlanych będących w użytkowaniu i stanowią odrębne tryby przewidziane ustawą Prawo budowlane. O ile do weryfikacji warunków prawidłowego utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych służą normy określone w Rozdziale 6 ustawy prawo budowlane (w szczególności art. 66 Prawo budowlane), o tyle w przypadku stwierdzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych zastosowanie odnajdą zapisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Bezspornym jest, że utwardzony teren został zrealizowany w latach 60/70-tych ubiegłego stulecia w związku z budową bazy przedsiębiorstwa państwowego PKS i pełnił funkcję placu manewrowego, placu postojowego dla floty autobusowej przedsiębiorstwa komunikacyjnego. Aktualnie plac również wykorzystywany jest m.in. jako plac postojowy służący znajdującym się na terenie nieruchomości obiektom budowlanym. W tym stanie rzeczy w ocenie organu odwoławczego kwalifikacja utwardzonego placu jako urządzenia budowlanego dokonana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczytnie była prawidłowa. Urządzenia budowlane, jako urządzenia techniczne związane z obiektem lub obiektami budowlanymi, podlegają reżimowi działu 6 ustawy prawo budowlane i w przypadku ich nieodpowiedniego stanu technicznego zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi, użytkowania w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu czy też wyglądu powodującego oszpecenie otoczenia, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy plac nadaje się do użytkowania. Ocena stanu technicznego tak nieskomplikowanego urządzenia budowlanego, jakim jest plac postojowy, dokonana przez posiadających uprawnienia budowlane inspektorów nadzoru budowlanego, nie może budzić wątpliwości, zaś jej trafność potwierdzają materiały fotograficzne załączone do akt sprawy przez skarżącą spółkę. Dlatego też, mając na uwadze przedmiot prowadzonego postępowania administracyjnego oraz brak konieczności podejmowania rozstrzygnięć o charakterze zobowiązaniowym, zasadnym było w ocenie organu odwoławczego jego umorzenie w oparciu o art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Skargę na ww. decyzję wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez: nieustalenie charakterystycznych parametrów dla istniejącego obiektu budowlanego, nieustalenie czy nastąpiła przebudowa lub rozbudowa kontrolowanego obiektu budowlanego, a także czy taka przebudowa lub rozbudowa została zakończona; niewyjaśnienie jakie budynki znajdują się w sąsiedztwie przedmiotowego parkingu; nieustalenie istnienia i zakresu związku funkcjonalnego pomiędzy parkingiem a sąsiednimi budynkami i nieustalenie innych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, poprzez uznanie, że przedmiotowy parking nadaje się do użytkowania, w sytuacji gdy istniejące dowody potwierdzają, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska i jest użytkowany w taki sposób, - wynikające z uchybień wskazanych w pkt. 1 naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 66 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten znajdował zastosowanie, - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 4 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46) ew. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy na podstawie ww. przepisów przedmiotowy parking powinien być zakwalifikowany jako obiekt budowlany, w szczególności obiekt inżynierski lub jako obiekt budowlany pod postacią budowli stanowiącej całość. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie organ nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, co skutkowało naruszeniem przepisu art. 66 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie oraz wadliwą kwalifikacją parkingu zlokalizowanego na działkach nr "[...]" w obr. A m. A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (t. j. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o umorzeniu postępowania w sprawie stanu technicznego i użytkowania parkingu dla samochodów ciężarowych, zlokalizowanego na działkach nr "[...]", obręb A, miasta A. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), dalej Prawo budowlane. Stosownie do tego przepisu w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W pierwszej kolejności należy odnieść się do tego, czy skarżąca posiada interes prawny w niniejszej sprawie, a co za tym idzie czy przysługiwał jej przymiot strony tego postępowania. Skoro adresatem decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego to, co do zasady, stroną tego postępowania jest wyłącznie właściciel tego obiektu i jej zarządca. Osoba trzecia, składająca zawiadomienie informujące o złym stanie technicznym budynku, zasadniczo posiada jedynie interes faktyczny. Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynęło takie zawiadomienie, obowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne z urzędu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że właściciele nieruchomości sąsiednich zainteresowani stanem technicznym określonego obiektu budowlanego, wynikającym ze sposobu jego użytkowania, nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r., II OSK 999/06, LEX nr 366267; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., VII SA/Wa 208/14, LEX nr 1466869). Podzielając ten pogląd, co do zasady, należy jednak zauważyć, że nie można wykluczyć takich sytuacji, w których o przeprowadzenie postępowania w trybie art. 66 Prawa budowlanego wystąpi podmiot posiadający interes prawny (A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III Lex.). W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Skarżącej przysługuje bowiem służebność w postaci prawa przejścia przez sporną nieruchomość. Ewentualne naruszenie przepisów prawa (prawa budowlanego) w związku z użytkowaniem spornej nieruchomości może godzić w interes prawny skarżącej. Tym samym niewątpliwie ma ona interes prawny uprawniający ją do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie organów sporny plac parkingowy należy zakwalifikować jako urządzenie budowlane. Wskazano, że urządzenia budowlane jako urządzenia techniczne związane z obiektem lub obiektami budowlanymi podlegają reżimowi działu 6 ustawy Prawo budowlane i w przypadku ich nieodpowiedniego stanu technicznego zagrażającego życiu i zdrowiu ludzi, użytkowania w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu czy też wyglądu powodującego oszpecenie otoczenia, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało jednak według organów, że sporny plac nadaje się do użytkowania. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, przez urządzenia techniczne należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego z natury swej pozostaje zatem w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełnia funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu. W przypadku natomiast gdy to, co miało spełniać funkcję urządzenia budowlanego, staje się samo w sobie obiektem o funkcji dominującej, ważniejszym niż obiekt budowlany, w stosunku do którego miało zapewniać możliwość jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, powstają wątpliwości, czy jest to dalej urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., II OSK 544/16 (dostępny w CBOSA). Wszystko wskazuje na to, że w przypadku spornej nieruchomości nie mamy do czynienia z urządzeniem budowlanym, ale obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą. Stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi zaś, że przez budowlę - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...). Organy zupełnie nie wykazały, że sporny "plac parkingowy" jest urządzeniem budowlanym związanym z jakimś konkretnym obiektem. Nie wykazano zatem z jakim to obiektem budowlanym łączy się przedmiotowy "plac parkingowy" i w jaki sposób zapewnia on możliwość użytkowania określonego obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Nadmienić należy, że w pobliżu spornej nieruchomości znajduje się przychodnia i apteka, które jednak mają wydzielone własne miejsca parkingowe i z pewnością przed nimi nie muszą parkować samochody ciężarowe. Podkreślić należy, że sam przejazd lub plac postojowy same w sobie są obiektami budowlanymi (budowlami), a charakter urządzenia budowlanego zyskują przez funkcjonalne związanie z innymi obiektami budowlanymi (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2001 r., II SA/Ka 1597/99; dostępny w CBOSA). Podnieść w tym miejscu należy, że skarżąca wskazywała w toku postępowania, że na placu postojowym parkuje dużo samochodów ciężarowych, a sam plac pełni rolę parkingu dla tych pojazdów i jest to funkcja samodzielna parkingu. Brak jest natomiast na tym terenie innych obiektów budowlanych dla których parking byłby niezbędny w celu korzystania z tychże obiektów. Przede wszystkim zaś organy nie wyjaśniły i nie ustaliły kluczowych okoliczności w sprawie. Brak jest jakichkolwiek ustaleń odnośnie do tego, na jakiej podstawie prawnej powstał sporny obiekt budowlany. W tym celu należało odnaleźć decyzję o pozwoleniu na budowę spornego "placu parkingowego". Dopiero wyjaśnienie tej kluczowej kwestii pozwoliłoby zweryfikować, jaki był pierwotny charakter spornego obiektu budowlanego, czemu on miał służyć oraz jakie były ramy techniczne jego funkcjonowania. Poczynienie wskazanych ustaleń pozwoli na ocenę prawidłowości funkcjonowania przedmiotowego obiektu i dopiero wówczas możliwe będzie zbadanie czy obiekt jest użytkowany zgodnie z przepisami prawa. Wtedy też dopiero będzie można ocenić zasadność nałożenia ewentualnych obowiązków z art. 66 Prawa budowlanego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że tryb przewidziany w art. 66 Prawa budowlanego odnosi się do przypadków, gdy określony obiekt został wybudowany legalnie. Nadmienić należy, że norma zawarta w art. 66 Prawa budowlanego służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku, czyli nie na skutek procesu realizacji inwestycji budowlanych a na skutek upływu czasu, czy innego czynnika, lecz nie związanego z działalnością inwestycyjną (vide: wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2017 r., VII SA/Wa 2562/16, Lex nr 2379202). Oceniając zatem zgodność stanu technicznego obiektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, należy badać, jaki stan techniczny został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2019 r., II SA/Po 511/18, Lex nr 2638187). Dla prawidłowego ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności prawnych i faktycznych niezbędne będzie zatem sięgnięcie (a przynajmniej podjęcie próby sięgnięcia do pozwolenia na budowę) w toku ponownego postępowania w sprawie do pierwotnego pozwolenia na budowę, odnoszącego się do spornej nieruchomości. Należy również przeanalizować, czy takie pozwolenie na budowę podlegało zmianom. Trzeba zatem finalnie ustalić, jaki sposób użytkowania przedmiotowego obiektu był określony w pierwotnym pozwoleniu na budowę i czy ulegał on modyfikacjom. Po wyjaśnieniu tych kwestii możliwe będzie odniesienie poczynionych ustaleń do aktualnego sposobu użytkowania spornego obiektu budowlanego. Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawo musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Dlatego też organ nadzoru budowlanego, opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, musi jednoznacznie i ściśle sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w ust. 1 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem (swoja istotą, warunkami technicznymi) powoduje opisany w niniejszym przepisie stan. Jednocześnie należy mieć na względzie, że stan ten musi istnieć w momencie orzekania przez organ, gdyż przepisu nie można stosować w sytuacji, w której zagrożenie jeszcze nie powstało (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2017 r., VII SA/Wa 1804/16, dostępny w CBOSA). Reasumując, organy nie przeprowadziły w sprawie wystarczającego postępowania wyjaśniającego, które pozwoliłoby na wszechstronne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Przypomnieć należy, że organ administracji winien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i w tym celu powinien przede wszystkim dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny jej okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Nie można uznać, że organy administracji rozpoznając powyższą sprawę zachowały należytą staranność i wyjaśniły wszystkie jej aspekty. Z uzasadnienia takiej decyzji powinno bowiem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Organy jednak nie uczyniły zadość temu obowiązkowi. Rozpoznając ponownie sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe ustalenia Sądu i ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w pkt I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.