II SA/Ol 392/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącego R. P. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 25 kwietnia 2025 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. P. (skarżący, strona) od decyzji Prezydenta Miasta E. (organ I instancji) z dnia 11 lutego 2025 r. dotyczącej odmowy zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmujące montaż balkonu podwieszanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym oraz przebudowę ściany zewnętrznej w zakresie powiększenia otworu okiennego przy ulicy S. W. (...) na działkach nr (...) oraz (...) obręb (...) w E. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: W dniu 8 stycznia 2025 r. do Prezydenta Miasta E. wpłynął wniosek strony o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na montażu balkonu podwieszanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym oraz przebudowę ściany zewnętrznej w zakresie powiększenia otworu okiennego przy ul. W. (...) na działkach o numerach (...) i (...), obręb (...), miasto E. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 3 egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy budynek figuruje w wykazie gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 – Pb), w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W związku z powyższym, organ I instancji zwrócił się do Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z prośbą o uzgodnienie planowanej inwestycji. Postanowieniem z 21 stycznia 2025 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił pozytywnie planowane zamierzenie inwestycyjne. Decyzją z 11 lutego 2025 r. organ pierwszej instancji wydał, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb, decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "(...)" w E. uchwalonego Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w E. z dnia 23 października 2003 r. (dalej: m.p.z.p.). Dla terenu działek nr (...) i (...), obręb (...), miasto E. obowiązuje jednostka planistyczna 3.MN. Zgodnie z § 10 ust. 1 lit. d oraz § 6 ust. 2 m.p.z.p., dla działek ustala się ochronę zachowawczą ciągu zabudowy przy ul. W. od nr-u (...) do nr-u (...). Organ odstąpił od wezwania inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Pb do doprowadzenia przedłożonego projektu do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozwolenie na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem stanowi sprzeczność z § 6 ust. 2 ww. planu, gdzie ochrona zachowawcza polega na zachowaniu gabarytów budynku oraz zachowaniu charakterystycznych elementów wystroju budynku. W opinii organu montaż balkonu na elewacji budynku wpłynie na jego wystrój oraz gabaryty, co naruszy powyższe ustalenia planu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że organ konserwatorski wydał w sprawie pozytywne uzgodnienie, zaś w jego mniemaniu planowane zamierzenie jest zgodne z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przytoczył definicję słownikową "gabarytu budynku" - "każdy z wymiarów zewnętrznych przedmiotu" lub "najwyższa linia poziomu zasadniczej bryły budynku lub zespołu budynków". W myśl jej definicji wg odwołującego balkon nie wlicza się do gabarytów budynku, a także nie narusza i nie wpływa na charakterystyczne elementy wystroju budynku, które znajdują się na elewacji frontowej. Punkt c i d (§ 6 ust. 2 m.p.z.p.) nie dotyczą omawianego zakresu ochrony. W uzasadnieniu własnej decyzji Wojewoda, przytaczając treść art. 35 Pb wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 24 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225, zwane dalej: rozporządzenie), do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. W związku z tym wykonanie balkonu jest rozbudową budynku, bowiem zmienia się jego kubatura. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 6 Pb "budową" jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika, że na terenie działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują zapisy m.p.z.p. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt b ww. planu, ustala się następujące zasady ochrony i kształtowania zasobów kulturowych i krajobrazu: obejmuje się ochroną zachowawczą zespół zwartej zabudowy wielorodzinnej z okresu sprzed 1945 r. przy ulicach: A. M., S. Z., O., W.P. i S. W. Dla terenu działek nr (...) i (...), obręb (...), miasto E. obowiązuje strefa funkcjonalna 3.MN. Zgodnie z § 10 ust. 1 lit. d planu, dla działek tych ustala się ochronę zachowawczą ciągu zabudowy przy ul. W. od nr-u (...) do nr-u (...). Ochrona zachowawcza zaś zgodnie z § 6 ust. 2 planu miejscowego polega na: zachowaniu gabarytów budynku, kompozycji ściany frontowej i kształtu dachu; zachowaniu charakterystycznych elementów wystroju budynku; uwzględnieniu w kolorystyce elewacji elementów kompozycji i wystroju budynku; stosowaniu powyższych zasad do nowej zabudowy realizowanej w sąsiedztwie chronionej, a także przy wymianie zabudowy zdekapitalizowanej. Wojewoda wskazał, że faktycznie dobudowywany balkon nie wpłynie na wygląd i wystrój ściany frontowej budynku oraz kształtu dachu. Jest on bowiem wykonywany od podwórza. Jeśli chodzi o definicję "gabarytów budynku" wskazał, że w przepisach budowlanych brak jest takiej definicji. Zgodnie z Uniwersalnym słownikiem języka polskiego pod redakcją Stanisława Dubisza, PWN Warszawa 2008 r., pod pojęciem "gabarytów" w urbanistyce należy rozumieć "najwyższą linię poziomu zasadniczej części budynku lub zespołu budynków". Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że już samo powołanie się przez ustawodawcę w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) na pojęcie "gabarytu" jest na tyle precyzyjne ażeby wiedzieć, że chodzi o maksymalne zewnętrzne wymiary obiektu budowlanego. W tym pojęciu zawiera się więc np. szerokość i długość. Jednak, jak wskazuje w swoim wyroku z dnia 23 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 944/21) - "problematyka prawna dotycząca ustalenia gabarytów na potrzeby planu miejscowego jest dość skomplikowana. Ogólnie rzecz biorąc, gabaryty obiektu budowlanego to takie jego parametry, które pozwolą jednoznacznie określić jakiej wielkości obiekt budowlany może powstać na danym terenie. Wielkość obiektu budowlanego określa nie tylko wysokość, ale i powierzchnia tego obiektu (podawana w m2) oraz jego kubatura (objętość)". Należało więc przyjąć, że w przypadku dobudowy balkonu - w związku ze zmianą kubatury obiektu budowlanego - zmianie ulegną gabaryty budynku. Analizując dalszą część zapisów planu miejscowego, zauważyć należy, że elewacja zachodnia budynku posiada pewien zachowany układ, wielkość, styl i kształt okien. Okna są kluczowymi cechami architektonicznymi, które wpływają na estetykę budynku. Dobudowa balkonu i wykonanie otworu drzwiowego zaburza wystrój i kompozycję tej części budynku. Zmianie ulegnie z pewnością wizualna estetyka i porządek wnętrza kwartału zabudowy, o której mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ochrona zabytków jest ustawowym obowiązkiem organów administracji publicznej. Wszystkie definicje, odnoszące się do zabytkowej substancji, której ochrona jest priorytetem we wszelkich podejmowanych pracach konserwatorskich czy robotach budowalnych, nie mogą powodować zmian charakterystycznych parametrów budowli, tj.: kubatury, powierzchni użytkowej, wysokości, długości, szerokości, kształtu dachu czy liczby kondygnacji. Planowane zamierzenie budowlane jest wobec tego niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W skardze wywiedzionej do Sądu na decyzję Wojewody skarżący stwierdził, że słownikowe "gabaryty" odnosi się do wymiarów (długość, szerokość, wysokość). Gabaryty budynku w ujęciu urbanistycznym (a takie powinny być rozważane w odniesieniu do m.p.z.p.) to także: długość, szerokość i wysokość budynku. Te wymiary są podstawowe i istotne dla rozważań. Balkon nie zmienia gabarytów budynku. Balkon w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest nieistotnym elementem. Nieistotnym do tego stopnia, że w ogóle jest pomijany w treści jego ustaleń. Dodał, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, że "dobudowa balkonu i wykonanie otworu drzwiowego zaburza wystrój i kompozycję budynku. Plan miejscowy chroni kompozycję elewacji frontowej. Kompozycja to zamierzony efekt artystyczny (w uproszczeniu). Elewacja frontowa posiada detale architektoniczne. Elewacja ta posiada dekoracyjną attykę zwieńczającą pas klatki schodowej co podkreśla układ symetryczny fasady. W/w elementy dają postawę do ochrony elewacji frontowej. Natomiast elewacja podwórzowa pozbawiona jest układu kompozycyjnego, który w uzasadnieniu decyzji jest przywoływany, jako istotny (układ kompozycji). Elewacja podwórzowa jest surowa, pozbawiona jakichkolwiek znamion kompozycji dlatego w m.p.z.p. nie podlega ochronie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b.). Stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 p.b. obliguje organ do nałożenia obowiązku ich usunięcia w wyznaczonym terminie, a brak usunięcia nieprawidłowości powinien skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). W razie zaś spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Realizacja przez organ architektoniczno-budowlany obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 p.b. wymaga przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że zarówno "przebudowa", jak i "rozbudowa" oznaczają szerszy niż w przypadku remontu lub adaptacji, zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także na pewnej zmianie granic budowli. Przyjmuje się zatem, że wykonanie elementu konstrukcyjnego w postaci balkonu oraz wykonanie drzwi balkonowych nie kwalifikuje się jako remont, lecz jako rozbudowę budynku. Przeprowadzenie zatem robót budowlanych polegających na dobudowaniu do istniejącego obiektu balkonu należy zakwalifikować jako rozbudowę budynku w rozumieniu art. 3 pkt 6 Pb. Natomiast gabaryty obiektu budowlanego, jak trafnie wskazał Wojewoda, to takie jego parametry, które pozwolą jednoznacznie określić jakiej wielkości obiekt budowlany może powstać na danym terenie. Wielkość obiektu budowlanego określa nie tylko wysokość, ale i powierzchnia tego obiektu (podawana w m2) oraz jego kubatura (objętość). Wielkość ta zależy także od dopuszczalnej powierzchni zabudowy na danym terenie i konieczności zachowania powierzchni biologicznie czynnej (v: wyrok NSA z 23 marca 2022 r., sygn. II OSK 944/21, CBOSA). Zasadniczy spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zgodności inwestycji z postanowieniami m.p.z.p. Istotne jest dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy ustalenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne doprowadzi do zmiany charakterystycznych parametrów użytkowych i technicznych istniejącego budynku, a to jego kubatury i powierzchni zabudowy. W ocenie Sądu zamierzenie inwestycyjne nie doprowadzi do zmiany kubatury budynku. Ustawodawca w art. 3 ust. 7a Pb zawarł legalną definicję przebudowy wskazując, iż są to roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana paramentów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jednocześnie, co wynika zarówno z poglądów prezentowanych przez komentatorów Prawa budowlanego jak i wyrażanych przez sądy administracyjne, ustawodawca nie doprecyzował co należy rozumieć przez "zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu". Nie zdefiniowano także pojęcia "kubatury" ani "powierzchni zabudowy" (tak m.in. NSA w wyroku z dni 4 marca 2010 r., II OSK 493/09, oraz Wojciech Piątek w: Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Andrzeja Glinieckiego, Warszawa 2012, LexisNexis). Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawiera jedynie definicję kubatury brutto. Zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia przez kubaturę brutto budynku należy rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stopu nad najwyższą kondygnacją, przy czym, zgodnie z lit. a powyżej omawianego punktu § 3 warunków technicznych, do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczoną do wysokości balustrady. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z najnowszą linią orzeczniczą (np. NSA w wyroku z 5 lipca 2023 r. II OSK 2613/20), w/w definicja kubatury brutto może tylko posiłkowo służyć do zdefiniowania pojęcia "kubatury", która została użyta w Prawie budowlanym. Skoro w rozporządzeniu zostały wymienione enumeratywnie kubatury części budynków, które wlicza się do kubatury brutto budynku, to należy uznać, iż pojęcia te są od siebie zależne (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2015 r. II OSK 793/14). W związku z niedoprecyzowaniem przez ustawodawcę w art. 3 pkt 7 a Pb zmiany której kubatury ten przepis dotyczy, należy uznać, iż w przypadku rozbudowy dochodzi do zmiany kubatury budynku polegającej na "zmianie dotychczasowej proporcji pomiędzy kubaturą części zamkniętych budynku, a kubaturą jego części nie zamkniętych do pełnej wysokości lecz przekrytych, a ściślej na zwiększeniu tej pierwszej "kosztem" tej drugiej" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2013 r., II SA/Po 905/13; wyrok NSA z 5 lipca 2023 r., II OSK 2613/20). W niniejszej sprawie nie doszłoby do zmiany bryły budynku poprzez rozbudowę balkonu, gdyż otwarte części budynku nie zostałyby zamknięte, co nie doprowadziłoby do zamknięcia bryły oraz powiększenia budynku o kolejne pomieszczenie. Również zdaniem Sądu, trudno uznać, w realiach tej sprawy, by poprzez realizację rzeczonego balkonu doszłoby do zmiany powierzchni zabudowy. Powierzchnia zabudowy obejmuje cały metraż, jaki realnie zajmuje budynek. Prawo budowlane nie podaje jednej, konkretnej definicji powierzchni zabudowy. Wprawdzie ustawodawca ani w ustawie - Prawo budowlane, ani w rozporządzeniu wykonawczym nie zdefiniował tego pojęcia, pomimo że w wielu paragrafach odwołuje się do tego parametru, jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że można w tym zakresie posiłkować się definicją zawartą w Polskiej Normie, w której wskazuje się, że powierzchnie zabudowy wyznacza rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 18 września 2014 r. ww. sprawie II OSK 675/13, w którym wskazał, że z uwagi na brak definicji ustawowej, posiłkowanie się definicją powierzchni zabudowy zawartą w Polskiej Normie, jest praktyką pożądaną w tego typu sytuacjach i powszechnie akceptowaną. Natomiast sposób jej obliczania zawiera norma PN-ISO 9836:2015-12. Zgodnie z nią powierzchnia zabudowy to powierzchnia, jaką zajmuje budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia ta jest wyznaczana przez rzut wymiarów zewnętrznych budynku na powierzchnię terenu. Z tej Normy Polskiej wynika, iż nie zaliczamy do powierzchni zabudowy elementów budynku ani ich części niewystających ponad powierzchnię terenu, elementów drugorzędnych budynku, np. schodów zewnętrznych, ramp i pochylni zewnętrznych, daszków, markiz, okapów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, zewnętrznych obiektów pomocniczych, np. szklarni i przybudówek. Podstawowe znaczenie ma więc pytanie czy powierzchnia balkonu wlicza się do powierzchni zabudowy. Zdaniem Sądu w okolicznościach tej sprawy powierzchnia zabudowy obejmuje cały metraż jaki realnie zajmuje budynek i nie zostałaby powiększona spornym balkonem. Zarówno balkon, jak i loggia, nie są zaliczane do powierzchni zabudowy. Dzieje się tak, ponieważ są tak zwanymi elementami niezabudowanymi. Tak samo nie zalicza się do nich schodów, ramp, daszków, markiz i oświetlenia zewnętrznego. Dlatego też w okolicznościach tej sprawy dokonanie rozbudowy nie zmieniłoby gabarytów budynku. Sąd podziela ponadto argumentację skargi, że m.p.z.p. chroni kompozycję elewacji frontowej. Kompozycja to zamierzony efekt artystyczny, elewacja frontowa posiada detale architektoniczne. Elewacja ta posiada dekoracyjną attykę zwieńczającą pas klatki schodowej co podkreśla układ symetryczny fasady. W/w elementy dają postawę do ochrony elewacji frontowej. Natomiast elewacja podwórzowa pozbawiona jest układu kompozycyjnego. Natomiast elewacja podwórzowa jest surowa, pozbawiona jakichkolwiek znamion kompozycji. Na uwadze należy mieć również okoliczność, że Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił pozytywnie planowane zamierzenie inwestycyjne. Reasumując, postanowienia m.p.z.p. nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (tak np. w wyrokach NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. II OSK 490/05, LEX nr 196696, WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Kr 611/11, LEX nr 821557, WSA w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., sygn. VIII SA/Wa 277/11). Należy również podzielić pogląd, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wykluczona ustaleniami tego planu (tak NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09). Podobnie, w wyroku z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 499/08, LEX nr 526447) WSA w Bydgoszczy stwierdził, że stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 205 § 1 p.p.s.a.