II SA/Ol 382/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 4 marca 2016r. (data nadania pocztowego) R. B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]"r., wymierzającą mu karę pieniężną w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł zarzuty przeciwko legalności wymierzonej mu kary. Wskazał, że zaskarżona decyzja pozostaje w rażącej sprzeczności z wykładnią prawa przyjętą przez sądy powszechne, w szczególności z wyrokiem wydanym w jego sprawie w postępowaniu karno-skarbowym. Podał, że wyrokiem z dnia 16.10.2015 r. sygn. akt VII Ka 521/14 Sąd Okręgowy w Olsztynie utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 04.03.2015 r., sygn. akt II K 378/14, uniewinniający skarżącego od popełnienia przestępstwa z art. 107 k.k.s. Podkreślił, że w uzasadnieniu tych wyroków wskazano na bezskuteczność nienotyfikowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, skutkującą niemożnością pociągnięcia go do odpowiedzialności karno-skarbowej. Ocenił, że rozbieżność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe i wymiar sprawiedliwości przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, a w szczególności wydawanie przez organy decyzji nieuwzględniających stanowiska judykatury, narusza wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 23 marca 2016r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, CBOSA). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, CBOSA). Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kierunku przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżący skupił się jedynie na wykazaniu braku podstaw prawnych do wymierzenia mu kary pieniężnej w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych. Argumenty przeciwko legalności zaskarżonego aktu nie mogą jednak stanowić o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak już wskazano, nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów w odniesieniu do tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego też względu za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą przemawiać orzeczenia wydane przez sądy powszechne, chociażby dotyczyły tego samego podmiotu i tego samego stanu faktycznego. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14, CBOSA). Udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący zaś w żaden sposób nie wyjaśnił jaki konkretnie wpływ będzie miało uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej na jego sytuację finansową. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona. Wobec nieprzedstawienia aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, nie sposób stwierdzić, jakie niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może rodzić uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.