II SA/Ol 37/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 na posiedzeniu niejawnym wniosku spółki P o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. nr "[...]" w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka P., reprezentowana przez r.pr. R D, w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia "[...]"r. w sprawie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza za "[...]"r. w wysokości "[...]" zł, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ochrona tymczasowa może być udzielona przez sąd w odniesieniu do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Dotyczy to sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, czyli zaskarżony akt administracyjny ma charakter zobowiązujący, tj. ustala dla adresata nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. W ocenie skarżącej taki skutek wywołuje zaskarżona decyzja, która podlega przymusowemu wykonaniu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie skarżącej uiszczenie ustalonej kwoty opłaty spowoduje trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem wywoła zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał dłuższego nakładu sił i środków skierowanych na odzyskanie przez skarżącą kwoty stanowiącej równowartość ustalonej opłaty wraz z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podnieść przede wszystkim należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ponadto instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Pamiętać należy również, iż zgodnie z regułami wykładni i stosowania prawa, przepisy formułujące wyjątki lub odstępstwa od generalnej reguły stosowane muszą być z dużą dozą ostrożności i zakazana jest ich wykładnia rozszerzająca (patrz L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010r. s. 193). Nie wolno zatem w drodze wykładni uzupełniać, bądź rozszerzać znaczenia tych regulacji, w których wyliczenie podane przez normodawcę ma charakter wyczerpujący. Natomiast użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Nie wystarczy przy tym jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Zatem bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź pojawienia się trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem się odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających na ocenę, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że uiszczenie ustalonej kwoty spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem wywoła zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał dłuższego czas. Skarżąca nie wykazała jednak w żaden sposób, ani nie poparła żadnymi dokumentami swoich twierdzeń, dotyczących negatywnych skutków, jakie potencjalnie wywołać może dla jej funkcjonowania wykonanie zaskarżonej decyzji tj. zapłata nałożonej kary. Należy wskazać, że ogólne stwierdzenie, że wykonanie decyzji doprowadzi do zmian rzeczywistości może być odniesione do każdego aktu stosowania prawa nakładającego na podmiot określony obowiązek. Podkreślenia wymaga zaś fakt, że uiszczenie kary pieniężnej nie jest zjawiskiem, które samo w sobie powodować może trudne do odwrócenia skutki. Możliwy jest bowiem zwrot niesłusznie uiszczonej kary. Dopiero, gdy rozmiar kwoty, jaką zapłacić musi strona przekracza jej możliwości finansowe, grozi utratą płynności finansowej, a co za tym idzie wywołaniem niekorzystnych dla niej następstw, związanych z zagrożeniem jej bytu lub koniecznością dokonania niekorzystnych rozporządzeń majątkiem związanych z potrzebą uzyskania środków na uiszczenie kary można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach. Skarżąca nie wykazała jednak, że uiszczenie nałożonej na nią opłaty w jakikolwiek sposób wpłynie na jej sytuację majątkową, gdyż nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących sytuacji finansowej czy majątkowej Spółki. Brak jest zatem jakichkolwiek informacji, które pozwalają Sądowi na dokonanie ustaleń, czy w odniesieniu do skarżącej zaistniały okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.