II SA/Ol 475/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ostródzie na uchwałę Rady Gminy Dąbrówno z dnia 28 maja 2015 r. nr IX/53/15 w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj.: § 2, w § 3 ust. 1 w zakresie wyrazów "oraz w § 2 ust. 1 pkt 1", ust. 2 w zakresie wyrazów "oraz w § 2 ust. 1 pkt 2", ust. 3 w zakresie wyrazów "oraz § 2 ust. 1 pkt 3"; II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Rada Gminy Dąbrówno (dalej jako: "Rada Gminy", "organ stanowiący"), w dniu 28 maja 2015 r. podjęła uchwałę Nr IX/53/2015 w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego. Skargę na ww. uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Ostródzie zarzucając, naruszenie prawa materialnego, tj. : 1. art. 40 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376), dalej jako: "u.d.p.", poprzez: - rozszerzenie w § 2 ust. 1 pkt 1-3 uchwały zakresu przedmiotowego czynności objętych stawkami opłat za zajęcia pasa drogowego dróg gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, poprzez określenie, iż dotyczą również infrastruktury "ostatniej mili", co stanowi zmodyfikowanie przepisu ustawowego przez akt prawa miejscowego bez upoważnienia ustawowego; - określenie w § 2 ust. 2 uchwały definicji legalnej infrastruktury "ostatniej mili" jako infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, co stanowi przekroczenie zakresu delegacji ustawowej organu gminy do konstruowania definicji legalnych; - określenie w § 2 ust. 3 pkt 1-3 stawek opłat za jeden dzień zajęcia 1m2 pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym dotyczących infrastruktury "ostatniej mili", pomimo braku ustawowego upoważnienia do ustanawiania tego typu opłaty; - określenie w § 2 ust. 4 pkt 1-3 rocznych stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury "ostatniej mili", niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego za 1m2 powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy urządzenia umieszczonego, pomimo braku ustawowego upoważnienia do ustanawiania tego typu opłaty; - określenie w § 2 ust. 5 uchwały stawek opłat za jeden dzień zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, będących infrastrukturą "ostatniej mili" za 1m2 powierzchni pasa drogowego zajętego, pomimo braku ustawowego upoważnienia do ustanawiania tego typu opłaty; 2. art. 40 ust. 4, 5, 6, 8 u.d.p. oraz § 115 i § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283), dalej jako: "rozporządzenie", poprzez określenie w § 3 uchwały sposobu wyliczania czasu trwania zajęcia pasa drogowego, co stanowi w istocie powtórzenie regulacji ustawowej, określonej w art. 40 ust. 4, 5, 6 oraz przekroczenie delegacji ustawowej organu gminy co do sposobu wyliczania czasu trwania zajęcia pasa drogowego oraz poprzez określenie w § 3 uchwały sposobu wyliczania czasu trwania zajęcia pasa drogowego na potrzeby prowadzenia w pasie drogowym robót drogowych związanych z budową infrastruktury "ostatniej mili", umieszczenia w pasie drogowym urządzeń i obiektów budowlanych będących infrastrukturą "ostatniej mili", co stanowi w istocie niedopuszczalną modyfikację regulacji ustawowej, określonej w art. 40 ust. 4, 5, 6 u.d.p. oraz przekroczenie delegacji ustawowej organu gminy co do sposobu wyliczania czasu trwania zajęcia pasa drogowego; 3. art. 40 ust. 8 u.d.p., poprzez niewydanie uchwały w sprawie zmiany uchwały Nr IX/53/15 Rady Gminy Dąbrówno z dnia 28 maja 2915 r. i nieokreślenie w tejże uchwale stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczących obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, pomimo, że Rada Gminy, z uwagi na zmianę przepisu w dniu 25 października 2019 r., była zobligowana brzmieniem przepisu art. 40 ust. 8 u.d.p. do precyzyjnego określenia stawek wskazanych opłat. Ze względu na powyższe zarzuty, Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu wskazano, że regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego, jakim jest zaskarżona uchwała, mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, a ponadto, nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej. Powtórzenie regulacji ustawowej bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Podjęcie uchwały na podstawie art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. zobowiązuje Radę z jednej strony do wyczerpania wszystkich wskazanych w tych przepisach elementów, z drugiej – czyni niedopuszczalnym zamieszczenie w niej sformułowań nieznajdujących uzasadnienia w upoważnieniu ustawowym. Prokurator stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że nie można wprowadzać różnych wysokości stawek, stosując kryterium podmiotowe, tj. w zależności od tego, kto urządzenie umieszcza lub inne kryteria, odnoszące się do funkcji, rodzaju substancji przemieszczanej danym przewodem, czy też okresu umieszczania urządzenia w pasie drogowym. Przepis art. 40 ust. 9 zawiera zamknięty katalog czynności, które mogą być uwzględnione przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie drogi gminnej. W konsekwencji, opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń technicznych o podobnym charakterze nie powinny być różne, ponieważ poza podobieństwem konstrukcyjnym (rodzajowym) pełnią identyczne cele, a mianowicie służą zaspokajaniu potrzeb publicznych. Różnicowanie stawek może opierać się wyłącznie na kryterium rodzaju urządzenia, które nie zawiera dodatkowych elementów preferujących, dyskryminujących, czy naruszających zasadę równości uczestników procesu gospodarczego. Niedopuszczalne jest różnicowanie stawek poprzez wprowadzanie kryteriów nieznanych ustawie. Nie można, w odniesieniu do tego samego rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego, ustalać różnych stawek opłaty. Tymczasem, Rada Gminy Dąbrówno dokonała takiego zróżnicowania, różnicując stawkę opłaty względem tego samego obiektu budowlanego lub urządzenia infrastruktury technicznej tylko w zależności, czy dotyczy on infrastruktury "ostatniej mili", czy też nie. Takie rozróżnienie powoduje, że za ten sam rodzajowo obiekt lub urządzenie infrastruktury technicznej można ponosić różne stawki opłaty. Tego rodzaju zróżnicowanie jest zaś niedopuszczalne i wychodzi poza delegację ustawową. Postanowienia § 3 uchwały stanowią zaś w istocie powtórzenie regulacji ustawowej określonej w art. 40 ust. 4, 5, 6 u.d.p., a regulacje dotyczące "ostatniej mili" stanowią niedopuszczalną modyfikację regulacji ustawowej. Prokurator wskazał też, że na skutek nowelizacji, nowe brzmienie otrzymał art. 40 ust. 8 u.d.p. i pomimo konieczności ustalenia stawek opłat w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, Rada Gminy nie wydała uchwały w sprawie zmiany zaskarżonej uchwały w celu precyzyjnego określenia stawek opłat. W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy wniosła o jej oddalenie wskazując, że podstawą podjęcia uchwały był przepis art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu jej podjęcia. Rada Gminy nie zgodziła się też z zarzutem rozszerzenia postanowień § 2 ust. 1 pkt 1-3 przez określenie, że dotyczą infrastruktury "ostatniej mili". Infrastruktura "ostatniej mili" stanowi konkretny rodzaj urządzeń umieszczanych w pasie drogowym w określonym uchwałą obszarze, a Rada Gminy miała kompetencje do ustanowienia opłat za zajęcie pasa drogowego w tym zakresie w oparciu o art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. W ocenie organu stanowiącego, Rada Gminy nie naruszyła też przepisów ustawy formułując definicję infrastruktury "ostatniej mili", gdyż było to zgodne z § 146 rozporządzenia. Dla pojęcia infrastruktury "ostatniej mili" nie została skonstruowana definicja legalna, a co za tym idzie, Rada Gminy miała tę kompetencję. Nawet uznanie przez Sąd, że Rada Gminy nie miała kompetencji do formułowania definicji infrastruktury "ostatniej mili", nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 4, 5, 6 u.d.p., organ stanowiący wskazał, że powtórzenie regulacji ustawowej nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności całego aktu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 8 u.d.p., poprzez niewydanie uchwały zmieniającej, wskazano, że przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1815). Przepisy przejściowe tej ustawy nie obligowały Rady do zmiany zaskarżonej uchwały, a sama zmiana ustawy nie powoduje obowiązku z mocy prawa zmiany dotychczas podjętych uchwał. W przypadku kolizji regulacji ustawowej z normą zawartą w uchwale, pierwszeństwo ma bowiem ustawa, jako akt wyższy rangą. W tym stanie rzeczy, zarzut ten pozbawiony jest zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach ze skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, będące aktami prawa miejscowego. Natomiast w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Na wstępie wyjaśnić należy, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący i Rada Gminy wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarga zasługuje na uwzględnienie w części obejmującej regulacje dotyczące infrastruktury "ostatniej mili". Ponieważ zaś Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, w pozostałym zakresie skargę należało oddalić. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 59), dalej jako: "u.s.g". W myśl art. 91 ust. 1 tej ustawy, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem ust. 4 powołanego wyżej artykułu - w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Dąbrówno w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg publicznych w granicach administracyjnych Gminy Dąbrówno. Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z tymi przepisami w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały - organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł (ust. 8). Zgodnie z ust. 9 - przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Przepis ust. 9 zawiera zamknięty katalog okoliczności, które mogą być uwzględniane przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogi gminnej. W konsekwencji, opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń technicznych o podobnym charakterze, nie powinny być różne, ponieważ poza podobieństwem konstrukcyjnym mają one identyczne cele, a mianowicie służą zaspokajaniu potrzeb publicznych (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II GSK 649/15, dostępny w CBOSA). Przepisy te w żaden sposób nie dają Radzie Gminy uprawnienia do posługiwania się pojęciem "ostatniej mili" - § 2 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz § 3 uchwały, czy też wprowadzenia definicji legalnej infrastruktury "ostatniej mili" - § 2 ust. 2. Zaskarżone postanowienia uchwały, różnicujące wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego na potrzeby infrastruktury "ostatniej mili" w sposób ewidentny wykraczają poza zakres upoważnienia ustawowego. W ust. 9 art. 40 ustawy o drogach publicznych w sposób precyzyjny i jednoznaczny określono, jakie elementy należy uwzględnić przy ustalaniu stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Wskazano także maksymalną wysokość tych stawek. Ustawodawca nie upoważnił zaś prawodawcy lokalnego do określania definicji, z których mógłby on korzystać przy uchwalaniu tych stawek. Jedyne kryteria przy ustalaniu stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego określone zostały w cytowanych przepisach ustawy. Wyliczenie zawarte w powyższym przepisie ust. 9 art. 40 ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że rada gminy nie może brać pod uwagę przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogowego innych kryteriów, niż wymienione wprost w treści przedmiotowej regulacji. A takim kryterium stała się w uchwale infrastruktura "ostatniej mili". Organ stanowiący odwołał się do postanowień art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. jako podstawy do ustanowienia opłat za zajęcie pasa drogowego w zakresie infrastruktury "ostatniej mili". Nie ma też podstaw prawnych do odnoszenia się w § 2 ust. 2 uchwały do art. 2 pkt 50 i pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 50 - użytkownik końcowy - podmiot korzystający z publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej lub żądający świadczenia takiej usługi, dla zaspokojenia własnych potrzeb. W myśl natomiast art. 2 pkt 8 użyte w ustawie określenie infrastruktura telekomunikacyjna oznacza urządzenia telekomunikacyjne telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Brak jest podstaw do stosowania powyższych pojęć w zaskarżonej uchwale. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika też jednoznacznie, co zostało już wskazane wyżej, że nie można wprowadzać różnych wysokości stawek stosując kryterium podmiotowe, tj. w zależności kto urządzenie umieszcza lub inne kryteria, odnoszące się do funkcji, rodzaju substancji przemieszczanej danym przewodem, czy też okresu umieszczenia urządzenia w pasie drogowym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 mara 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 80/22, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 956/16, dostępne CBOSA). Tym samym, działanie takie należy uznać za dokonane bez podstawy prawnej. Wskazane wyżej przepisy ustawy o drogach publicznych stanowią wystarczającą i jedyną podstawę prawną do uchwalenia stawek opłat, objętych uchwałą. Sąd nie podziela natomiast stanowiska Prokuratora odnośnie do konieczności stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Postanowienia § 3 ust. 1, 2 i 3 stanowią bowiem w zasadzie powtórzenie postanowień art. 40 ust. 4, 4, i 6 u.d.p. Nie stanowią modyfikacji tych przepisów, z wyłączeniem postanowień objętych wyrokiem ( tj. wyrazy: "oraz w § 2 ust. 1 pkt 1", oraz § 2 ust. 1 pkt 2" i "oraz § 2 ust. 1 pkt 3"). Nie są sprzeczne z przepisami ustawowymi. Podnieść należy, że co do zasady, fakt powtarzania przepisów rangi ustawowej w akcie prawa miejscowego może doprowadzać do naruszenia istoty tego aktu w konkretnych sytuacjach. W orzecznictwie i piśmiennictwie prezentowany jest jednak pogląd, w myśl którego zakaz normatywnych powtórzeń nie ma charakteru absolutnego. Podobne stanowisko odnaleźć można w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdzał, że przepis aktu wykonawczego zawierający powtórzenie przepisu ustawowego nie wprowadza do obowiązującego systemu prawnego nowej normy, bądź regulującej zagadnienie pozostające poza prawną reglamentacją, bądź regulującej to zagadnienie w sposób odmienny od dotychczasowego, a to oznacza, że jest to wyraźne superfluum prawodawcy które będąc uchybieniem w technice legislacyjnej, nie może być jednak ocenione jako naruszenie przepisu stanowiącego delegację ustawową (por. G. Wierczyński "Konsekwencje nieprzestrzegania zasad techniki prawodawczej", s. 630 i tam przywołane orzeczenia TK, w szczególności orzeczenie z dnia 15 stycznia 1991 r. sygn.. akt U 8/90 publ. OTK 1991/8). Samo powtórzenie przepisu nie stanowi więc o istotnym naruszeniu prawa, o czym była mowa wyżej. Powtórzenie bywa zaś czasami uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się niekiedy powtarzanie w aktach prawa miejscowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 431/18, dostępne w CBOSA). W przypadku zaś nieistotnego naruszenia prawa, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, nie ma podstaw do stwierdzania nieważności aktu z tej przyczyny. Z tych względów należało stwierdzić nieważność postanowień § 3 tylko w odniesieniu do urządzeń "ostatniej mili", tj. w zakresie wyrazów: "oraz w § 2 ust. 1 pkt 1", oraz § 2 ust. 1 pkt 2" i "oraz § 2 ust. 1 pkt 3" Pozostałe postanowienia § 3, a także postanowienia § 1 nie naruszają prawa. Postanowienia § 1 nie zostały też zakwestionowane przez Prokuratora. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego o konieczności stwierdzenia nieważności uchwały w związku z niewydaniem uchwały w sprawie zmiany uchwały Nr IX/53/15 z dnia 28 maja 2015 r. z powodu zmiany przepisu art. 40 ust. 8 u.d.p. Sąd ocenia bowiem uchwałę i jej zgodność z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej podjęcia. Bez wpływu na tę ocenę pozostają późniejsze zmiany podstawy prawnej, które nie obowiązywały w dacie podjęcia uchwały. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, a na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w pozostałym zakresie skargę oddalił.