II SA/Ol 490/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji w sprawie zasiłku celowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako Kolegium), działając na podstawie art. 113 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016, poz. 23 j.t. – dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Nr "[...]" z dnia "[...]" wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta "[...]" przez Kierownika Działu Świadczeń Socjalnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" (dalej jako Prezydent Miasta, organ I instancji) prostujące oczywistą omyłkę w własnej decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" w ten sposób, że w wierszu 32 na drugiej stronie decyzji zamiast " w m-cu grudnia 2015r. "" powinno być " w m-cu grudniu 2014r. "", utrzymało w mocy w/w postanowienie organu pierwszej instancji będące przedmiotem zażalenia. Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Prezydent Miasta przyznał M. K. zasiłek celowy na pokrycie opłat mieszkaniowych w łącznej kwocie 520,00 zł. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 16 marca 2015 r. Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent Miasta, działając m. in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją z dnia "[...]", zaś decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" uchylił własną decyzję nr "[...]" z dnia "[...]" przyznającą zasiłek celowy i odmówił przyznania rzeczonego zasiłku na pokrycie opłat mieszkaniowych. Z kolei postanowieniem nr "[...]" Prezydent Miasta, działając w trybie art. 113 § 1 i 3 k.p.a., sprostował oczywistą omyłkę w własnej decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" w ten sposób, że w wierszu 32 na drugiej stronie decyzji zamiast " w m-cu grudnia 2015r. "" powinno być " w m-cu grudniu 2014r. "". Podał, że w tekście prostowanej decyzji z dnia "[...]" omyłkowo wpisano grudzień 2015 r., zamiast grudzień 2014 r., jako miesiąc ustalenia dochodu M. K. dla potrzeb uzyskania zasiłku celowego dodając, że oczywista omyłka powstała wskutek nieuwagi pracownika przygotowującego projekt orzeczenia i że omyłka nie ma żadnego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. W zażaleniu M. K., wnosząc o uchylenie postanowienia, zarzucił rozstrzygnięciu błędną kwalifikację omyłki, tzn., że nie jest ona oczywista. Skarżonym postanowieniem z dnia "[...]", Kolegium po rozpatrzeniu zażalenia M. K., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia "[...]". Kolegium uznało, że sprostowanie będące przedmiotem niniejszego postępowania dotyczy nieistotnego błędu stanowiącego oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu będącego podstawą rozstrzygnięcia art. 113 § 1 k.p.a. Podało, że nie ulega wątpliwości, iż organ I instancji orzekając na początku listopada 2015 r. nie mógł znać dochodu strony z grudnia 2015 r. Nadmieniło, że w decyzji z dnia "[...]" organ I instancji orzekając o uchyleniu własnej decyzji z dnia "[...]" badał dochód strony z grudnia 2014 r. i stycznia 2015 r., bowiem weryfikowano prawo strony do uzyskania zasiłku celowego w styczniu 2015 r. lutym 2015 r. i że owych ustaleń dokonano na postawie informacji z dnia 3 września 2015 r. uzyskanej z Uniwersytetu, a dotyczącej kwot wypłaconego stypendium w okresie od października 2014 r. do czerwca 2015 r. W skardze M. K. orzeczeniu Kolegium zarzucił merytoryczną zmianę decyzji, gdyż sprostowanie dotyczyło błędu istotnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Jednocześnie wskazać należy, że w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd obligatoryjnie stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach (także nadzwyczajnych) prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W świetle tak ustalonych kryteriów oceny legalności aktu administracyjnego w ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie postanowieniu Kolegium z dnia "[...]" utrzymującemu w mocy postanowienie organu I instancji z dnia "[...]" w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia "[..]" uchylającej własną decyzję z dnia ‘[..]". Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 113 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 24 września 2009 r. w sprawie II OSK 1439/08 czy z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie I OSK 323/10). Omyłka pisarska, to m. in. widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy nawet daty. Inne oczywiste omyłki, to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Gd 155/11, LEX nr 821530). Istotną cechą błędu lub innej omyłki, pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. jest jego oczywistość. Oczywistość tę można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. I OSK 1502/07, LEX nr 516777). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Innymi słowy oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a., to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu. (wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r., II OSK 777/13, LEX nr 1588216 ). W orzecznictwie (por. m.in. wyroki NSA z dnia 30 września 2008 r. w sprawie I OSK 1502/07 i z dnia 26 września 2008 r. w sprawie II FSK 943/07) i doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do merytorycznej zmiany lub uzupełnienia rozstrzygnięcia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa). Niedopuszczalne jest obejmowanie tą instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności, mogących wpłynąć na legalność decyzji kończącej postępowanie. Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z: dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; z dnia 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 niepubl.). W świetle powyższych argumentów stwierdzić należy, że Kolegium - wraz za organem I instancji - prawidłowo zastosowały w kontrolowanej sprawie regulację prawną zawartą w art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowaniem objęło bowiem element decyzji (uzasadnienia) omyłkowo wpisany, tj. miesiąc, z którego ustalono dochód skarżącego na potrzeby przyznania zasiłku celowego, co nastąpiło mocą decyzji z dnia "[...]". Analiza sprostowanej treści pozwala na stwierdzenie, że jej zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu I instancji, mieszczącym się w pojęciu "błędu pisarskiego", o którym mowa 113 § 1 k.p.a. Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, z akt sprawy bezspornie wynika, że organ I instancji rozstrzygając o przyznaniu zasiłku celowego decyzją z dnia ‘[...]" badał dochód skarżącego m. in. z grudnia 2014 r., a nie z grudnia 2015 r., skoro wniosek M. K. o przyznanie rzeczonej pomocy wpłynął do organu I instancji w dniu 7 stycznia 2015 r. i w tym samym dniu został przeprowadzony z udziałem zainteresowanego wywiad środowiskowy. Również data wydania decyzji z dnia "[...]", uchylającej w postępowaniu wznowieniowym decyzję z dnia "[...]", przeczy tezie skarżącego, że w istocie badano jego dochód z grudnia 2015 r. Powyższe dowodzi, że wskazanie w decyzji z dnia "[...]", jako miesiąca uzyskania dochodu skarżącego, było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej, co wynika z samej istoty (natury) rzeczonego błędu, a materiał dowodowy sprawy jest tego potwierdzeniem. Jednocześnie, jak słusznie podniosło Kolegium, zaistniały oczywisty błąd pisarski nie miał jakiegokolwiek wpływu na kierunek merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym, tj. treść decyzji z dnia "[...]". Mając powyższe na uwadze, na postawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.