II SA/Ol 407/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Parku Krajobrazowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia"[...]". nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy -wznowienia postępowania oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Po rozpatrzeniu wniosku K. i T.W., Burmistrz decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" ustalił warunki zabudowy działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym D., gmina O. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, gospodarczo-garażowego oraz budynku gospodarczego (stajni i stodoły). Decyzja została wydana w uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - postanowienie z dnia "[...]"), Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. (w zakresie urządzeń melioracyjnych - postanowienie z dnia "[...]"), Starostwem Powiatowym w P. (w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych - postanowienie z dnia "[...]"). W dniu 25 sierpnia 2011 r. Park Krajobrazowy w K. (zwany dalej: Parkiem) złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z dnia "[...]" podnosząc, że został pominięty w przeprowadzonym postępowaniu, chociaż powinien być stroną tego postępowania. O wydanej decyzji Dyrektor Parku powziął wiadomość w dniu 17 sierpnia 2011 r. w Urzędzie Miasta i Gminy O. We wniosku wskazano, że działka nr "[...]" obrębu D. położona jest na terenie Parku oraz obszaru Natura 2000 "[...]". Dla terenu działki zastosowanie mają ograniczenia wynikające z rozporządzenia Nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 20, poz. 506) zwanego dalej: rozporządzeniem Wojewody, oraz art. 33 ust. 1 i art. 117 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.), art. 6, 7 i 10 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, a także art. 4 ust. 4 Dyrektywy Ptasiej. Przedmiotowej działki dotyczy nadto zakaz zabudowy w odległości 100 m od linii brzegowej jeziora "[...]", wynikający z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody. W ocenie wnioskodawcy wątpliwości budzi prawidłowość wyznaczenia 100-metrowej strefy odległości od linii brzegowej jeziora. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Burmistrz decyzją z dnia "[...]" odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia "[...]". Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwany dalej: kpa., art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p. W uzasadnieniu wyjaśniono, że pomimo pominięcia w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Parku będącego stroną, nie zachodzi podstawa do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia "[...]". Podniesione we wniosku o wznowienie okoliczności związane z położeniem działki nr "[...]" w D. w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora "[...]" i istnieniem w tym miejscu siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory zostały uwzględnione przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przy wydawaniu prawomocnego postanowienia z dnia "[...]" w przedmiocie uzgodnienia realizacji inwestycji. W postanowieniu tym organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z zakazami wymienionymi w § 3 ust. 1 rozporządzenia Wojewody. Biorąc pod uwagę wielkość obszaru Natura 2000, niewielką skalę planowanego przedsięwzięcia oraz fakt, że jego realizacja będzie związana z kontynuacją rolniczego wykorzystania gruntów na tym terenie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zamierzenie to nie będzie miało wpływu na gatunki ptaków chronionych na tym obszarze oraz ich siedliska, a tym samym jego realizacja nie jest sprzeczna z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Po rozpatrzeniu odwołania Parku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" uchyliło decyzję organu I instancji oraz stwierdziło, że decyzja Burmistrza z dnia "[...]" została wydana z naruszeniem prawa i odmówiło jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 2 i art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 kpa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że biorąc pod uwagę zadania Dyrektora Parku zawarte w przepisach ustawy o ochronie przyrody oraz fakt zlokalizowania działki nr "[...]" obręb D. na terenie tego Parku, Park był stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza z dnia "[...]" ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji dotyczącej lokalizacji zabudowy siedliskowej. Ponieważ nie uczestniczył w tym postępowaniu jako strona, to zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ wskazał również, że Wojewódzki Konserwator Przyrody postanowieniem z dnia "[...]" odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jednak na skutek wniesionego zażalenia przez inwestora, postanowienie to zostało uchylone postanowieniem z dnia "[...]" Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a zamierzenie inwestycyjne zostało uzgodnione. Ponadto postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Zatem podnoszone przez Park we wniosku o wznowienie okoliczności były rozważane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jako organu uzgadniającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ na postanowienie z dnia "[...]" nie zostało wniesione zażalenie, było ono wiążące dla organu podczas wydawania decyzji z dnia "[...]". Również we wznowionym postępowaniu, postanowienie to nadal jest wiążące. W tej sytuacji bez wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego tego postanowienia, nie można we wznowionym postępowaniu uchylić decyzji z dnia "[...]" z powodu innej oceny zagadnienia materialnoprawnego z zakresu właściwości rzeczowej przynależnej regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska jako organowi uzgadniającemu. Oceniając ponownie merytorycznie to zagadnienie materialnoprawne organy naraziłyby się na zarzut nieważności rozstrzygnięcia z powodu naruszenia przepisów o właściwości. W tej sytuacji organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji wyrażonym w kwestionowanej decyzji, jednakże nie zaakceptował podjętego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem w sprawie zaszła przesłanka wznowieniowa - Park będąc stroną bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, to właściwe rozstrzygnięcie powinno być oparte na art. 151 ust. 2 kpa. Na powyższą decyzję Park wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że realizacja inwestycji na działce nr "[...]" w obrębie D. jest sprzeczna z zakazem wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody zabraniającego budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W załączniku mapowym do decyzji, stanowiącym jej integralną część, zaznaczono 100 m odległość miejsca inwestycji nie od brzegu jeziora, lecz od granicy działki inwestora, która przebiega tuż przy linii wody jeziora. Zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), jeżeli krawędź brzegu jest wyraźna, linia brzegu biegnie tą krawędzią. W rozpatrywanej sprawie linia brzegu jeziora jest wyraźnie zaznaczona, w terenie jak i na mapie geodezyjnej jako linia przerywana na wysokości rzędnej między 120,2 a 122,1 m n.p.m. na wysokości przedmiotowych działek nad skarpą jeziora, u podnóża której lustro wody znajduje się na poziomie rzędnej 115,6 m. Zdaniem strony skarżącej, realizacja inwestycji w tym miejscu doprowadzi do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu, co spowoduje złamanie zakazu wprowadzonego w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody. Poza tym strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż w rozpoznawanej sprawie w wyniku wznowienia mogłaby jedynie zostać podjęta decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, gdyż decyzja Burmistrza z dnia "[...]" nie została Parkowi przesłana i tym samym uniemożliwiono mu wniesienie odwołania, a także złożenie zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" oraz postanowienia z dnia "[...]" Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Park nie mógł również na te rozstrzygnięcia wnieść skargi do sądu administracyjnego. Gdyby strona skarżąca skorzystała z tych środków zaskarżenia, to Burmistrz nie mógłby wydać identycznej decyzji ustalającej warunki zabudowy z uwagi na lokalizację planowanej inwestycji w 100-metrowym pasie od linii brzegowej jeziora "[...]". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. pełnomocnik Parku wskazała, że w jej ocenie linia brzegowa jeziora, oznaczona na mapie linią przerywaną, przebiega na wysokości 122,9 m i oznacza ona początek skarpy, natomiast tafla wody jeziora zaznaczona jest linią ciągłą na wysokości 116 m - tu zaczyna się roślinność wodna. Z kolei uczestnik postępowania – T.W. podniósł, że prowadzi na wskazanym terenie gospodarstwo ekologiczne, w jego ocenie linia brzegowa jeziora nie przebiega na granicy skarpy, lecz na wysokości zaznaczonej na mapie geodezyjnej na poziomie 116 m. Nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w miejscu w którym będzie zlokalizowana inwestycja znajduje się znaczne zróżnicowanie rzeźby terenu, gdyż w tym miejscu różnice poziomu sięgają jedynie do 0,5 metra. Na tym terenie została już rozpoczęta budowa siedliska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie kwestią niesporną jest, że Park będąc stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym D., bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa., sprawa została ponownie rozpoznana, już przy udziale Parku. W wyniku wznowienia postępowania dotychczasowa decyzja z dnia "[...]" ustalająca warunki zabudowy działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym D. pozostała w obrocie prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją stwierdziło bowiem, że decyzja z dnia "[...]" została wydana z naruszeniem prawa i odmówiło jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Strona skarżąca nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem organu podniosła, że gdyby wiedziała o toczącym się postępowaniu i skorzystała ze środków zaskarżenia na postanowienia wydane przez organy uzgadniające, to w sprawie nie mogłaby zostać wydana identyczna decyzja ustalająca warunki zabudowy z uwagi na lokalizację planowanej inwestycji w 100-metrowym pasie od linii brzegowej jeziora oraz z uwagi na spowodowanie przez inwestycję trwałego zniekształcenia rzeźby terenu. W tym miejscu wyjaśnić pozostaje, że po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ wydaje jedną z decyzji wskazanych w art. 151 § 1 i 2 kpa. Może to być decyzja: 1. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli zostanie stwierdzony brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 kpa., w sytuacji gdy nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia postępowania; 2. o uchyleniu decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a., i organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy - tego typu decyzja może być podjęta jedynie w przypadku, gdy wystąpi jedna z podstaw wznowienia postępowania i jednocześnie nie zaistnieją przesłanki negatywne z art. 146 § 1 i 2 kpa.; 3. stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, w sytuacji gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności wskazanych w art. 146 § 1 i 2 kpa., tj. przedawnienia dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, bądź tożsamości treści rozstrzygnięcia decyzji, która miałaby zostać wydana w wyniku wznowienia i decyzji dotychczasowej. W orzecznictwie wskazuje się, że zastosowanie art. 146 § 2 kpa. może nastąpić tylko wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a zatem tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Oznacza to, że treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej, zaś organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 września 2010 r., II SA/Lu 373/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Działka nr "[...]" w obrębie geodezyjnym D., na której planowano realizację inwestycji, położona jest w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "[...]" oraz na terenie Parku Krajobrazowego. Wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy należy mieć na uwadze ograniczenia mogące wynikać z samego już usytuowania działki na terenach objętych szczególną ochroną. Jak bowiem wynika z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo - krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Kwestie te są oceniane przez organ współdziałający - w tym przypadku regionalnego dyrektora ochrony środowiska, z którym właściwy organ uzgadnia planowaną inwestycję (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2009 r. sygn. II OSK 1239/08 stwierdził, że kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość nie podlegają badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ taki uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu oraz ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia, wydanego w trybie art. 106 kpa. (dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]", działając w trybie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., art. 106 i art. 123 kpa., art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 25 ustawy o ochronie przyrody, § 2 pkt 102 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, uzgodnił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Postanowienie to stało się ostateczne, gdyż inwestor nie wniósł na nie zażalenia. Treść tego postanowienia jest zatem wiążąca dla organów do chwili kiedy pozostaje ono w obrocie prawnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010 r., II SA/Ol 421/10, dostępny CBOSA). Należy zauważyć, że obecnie prawo do wniesienia zażalenia na postanowienia wydawane w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez organ współdziałający przysługuje wyłącznie inwestorowi. Bowiem na podstawie art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) z dniem 17 lipca 2010 r. zostało zmienione dotychczasowe brzmienie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Ponieważ w postępowaniu wznowieniowym organy rozpoznają sprawę i wydają rozstrzygnięcia na podstawie obowiązujących aktualnie przepisów, to zażalenie na wydane przez organ współdziałający postanowienie nie przysługiwałoby Parkowi, nie jest on bowiem inwestorem. Jak zostało wyżej wskazane aktualnie jedynie inwestor jest uprawniony do wniesienia takiego zażalenia. A ponieważ postanowienie uzgodnieniowe z dnia "[...]" pozostaje w obrocie prawnym, to jest ono wiążące dla organu rozstrzygającego sprawę główną. Kwestie ograniczeń wynikające z ochrony przyrodniczej terenów, na których planowana jest inwestycja, nie podlegają bowiem badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 września 2011 r., II SA/Ol 388/11, dostępny CBOSA). W tej sytuacji należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należało zatem, zgodnie z art. 151 § 2 kpa., stwierdzić wydanie decyzji z dnia "[...]" z naruszeniem prawa. Za niezasadny należy uznać zarzut strony skarżącej dotyczący realizacji inwestycji w 100-metrowym pasie od linii brzegowej jeziora "[...]". Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że linia brzegowa jeziora, w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne, przebiega na wysokości 122 m n.p.m. po brzegu skarpy, która znajduje się na terenie działki inwestora. Jak wynika bowiem z mapy geodezyjnej w skali 1:1000 będącej załącznikiem nr 2 do decyzji ustalającej warunki zabudowy linia brzegowa jeziora została wyraźnie zaznaczona na mapie geodezyjnej na wysokości 116 m n.p.m. (k. 117 akt adm.). Tym samym nie można uznać, że zaskarżona decyzja narusza wynikający z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, bowiem w tym wypadku wskazany teren planowanej inwestycji znajduje się poza 100 metrowa strefą ochronną od linii brzegowej. Nie można także zgodzić się ze stroną skarżącą, że zaskarżona decyzja narusza § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Wojewody zawierający zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, gdyż jak wynika z wyjaśnień inwestora, na terenie planowanej inwestycji różnice poziomu sięgają jedynie do 0,5 m, co potwierdza powołany wyżej załącznik graficzny nr 2 do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z zaznaczonego terenu wskazanego do realizacji inwestycji wynika niezbicie, że różnice w poziomie terenu kształtują się w przedziale od 131, 6 m n.p.m. do 132,1 m n.p.m. Reasumując w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania skarżonego rozstrzygnięcia i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.