II SA/Ol 461/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Olsztynie na uchwałę Rady Miasta Bartoszyce z dnia 27 lutego 2014 r., nr XXXVIII/290/2014 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie Gminy Miejskiej Bartoszyce, zasady jej funkcjonowania oraz wysokość stawek opłat i sposobu ich pobierania stwierdza nieważność § 2 ust. 5 i 9, § 3 zdanie pierwsze, § 4 ust. 1, § 5, § 8 ust. 1 zdanie pierwsze, § 1 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1, 2, i 3 oraz § 15 Regulaminu Stefy Płatnego Parkowania w Bartoszycach, stanowiącego załącznik Nr 1 do zaskarżonej uchwały. W dniu 27 lutego 2014 r. Rada Miasta Bartoszyce podjęła uchwałę nr XXXVIII/290/2014 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie Gminy Miejskiej Bartoszyce, zasady jej funkcjonowania oraz wysokości stawek opłat i sposobu ich pobierania. Załącznik do wskazanej uchwały stanowił Regulamin Strefy Płatnego Parkowania w Bartoszycach. Podstawę prawną wydanej uchwały stanowił art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej jako: "u.s.g.") i art 13 b ust. 3 i 4 oraz art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej jako: "u.d.p.") W dniu 28 kwietnia 2017 r. uchwała ta została zaskarżona przez Prokuratora Okręgowego w Olsztynie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w części dotyczącej: § 2 ust. 5 i 9, § 3 zd. 1, § 4 ust. 1, § 5, § 8 ust.1 zd. 1, §1 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1,2 i 3 oraz § 15 Regulaminu Stref Płatnego Parkowania w Bartoszycach, stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały (dalej jako: "Regulamin"). Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. Wskazanym przepisom zarzucił istotne naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 4 u.s.g., art. 13 b ust. 3 i 4 u.d.p. oraz art. 7 i 94 Konstytucji, polegające na przekroczeniu granic upoważnienia ustawowego, a nadto: - § 2 ust. 5 Regulaminu - istotne naruszenie § 146 i § 149 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), poprzez sformułowanie zbędnej i wadliwej definicji "czasu postoju (parkowania)"; -- § 2 ust. 9 Regulaminu - istotne naruszenie art. 2 i 32 Konstytucji RP oraz art. 75 k.p.a., poprzez ograniczenie osobom zameldowanym na stałe lub czasowo w obszarze strefy płatnego parkowania oraz właścicielom lokali użytkowych położonych w tej strefie możliwości zakupu abonamentu tylko do pojazdów własnych, leasingowanych lub użyczonych z wykluczeniem pojazdów użytkowanych na podstawie innych umów cywilnoprawnych, a ponadto poprzez nałożenie wymogu przedłożenia umowy użyczenia pojazdu potwierdzonej notarialnie, podczas gdy organy władzy mogą działać tylko na podstawie i w zakresie przewidzianym przez prawo, a uprawnienie organu do żądania potwierdzenia umowy w określonej formie nie wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, zaś jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; - § 3 zd. 1 Regulaminu -- istotne naruszenie § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia poprzez zbędne i niedopuszczalne powtórzenie przez organ gminy treści przepisu § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm.) w zakresie oznakowania strefy parkowania; - § 4 ust. 1 Regulaminu - istotne naruszenie § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia poprzez zbędne i niedopuszczalne powtórzenie przez organ gminy treści przepisu art. 2 pkt 30 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.) - w zakresie definicji parkowania (postoju); - § 5 Regulaminu - istotne naruszenie § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia poprzez zbędne i niedopuszczalne powtórzenie przez organ gminy treści art. 13 ust. 3 u.d.p. w zakresie zwolnień od uiszczania opłaty za parkowanie; - § 8 ust. 1 zd. 1 Regulaminu - istotne naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. w zw. z art. 13 b ust. 1 u.d.p. poprzez wadliwe wskazanie, że opłata za parkowanie pojazdu obowiązuje w każdym miejscu strefy płatnego parkowania, podczas gdy zgodnie z przepisami ustawy opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo; -- § 1 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 2 i 3 oraz § 15 Regulaminu - istotne naruszenie art. 13 b ust. 4 pkt 3 u.d.p. poprzez przekroczenie granic delegacji ustawowej i wprowadzenie do uchwały postanowień o charakterze wewnętrznym, organizacyjnym, dotyczącym pracowników strefy parkowania. Prokurator Okręgowy podał, że Rada Miasta Bartoszyce uchwałą Nr XXXII/215/2017, podjętą w dniu 30 marca 2017 r., uchyliła w całości zaskarżoną uchwałę. Uznał, że stwierdzenie nieważności (ze skutkiem ex tunc) zakwestionowanych zapisów załącznika do uchwały jest uzasadnione, ponieważ przepisy te wywoływały i wywołują nadal skutki prawne do stanów faktycznych, jakie zaistniały w dacie ich obowiązywania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Bartoszyc wniósł o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Uznał argumenty skarżącego za słuszne i uzasadnione, zaznaczając, że za dopuszczalne można uznać w akcie niższego rzędu powtórzenie innych regulacji normatywnych, jeżeli są to powtórzenia dosłowne. Zaznaczył, że zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą z dnia 30 marca 2017 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 7 kwietnia 2017 r. pod poz. 1600, co skutkowało wycofaniem z obrotu prawnego wadliwego aktu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga, jako zasadna, zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 201 7r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, podziela konieczność stwierdzenia nieważności zakwestionowanych przez Prokuratora przepisów § 2 ust. 5 i 9, § 3 zdanie pierwsze, § 4 ust. 1, § 5, § 8 ust. 1 zdanie pierwsze, § 1 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1, 2 i 3 oraz § 15 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania w Bartoszycach, stanowiącego załącznik Nr 1 do zaskarżonej uchwały z przyczyn podniesionych w skardze. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę gminy do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, których zadaniem jest wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej w granicach i zakresie przedmiotowym w nim określonym, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa do samoistnego, czyli nieznajdującego podstawy w normie ustawowej, kształtowania prawa na obszarze gminy. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Najważniejszym źródłem prawa jest Konstytucja, następnie ratyfikowane umowy międzynarodowe i ustawy. Wszystkie zaś akty wykonawcze (rozporządzenia, akty prawa miejscowego), jako akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodnie ze wskazanymi aktami prawnymi wyższego rzędu. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1183/10, publ. w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych www.nsa.gov.pl). W omawianym przypadku zakres spraw przekazanych Radzie Miasta do uregulowania w drodze uchwały oraz wytyczne dotyczące treści tego aktu prawa miejscowego wyznacza art.13b ust. 3 i 4 u.d.p. Zgodnie z tym unormowaniem rada gminy może ustalić strefę płatnego parkowania, w tym ustala wysokość opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (pkt 1), może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi (pkt 2) oraz ustala sposób pobierania opłaty (pkt 3). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że ustawowe wyliczenie zagadnień, które akt prawa winien zawierać jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione. Oznacza to, że nie można w omawianym akcie zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść delegacji ustawowej. W świetle poczynionych uwag za niezgodne ze wskazanymi wyżej przepisami (w szczególności z normą upoważniającą, z konstytucyjną zasadą praworządności – art. 7 Konstytucji RP) należy uznać wszelkie odstępstwa w akcie prawa miejscowego od granic upoważnienia ustawowego. Odnieść to należy zarówno do zakresu spraw mających być objętych zaskarżonym aktem prawa miejscowego, ale także do kwestii związanych z zakazem obejmowania, zastępowania czy też zmieniania nim materii ustawowej i zamieszczania w Regulaminie przepisów z nią sprzecznych (jak też z innymi aktami wyższego rzędu). Oczywistym jest również, że rada gminy uchwalając przepisy prawa miejscowego powinna to czynić w zgodzie z upoważnieniem oraz postanowieniami cytowanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", stanowiącego w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródło powszechnie obowiązującego prawa. A zatem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego winien uwzględnić regulacje § 115 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia, z których wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Powinien także wziąć pod uwagę przepisy § 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia stanowiące, że w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym (w ustawie upoważniającej lub w innym akcie normatywnym – innej ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, czy rozporządzeniu). Sprzeczne z prawem jest również, w świetle § 149 załącznika do rozporządzenia, formułowanie bez upoważnienia ustawowego, w akcie wykonawczym niższym rangą niż ustawa definicji ustalających znacznie określeń ustawowych, w szczególności określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że ocena czy dany akt normatywny wydany został w ramach, czy też z przekroczeniem upoważnienia ustawowego winna być dokonana z punktu widzenia charakteru prawnego upoważnienia ustawowego i jego zakresu w konkretnej sprawie merytorycznej, z uwzględnieniem poprawności legislacyjnej wynikającej z przytoczonych powyżej przepisów rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej. Poddając we wskazanym zakresie szczegółowej analizie regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale, Sąd uznał, że zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części z przyczyn wskazanych w skardze. Wskazać należy, że Rada Miasta, wbrew wiążącej ją delegacji ustawowej, wprowadziła własną definicję "czasu postoju", jak również dopuściła się powtórzeń przepisów zawartych w wyszczególnionych w skardze aktach wyższego rzędu. Podczas, gdy wynikający z art. 13b ust. 3 i 4 u.d.p. zakres upoważnienia do określenia szczegółowych zasad ustalania wysokości opłaty za postój samochodów w strefie płatnego parkowania i sposobu jej pobierania, nie uprawnia rady gminy do formułowania jakichkolwiek pojęć dotyczących tej materii. Brak upoważnienia rady w tym zakresie oznacza zarówno zakaz tworzenia w regulaminie na jego potrzeby własnych definicji pojęć, w tym ustalania znaczenia określeń ustawowych, jak i do powtarzania w nim definicji ustawowych. Niezgodność z prawem dokonywania powtórzeń w regulaminie definicji ustawowych, jest ponadto uzasadniona okolicznością, że interpretacja takiego pojęcia w kontekście uchwały, w której go powtórzono, może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/90; wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt. II OSK 170/10). Definiując w akcie prawnym określone pojęcia prawodawca daje wyraz temu, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie niż w języku potocznym, ale także inne znaczenie niż powszechnie przyjmuje się to w innych aktach prawnych. Zatem w przypadku powtórnego zdefiniowania pojęcia ustawowego w regulaminie, istnieje realna możliwość, że jego interpretacja w oderwaniu od aktu pierwotnego spowoduje zmianę znaczeniowo-prawną danego pojęcia przyjętą w ustawie. Poza tym, skoro postanowienia regulaminu mają jedynie uszczegóławiać regulacje ustawowe w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, to tym bardziej nie ma podstaw prawnych do powtarzania w nim definicji ustawowych, w szczególności zawartych w ustawie upoważniającej. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, ale musi być to powtórzenie dosłowne, z jednoczesnym powołaniem się na konkretny, przytoczony przepis ustawy (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 września 2008 r., II SA/Lu 485/08, Lex nr 475237). W związku z powyższym zgodzić należy się ze skarżącym co do zbędności i wadliwości zdefiniowania w § 2 ust. 5 Regulaminu pojęcia "czasu postoju (parkowania)", powtórzenia w § 3 zdanie pierwsze regulaminu treści § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych w zakresie oznakowania strefy parkowania. Prokurator zasadnie dostrzegł też, że § 4 ust. 1 Regulaminu stanowi zbędne i niedopuszczalne powtórzenie art. 2 pkt 30 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - w zakresie definicji parkowania (postoju). Bezpodstawnie też Rada Miasta zastrzegła w § 5, że od opłat zwolnione są pojazdy wymienione w art. 13 ust. 3 u.d.p., chociaż przepis ten sam w sobie stanowi podstawę wyłączenia. Poza tym § 5 Regulaminu zmodyfikował intencje ustawodawcy, który w art. 13 ust. 5 u.d.p. zwolnił z przedmiotowych opłat także przejazdy wykonywane w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej. Zasadnie też skarżący dostrzegł, że treść § 2 ust. 9 Regulaminu narusza art. 2 i art. 32 Konstytucji RP wobec ograniczenia osobom zameldowanym na stałe lub czasowo w obszarze strefy płatnego parkowania oraz właścicielom lokali użytkowych położonych w tej strefie możliwości zakupu abonamentu tylko do pojazdów własnych, leasingowanych lub użyczonych z wykluczeniem pojazdów użytkowanych na podstawie innych umów cywilnoprawnych, jak np. umowa wynajmu długoterminowego lub posiadaczy tzw. "samochodów służbowych", co stanowi przejaw dyskryminacji ze względu na tytuł prawny do użytkowania pojazdu. Z treści wyrażonej wart. 32 Konstytucji RP zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Na zasadzie art. 64 ust. 1 Konstytucji RP własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zgodnie z art. 710 kodeksu cywilnego umowa użyczenia polega na umownym, bezpłatnym używaniu oddanej w tym celu rzeczy. Przepisy prawa cywilnego nie uzależniają ważności takiej umowy od szczególnej formy jej zawarcia. Tym samym kwestionowany zapis stanowi nieuprawnioną ingerencję w stosunki cywilnoprawne. Jednocześnie nie można organowi stanowiącemu gminy skutecznie zarzucić naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, gdyż przepisy normujące jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, poprzedzające wydanie decyzji administracyjnej, nie mają zastosowania w postępowaniu uchwałodawczym. Stwierdzenia nieważności wymagało też zdanie pierwsze § 8 ust. 1 Regulaminu, z którego treści wynika, że opłacie podlega jakikolwiek postój w strefie płatnego parkowania, podczas gdy art. 13b ust. 1 u.d.p. wyraźnie stanowi, że opłatę pobiera się za postój w wyznaczonych miejscach, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że w przytoczonych powyżej przepisach kompetencyjnych brak jest uprawnienia do regulowania w zaskarżonej uchwale obowiązków kontrolerów strefy płatnego parkowania, co Rada Miasta uczyniła, wskazując wprost w § 1 pkt 4, że Regulamin określa zasady kontroli obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie (postój) pojazdu samochodowego. Następnie w § 14 ust. 1, 2 i 3, a także w § 15 regulaminu określiła prawa i obowiązki kontrolerów. Podczas gdy art. 13b ust. 4 pkt 3 u.d.p. wyraźnie uprawniał Radę Miasta tylko do określenia "sposobu pobierania opłaty", a więc sposobu jej uiszczania, a nie dochodzenia. Tym samym rację ma skarżący, że cytowane przepisy wykraczają poza delegację ustawową, zamieszczenie ich w przedmiotowym akcie prawa miejscowego było bezpodstawne, a więc niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie organ wykonawczy gminy zgodził się w całości z zarzutami skargi, uznając je za słuszne. Rada Miasta Bartoszyce uznała zasadność skargi i podjęła uchwałę z dnia z dnia 30 marca 2017 r., którą uchyliła w całości zaskarżoną uchwałę, eliminując w ten sposób z obrotu prawnego zaskarżone przepisy Regulaminu. Okoliczność ta jednak nie mogła skutkować umorzeniem postępowania sadowoadministracyjnego. Mimo, iż przed wniesieniem skargi zaskarżona uchwała została już wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ stanowiący gminy, to jednak nie czyniło to bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tę uchwałę, z powodu odmiennych skutków prawnych wywołanych uchyleniem aktu, a stwierdzeniem jego nieważności. Mianowicie stwierdzenie nieważności wywiera skutek prawny z mocą ex tunc i powoduje, że dany przepis jest nieważny od samego początku. Natomiast w następstwie uchylenia przepis traci moc prawną z dniem wejścia w życie aktu derogującego. Dlatego też uchylenie zaskarżonej uchwały nie czyniło zbędnym wydania przez Sąd wyroku w przedmiotowej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II OSK 1776/06, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov. pl). Uwzględnić należy bowiem, że zaskarżona uchwała, gdy jeszcze obowiązywała, wywoływała skutki prawne. Przepisy tej uchwały, jako powszechnie obowiązujące na terenie gminy, stanowić mogły podstawę ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości uwzględniającej przyjęte stawki (art. 13 b ust. 4 pkt 1-3 u.d.p.). Ponadto zaskarżone przepisy Regulaminu, w przypadku niestwierdzenia ich nieważności, miałyby w dalszym ciągu zastosowanie do okresu obowiązywania zaskarżonej uchwały, czyli od momentu jej wejścia w życie do czasu wejścia w życie przepisów ją derogujących. Wobec powyższego oraz ze względu na interes prawny podmiotów, których dotyczą zaskarżone przepisy, stwierdzenie ich nieważności było w pełni zasadne. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały we wskazanej części Sąd oparł na przepisie art.147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.