II SA/Ol 48/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 1 grudnia 2022 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od decyzji Starosty Nr 1/455/22 z 2 września 2022 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW na działce nr ew. [...], położonej w obrębie R., gmina D. na rzecz firmy P. Sp. z o.o. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: P. Sp. z o.o. wystąpiła wnioskiem z 14 lipca 2022 r. do Starosty o wydanie pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW na działce nr ew. [...], położonej w obrębie R., gmina D. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu wraz z projektem architektoniczno-budowlanym, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, opłatę skarbową. Starosta (organ I instancji) decyzją z 2 września 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę instalacji fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW na działce nr ew. [...], położonej w obrębie R., gmina D. W odwołaniu od powyższej decyzji K. Z., właściciel działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z działką inwestycji, zarzucił jej, że budowa farmy fotowoltaicznej obniży wartość jego gruntu oraz zaburzy wartości estetyczne i krajobrazowe. Ponadto, możliwość generacji przez infrastrukturę elektrowni szkodliwego hałasu oraz pola magnetycznego może stanowić potencjalne zagrożenie zdrowotne. Zakwestionował również lokalizację projektowanej inwestycji w sąsiedztwie działek rekreacyjnych bowiem zostanie naruszony ład przestrzenny. W dniu 17 listopada 2022 r. do Wojewody wpłynęło pismo stron postępowania - W. i H. K., w którym zarzucili, że zaskarżona decyzja Starosty została wydana w oparciu o błędna decyzję Wójta Gminy znak: RGT- OS.6220.5.2020 z 17 czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu decyzji z 1 grudnia 2022 r. Wojewoda wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że jeśli spełnione zostaną przesłanki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: Pb) oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy to organ, stosownie do art. 35 ust. 4 Pb nie może odmówić pozwolenia na budowę. W przypadku jednak, gdy przesłanki te nie są spełnione, to czytając analizowany przepis a contrario - pozwolenia tego nie może udzielić. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pb i dlatego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 Pb. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych zarzutów, które miałyby wpływ na związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie swojej działki na podstawie przepisów odrębnych, np. techniczno-budowlanych. Jednocześnie wyjaśnił, że prawidłowo zaprojektowane i zainstalowane instalacje fotowoltaiczne nie stanowią żadnego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska. Wskazał, że pole magnetyczne emitowane z paneli jest tzw. promieniowaniem niejonizującym, czyli takim, które nie wywołuje uszkodzeń komórkowych i nie wpływa negatywnie na środowisko. Instalacje fotowoltaiczne do 1 MW mocy zainstalowanej są neutralne i promieniowanie nie wpływa negatywnie na organizm człowieka. Ponadto, panele fotowoltaiczne pokryte są powłoką antyrefleksyjną, niwelującą efekt odbicia promieni słonecznych. Fotowoltaika nie emituje też nadmiernego, tzw. hałasu elektromagnetycznego. Emisja hałasu generowanego przez instalacje, a przede wszystkim przez stację transformatorową i inwertory nie będzie przekraczać wartości 55 dB w porze dziennej oraz 45 dB w porze nocnej w granicach najbliższej zabudowy mieszkaniowej, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Natomiast zarzut dotyczący obniżenia wartości rynkowej jego gruntu nie może być przedmiotem rozpatrywania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organ jest upoważniony tylko do sprawdzenia m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego. Obniżenie wartości nieruchomości w związku z planowaną inwestycją w świetle Prawa budowlanego nie warunkuje udzielenia pozwolenia na budowę. Nie można zatem wykorzystywać tego argumentu w celu zablokowania realizacji inwestycji. Z kolei zarzuty dotyczące bezpośredniej lokalizacji inwestycji w sąsiedztwie działek rekreacyjnych wyjaśnił, że farma będzie umiejscowiona w północnej części działki nr [...], a istniejące działki rekreacyjne są umiejscowione w południowo-zachodniej części działki, a najbliższa działka o nr [...] znajduje się w odległości około 130 m od najbliższych paneli słonecznych. Odnosząc się do argumentacji W. i H. K., że zaskarżona decyzja Starosty została wydana w oparciu o błędną decyzję Wójta Gminy z 17 czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja jest położona na terenie nieobjętym żadnymi formami przyrody, to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach będzie wymagana przy powierzchni zabudowy powyżej 1 ha. W wydanej decyzji Wójta Gminy z 17 czerwca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Decyzja Starosty 2 września 2022 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwoleniu na budowę dotyczy instalacji fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW na działce nr ew. [...]. Projektowana instalacja nie przekracza granicznych powierzchni zabudowy – 1 ha i dlatego Wójt Gminy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto poinformował, że inwestor przedłożył uzgodnienie przedmiotowej lokalizacji inwestycji pod kątem ochrony gruntów rolnych ze Starostą. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję Wojewody z 1 grudnia 2022 r. A. Z. (skarżąca) podniosła, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości. Zakres przewidzianych do realizacji prac w sposób znaczący wpłynie na przyszłościowe użytkowanie jej działki. Powstanie konstrukcji stalowych i umieszczenie na nich paneli fotowoltaicznych w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki znacząco obniży wartość gruntu oraz zaburzy wartości estetyczne i krajobrazowe. Ponadto, powstanie parku fotowoltaicznego może znacząco wpłynąć na obniżenie komfortu życia, ale również może stanowić potencjalne zagrożenie zdrowotne (istnieje możliwość generacji przez infrastrukturę elektrowni szkodliwego hałasu oraz pola magnetycznego). Powstanie farmy fotowoltaicznej naruszy zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować będzie z sąsiednią zabudową. Tego rodzaju inwestycja nie może zostać zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej, wobec czego przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej należy kierować się wymogami określonymi w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej: u.p.z.p.), a w szczególności zasadą "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą instalacje OZE większej niż 500 kW, ich rozmieszczenie należy ustalić w studium. Podkreśliła naruszenie art. 2 i art 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niedokonanie, przez Wójta, jakiejkolwiek oceny wpływu zamierzonej budowy farmy fotowoltaicznej, mającej bezspornie charakter przemysłowy, zarówno na wartość rynkową jej nieruchomości, oraz innych sąsiednich działek osób trzecich, mających charakter sensu stricte rekreacyjny i rolniczy. Podniosła, że § 3 pkt 54 lit. b rozporządzenia normatywnie zalicza wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej, mogącej potencjalnej wpływać na środowisko, podczas gdy, w zaskarżonych decyzjach organy bez merytorycznego uzasadnienia uznały, że zamierzona inwestycja jest praktycznie instalacją bezemisyjną. Dodała, że istnieje również zagrożenie spowodowane odprowadzaniem wód deszczowych ma tereny nieutwardzone działek objętych inwestycją, co z kolei może prowadzić do zalewania działek przyległych. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2492) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. Nr 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody z 1 grudnia 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 2 września 2022 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwoleniu na budowę instalacji fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW na działce nr ew. [...], położonej w obrębie R., gmina D. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 Pb. Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy z 25 sierpnia 2020 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch instalacji fotowoltaicznych o mocy do 1 MW na działce nr geod. [...] położonej w obrębie geod. R., gm. D. Projektowana inwestycja, czyli budowa dwóch instalacji fotowoltaicznych zalicza się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W drodze wyjątku przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 (zasada dobrego sąsiedztwa oraz warunek dostępu do drogi publicznej) nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Nie jest w sprawie sporne, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 1 MW włącznie wraz z infrastrukturą techniczną - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii oraz, że dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie jest właściwe ze względu na wewnętrzny i niewiążący przy wydawaniu decyzji charakter postanowień studium (v: wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21; wyrok z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; wyrok z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; wyrok z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Zatem lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Tym samym zarzut naruszenia zasady ładu przestrzennego na danym terenie, kolizji z sąsiednią zabudową oraz naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 32 ust 1 pkt 1 Pb pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeśli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029, dalej: ustawa środowiskowa). Decyzja środowiskowa stanowi instrument prawny ochrony środowiska w toku procesu inwestycyjno-budowlanego, od którego uzależnione jest wydanie innych aktów administracyjnych w toku tego procesu. Oznacza to, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy jest ona wymagana. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, jej uzyskanie jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 ustawy środowiskowej, określa § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: rozporządzenie środowiskowe). W świetle przywołanych przepisów prawa nie ulega wątpliwości, że na organie ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, w tym rozważenia, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba jej wydania. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia środowiskowego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowymi, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a tego przepisu. Przez powierzchnię zabudowy, stosownie do § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego, rozumieć zaś trzeba powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowalne oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym czasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. W wyroku z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1833/18 (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że pod pojęciem powierzchni przeznaczonej do przekształcenia należy rozumieć powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w wyniku realizacji inwestycji. Powyższe wskazuje na to, że pojęcie powierzchni zabudowy użyte przez ustawodawcę w rozporządzeniu środowiskowym jest szerokie i obejmuje nie tylko powierzchnię zabudowaną obiektem budowlanym. Powierzchnia zabudowy – jak wynika z projektu zagospodarowania terenu – przeznaczona pod inwestycję jest mniejsza niż 1 ha i nie znajduje się na obszarze o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a przywołanego rozporządzenia środowiskowego. Zasadnie wiec organy przyjęły, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu środowiskowym, tym samym nie wymaga decyzji środowiskowej. W tym miejscu należy także wskazać, że w sprawie przyjęto, iż planowana inwestycja nie emituje nadmiernego, tzw. hałasu elektromagnetycznego. Emisja hałasu generowanego przez instalacje, a przede wszystkim przez stację transformatorową i inwertory nie będzie przekraczać wartości 55 dB w porze dziennej oraz 45 dB w porze nocnej w granicach najbliższej zabudowy mieszkaniowej, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Z akt sprawy wynika, iż charakter i rodzaj planowanej inwestycji nie będzie stanowił źródła promieniowania elektromagnetycznego powodującego przekroczenia dopuszczalnych norm dla otaczającego środowiska. Pole magnetyczne emitowane z paneli jest tzw. promieniowaniem niejonizującym, czyli takim, które nie wywołuje uszkodzeń komórkowych i nie wpływa negatywnie na środowisko. Instalacje fotowoltaiczne do 1 MW mocy zainstalowanej są neutralne i promieniowanie nie wpływa negatywnie na organizm człowieka. Ponadto, panele fotowoltaiczne pokryte są powłoką antyrefleksyjną, niwelującą efekt odbicia promieni słonecznych. Tym samym, wobec przyjęcia, iż w sprawie nie przewidziano przekroczeń w/w dopuszczalnych norm, w ocenie Sądu nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Organy uwzględniły również, że najbliższa działka o nr [...] znajduje się w odległości około 130 m od najbliższych paneli słonecznych. Weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Pb, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Pb. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 34 Pb projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Pb oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Pb) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06; z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09; z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10 z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11, CBOSA). Tak ukształtowane orzecznictwo jednoznacznie określa granice kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, do badania projektu budowlanego, mając na uwadze cel, dla którego wprowadzono przepisy związane z umożliwieniem inwestorom uzyskiwania pozwoleń na budowę a także rolą, a tym samym odpowiedzialnością profesjonalnych projektantów. W tym miejscu należy dodatkowo zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb wynika, iż poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. "Uzasadnione interesy osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r., II OSK 2184/15, CBOSA). Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch pieszy lub drogowy). W sytuacji gdy nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r., II OSK 1626/18, CBOSA). Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być zatem rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przez art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r., II OSK 1010/18 i z 23 lutego 2022 r., II OSK 623/19, CBOSA). Na koniec zauważyć należy, że skarga nie zawiera zarzutów odnoszących się do kontrolowanej decyzji, które obligowałyby Sąd do jej uchylenia, zaś dokonana przez Sąd analiza zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa prowadzi do jednoznacznego wniosku, że nie narusza ona prawa i jako taka zasługuje na akceptację. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób, który pozwolił na prawidłową ocenę złożonych przez inwestora, wymaganych przez prawo, dokumentów, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor przedstawił wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia czy pozwolenia, a projekt budowlany był zgodny ze wskazanymi zawartymi w art. 35 Pb. Bez znaczenia na rozstrzygnięcie pozostaje stanowisko skarżącej o spadku wartości nieruchomości znajdujących się w otoczeniu planowanej inwestycji. Podkreślić bowiem należy, iż wahania wartości nieruchomości w związku z planowaną inwestycją w świetle Prawa budowlanego nie warunkują udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić w całości, co Sąd uczynił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.