II SA/Ol 417/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania nagrody uznaniowej w miesiącu grudniu 1998r. postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Aresztu Śledczego w B. odmówił A. Z. przyznania nagrody uznaniowej w miesiącu grudniu 1998r. z uwagi na to, że funkcjonariusz ten w okresie od 1 listopada 1998r. do 31 stycznia 1999r. był delegowany do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Służby Więziennej. Po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od tej decyzji, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. decyzją z dnia "[...]"utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010r. sygn. akt II SAB/Ol 75/09, decyzją został rozpoznany wniosek strony dnia "[...]" o przyznanie nagrody świątecznej. Wniosek ten nie został uwzględniony, ponieważ w okresie delegowania do pełnienia służby w Zakładzie Karnym w K., przełożonym właściwym do przyznania przedmiotowej nagrody był Dyrektor tejże jednostki, a nie Dyrektor Aresztu Śledczego w B. Na decyzję tę A. Z., za pośrednictwem organu, złożył skargę w dniu 25 stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie ich nieważności w całości lub stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił, iż decyzje organów obu instancji naruszyły art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 84 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 106 ust.1 i 3 oraz art. 103 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, naruszyły art. 170 w związku z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wskazał na naruszenie zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 28 i art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rażące naruszenie art. 61 § 1 i 2, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 21 marca 2011r. sygn. akt II SA/Ol 79/11 odrzucił skargę A. Z. z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną skarżącego na to orzeczenie i postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 935/11 uchylił postanowienie Sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia skargi uznając, iż odrzucenie skargi nastąpiło z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem doręczenie zastępcze decyzji dokonane w trybie art. 44 k.p.a. było nieskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Odnośnie do terminu wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jest związany oceną prawną zawartą w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2011r. I OSK 935/11. Badaniu podlegają natomiast pozostałe przesłanki dopuszczalności skargi, w tym właściwość sądu administracyjnego ze względu na przedmiot sprawy. Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z ze zm., dalej : p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie została wydana przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. decyzja, jednakże należało ustalić, czy podlega ona kontroli sądu administracyjnego, zważywszy na fakt, iż w dacie orzekania przez organ odwoławczy, od 13 sierpnia 2010r. obowiązywała już ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), która w sposób odmienny od dotychczasowego, uregulowała zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. Z przepisów zawartych w Rozdziale 20 wymienionej ustawy, określających zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego, wynika, że nie wszystkie sprawy, dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Więziennej, podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo że dotyczą stosunku służbowego, poddana została orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie. Jak wynika z art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej. Jednakże w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w konsekwencji również odmienny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy). Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy). Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Wobec powyższego, w obowiązującym aktualnie stanie prawnym, sprawa dotycząca nagrody uznaniowej przyznawanej na podstawie art. 203 ustawy o Służbie Więziennej, stanowi sprawę ze stosunku służbowego, która nie jest rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wymieniona w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Skoro w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w sprawie nie mieszczącej się w katalogu ustalonym w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, to nie może ona zostać poddana kontroli sądowo administracyjnej, gdyż nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Wobec powyższego skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.